รัน หนุ่มวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้ากำลัง ชายหนุ่มที่มีทั้งหน้าตา ฐานะ และอำนาจอยู่ในมือ เขาเป็นเจ้าของฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา แม้จะยังอยู่ในวัยเรียน แต่ด้วยธุรกิจของครอบครัวและความสามารถของตัวเอง ทำให้เขากลายเป็นคนที่ใคร ๆ ต่างรู้จักและเกรงใจรันเป็นผู้ชายที่ดูเหมือนจะไม่เคยจริงจังกับความรัก เขาหล่อ รวย มีเสน่ห์ และเจ้าชู้จนเป็นที่พูดถึงของสาว ๆ ในมหาวิทยาลัย สำหรับเขา ความสัมพันธ์กับผู้หญิงไม่เคยมีความหมายมากไปกว่าความพอใจชั่วคราว เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องหยุดอยู่ที่ใคร และยิ่งไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาได้จนกระทั่งเขาได้พบกับ ขวัญข้าวขวัญข้าวเป็นสาวสวยคณะศึกษาศาสตร์ ว่าที่คุณครูในอนาคต เธอแตกต่างจากผู้หญิงที่รันเคยรู้จักโดยสิ้นเชิง ขวัญข้าวเป็นคนอ่อนโยน ยิ้มง่าย มีน้ำใจ และมองโลกด้วยความจริงใจ เธอไม่ได้สนใจฐานะหรือชื่อเสียงของรัน สิ่งที่ทำให้เธอสนใจเขาคือความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าสำหรับขวัญข้าว รันคือผู้ชายที่ทำให้หัวใจเต้นแรงตั้งแต่แรกพบเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นจะพาเธอไปพบกับความสุขหรือความเจ็บปวดในช่วงแรก รันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงเอาแต่หาโอกาสเข้าใกล้ขวัญข้าว ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้ เขาเริ่มปรากฏตัวในสถานที่ที่ขวัญข้าวอยู่ เริ่มหาเรื่องพูดคุย เริ่มชวนเธอไปกินข้าว และเริ่มทำบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้เขาไม่ได้เรียกสิ่งนั้นว่าความรักและไม่เคยคิดว่ามันจะกลายเป็นความผูกพันขวัญข้าวเองกลับคิดต่างออกไปเธอรู้ว่ารันเป็นคนเจ้าชู้ เธอรู้ว่าเขามีผู้หญิงเข้ามาหาไม่ขาดสาย และรู้ดีว่าตัวเองอาจไม่ได้เป็นคนพิเศษสำหรับเขา แต่เพราะความรักที่มีให้เขามากขึ้นทุกวัน เธอจึงเลือกทำดีกับเขาเสมอเธอคอยถามว่าเขาเหนื่อยหรือไม่คอยซื้อของที่เขาชอบคอยเป็นกำลังใจเวลารันต้องเรียนหนักแม้ในวันที่เขาไม่มีเวลาให้ เธอก็ยังยิ้มและบอกตัวเองว่าไม่เป็นไรเพราะขวัญข้าวเชื่อว่า หากเธอรักเขามากพอ สักวันหนึ่งรันจะมองเห็นความรักของเธอแต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ในหัวใจของรันยังมีผู้หญิงอีกคนอยู่ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่รันรักมานาน และเป็นคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะลืมได้เมื่อผู้หญิงคนนั้นกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง รันก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจากผู้ชายที่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาขวัญข้าว กลับกลายเป็นคนเย็นชาจากที่เคยชวนเธอไปไหนมาไหน กลับเริ่มหลีกเลี่ยงจากที่เคยพูดดีด้วย กลับเริ่มพูดจาทำร้ายจิตใจขวัญข้าวพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รันไม่เคยให้คำตอบที่ชัดเจนจนในที่สุด วันที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นก็มาถึงรันเลือกพูดความจริงที่โหดร้ายที่สุดกับเธอเขาบอกให้เธอหยุดคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามีความหมายบอกว่าเขาไม่เคยสัญญาว่าจะรักเธอและที่เจ็บที่สุดคือเขาบอกว่า ผู้หญิงที่เขารักมาตลอดไม่ใช่เธอคำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดที่กรีดหัวใจขวัญข้าวจนไม่เหลือชิ้นดีเธอไม่ได้โกรธเขาแต่เธอเสียใจเสียใจที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองมีความหมายสำหรับเขาเสียใจที่ความรักทั้งหมดที่เธอให้ไป กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาสามารถโยนทิ้งได้ง่าย ๆและเสียใจที่สุดที่เธอเคยเชื่อว่ารันอาจรักเธอเหมือนที่เธอรักเขาในคืนนั้น ขวัญข้าวตัดสินใจเดินออกจากชีวิตของรันเธอไม่ได้บอกลาไม่ได้เรียกร้องคำอธิบายและไม่ได้ขอให้เขาตามหาเธอเพียงหายไปจากชีวิตของเขารันคิดว่ามันคงเป็นเรื่องดีเขาคิดว่าเมื่อขวัญข้าวออกไปแล้ว ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมแต่สิ่งที่เขาไม่เคยรู้คือ ตั้งแต่วินาทีที่ขวัญข้าวหายไป ชีวิตของเขากลับไม่เหมือนเดิมอีกเลยฟาร์มที่เคยทำให้เขามีความสุขกลับเงียบเหงาสถานที่ที่เคยมีขวัญข้าวอยู่ข้าง ๆ กลับเต็มไปด้วยความทรงจำร้านอาหารที่เธอเคยชอบกลายเป็นสถานที่ที่เขาไม่กล้าเดินเข้าไปและทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยิ้มเหมือนเธอ หัวใจของเขาก็เจ็บขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปหลายปีขวัญข้าวพยายามสร้างชีวิตใหม่ เธอตั้งใจเรียนจนสำเร็จและกำลังเดินตามความฝันที่จะเป็นครู เธอพยายามลืมผู้ชายที่เคยทำร้ายหัวใจของเธอ และคิดว่าตัวเองสามารถใช้ชีวิตโดยไม่มีเขาได้แล้วแต่โชคชะตากลับไม่ยอมปล่อยให้เรื่องราวจบลงง่าย ๆเหตุการณ์ไม่คาดฝันบางอย่างทำให้ขวัญข้าวต้องกลับมายังจังหวัดนครราชสีมาอีกครั้งสถานที่ที่เธอพยายามหนีจากมันมาตลอดและสถานที่ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องกลับมาเหยียบอีกที่สำคัญที่สุดคือ การกลับมาครั้งนี้ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับคนที่เธอพยายามลืมมาตลอดหลายปีรันการพบกันครั้งแรกหลังจากเวลาผ่านไปหลายปีทำให้ทั้งคู่แทบพูดอะไรไม่ออกขวัญข้าวพยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกแล้วจากสาวน้อยที่เคยวิ่งตามเขา กลายเป็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างสง่างาม เธอไม่ได้ถามหาอดีต ไม่ได้มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน และไม่ได้แสดงออกว่าเธอยังรักเขาตรงกันข้าม เธอทำเหมือนรันเป็นเพียงคนแปลกหน้านั่นกลับทำให้รันเจ็บยิ่งกว่าคำต่อว่าใด ๆเพราะเขาเพิ่งรู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คนที่เขาพยายามลืมไม่เคยหายไปจากหัวใจของเขาเลยเขายังรักเธอและครั้งนี้รันไม่คิดจะปล่อยเธอไปอีกแล้วแต่ปัญหาคือขวัญข้าวไม่ใช่คนเดิมที่พร้อมจะให้อภัยเขาง่าย ๆทุกครั้งที่รันพยายามเข้าใกล้ เธอก็ถอยหนีทุกครั้งที่เขาพยายามอธิบาย เธอก็บอกว่าเรื่องในอดีตไม่สำคัญอีกแล้วเมื่อเขาขอเริ่มต้นใหม่ เธอกลับถามเพียงว่า“แล้วที่ผ่านมา คุณเคยเห็นฉันเป็นอะไรในชีวิตคุณกันแน่”คำถามนั้นทำให้รันพูดไม่ออกเพราะเขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากเธอเขาเคยเป็นคนทำลายหัวใจของเธอด้วยตัวเองดังนั้นครั้งนี้ รันจึงเลือกใช้การกระทำแทนคำพูดชายหนุ่มที่เคยไม่เคยต้องตามใคร กลับกลายเป็นคนที่คอยตามขวัญข้าวไปทุกที่เขาคอยดูแลเธอโดยไม่บังคับคอยช่วยเหลือในวันที่เธอมีปัญหาคอยอยู่ข้างๆในวันที่เธอเหนื่อยและยอมรับทุกคำพูดเย็นชาที่เธอเคยใช้ตอบโต้เขาเพราะเขารู้ว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นคือสิ่งที่เขาเป็นคนทำ.

“เธอเป็นแค่คู่นอน อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญกว่าคนอื่น”คำพูดเพียงประโยคเดียวจากผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ กลับกลายเป็นคำที่ทำให้แกรนด์ต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดเอาไว้ทุกครั้งที่ได้ยินเธอรู้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของเขาแล้วว่า ความสัมพันธ์ครั้งนี้ไม่มีคำว่ารักรู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เหมาะจะฝากหัวใจเอาไว้รู้ว่าในชีวิตของเขามีผู้หญิงมากมาย และเธอเองก็เป็นเพียงหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้นแต่หัวใจของคนเราจะห้ามได้อย่างไร...ในเมื่อทันทีที่เธอได้สบตากับเขา หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอก็เลือกเขาไปแล้วผู้ชายที่เธอควรอยู่ให้ห่างที่สุดผู้ชายที่ทั้งเมืองไม่มีใครกล้าต่อกรผู้ชายที่แค่ได้ยินชื่อ ทุกคนก็รู้ว่าควรหลีกทางให้“ไฟร์”ชายหนุ่มเจ้าของคลับหรูที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองเขาไม่ใช่แค่คนรวยธรรมดา แต่เป็นผู้ชายที่มีทั้งเงิน อำนาจ และอิทธิพลอยู่ในมือไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งไม่มีใครกล้าล้ำเส้นและไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยอยู่ในชีวิตเขาได้นานพอที่จะเรียกตัวเองว่า “คนสำคัญ”ไฟร์มีทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งต้องการใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสมบูรณ์แบบ ฐานะร่ำรวย ชีวิตหรูหรา และเสน่ห์ร้าย ๆ ที่สามารถทำให้ผู้หญิงตกหลุมรักได้ตั้งแต่ยังไม่ทันรู้จักกันดีแต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่มี...คือหัวใจที่พร้อมจะรักใครอีกครั้งเพราะหัวใจของเขายังคงติดอยู่กับอดีตอดีตของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเคยรักมากที่สุดผู้หญิงที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ในใจเขาจนไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไป เขาก็ยังลืมไม่ได้และนั่นทำให้ไฟร์ไม่เคยคิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีกจนกระทั่ง...แกรนด์ก้าวเข้ามาเธอไม่ได้เข้ามาเพื่อจับเขาไม่ได้เข้ามาเพื่อหวังเงินไม่ได้เข้ามาเพื่อแย่งตำแหน่งของใครและไม่ได้ต้องการเป็นเจ้าของชีวิตของเขาเธอเพียงมีเหตุจำเป็นบางอย่างที่ทำให้ต้องยอมก้าวเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้นความสัมพันธ์ที่มีข้อแม้ชัดเจนไม่มีความรักไม่มีคำถามไม่มีสิทธิ์หึงไม่มีสิทธิ์เรียกร้องและที่สำคัญที่สุด...ห้ามคาดหวังว่าเขาจะรักสำหรับไฟร์ เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาอยู่ในชีวิตของเขาชั่วคราวเป็นเพียงคู่นอนเป็นเพียงความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้รับสิ่งที่ต้องการเมื่อถึงวันที่หมดความจำเป็น ทุกอย่างก็ต้องจบลงเขาจึงไม่เคยคิดจะถนอมหัวใจของเธอไม่เคยสนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรไม่เคยถามว่าเธอเจ็บหรือไม่และไม่เคยรู้เลยว่า...ทุกครั้งที่เขาเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองหัวใจของผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังแตกสลายไปทีละน้อยแกรนด์พยายามบอกตัวเองว่าอย่ารักพยายามเตือนตัวเองว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีวันเป็นจริงพยายามย้ำว่าเธอไม่ควรหวังอะไรจากผู้ชายอย่างไฟร์แต่ยิ่งอยู่ใกล้เขา เธอกลับยิ่งถอนตัวไม่ขึ้นเพราะภายใต้ความเย็นชาและคำพูดร้าย ๆ ของเขา เธอกลับได้เห็นด้านที่ไม่มีใครเคยเห็นด้านของผู้ชายที่คอยปกป้องเธอโดยไม่รู้ตัวด้านของผู้ชายที่จำได้ว่าเธอชอบอะไรด้านของผู้ชายที่มักจะมองหาเธอทันทีเมื่อเดินเข้ามาในห้องและด้านของผู้ชายที่ไม่เคยยอมรับว่า...เขาเริ่มชินกับการมีเธออยู่ข้างกายแต่ไฟร์ไม่ยอมรับความจริงนั้นเพราะทุกครั้งที่ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาก็จะนึกถึงอดีตนึกถึงผู้หญิงคนนั้นและใช้ความทรงจำเก่า ๆ เป็นกำแพงกั้นตัวเองเอาไว้แกรนด์จึงต้องรับฟังเรื่องของอดีตคนรักของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าบางครั้งไฟร์พูดถึงเธอต่อหน้าแกรนด์บางครั้งเขาเปรียบเทียบแกรนด์กับผู้หญิงคนนั้นและบางครั้ง...เขาก็จงใจพูดประโยคที่ทำร้ายหัวใจเธอที่สุด“อย่าคิดว่าฉันจะรักเธอเหมือนที่เคยรักใคร”“เธอไม่มีวันแทนที่คนคนนั้นได้”“อย่าฝันว่าเราจะมีอนาคตด้วยกัน”ทุกคำพูดเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงบนหัวใจของเธอแต่แกรนด์ยังคงยิ้มยังคงทำเหมือนไม่เป็นอะไรเพราะเธอรักเขารักจนยอมเจ็บรักจนยอมอยู่ในสถานะที่ไม่มีชื่อรักจนยอมรับว่าเธอเป็นเพียงคู่นอนของเขาขอเพียงได้อยู่ใกล้เขาอีกสักวัน...เธอก็ยอมแต่ไม่มีใครรู้ว่า ความอดทนของคนคนหนึ่งมีขีดจำกัดและวันที่แกรนด์เริ่มเหนื่อยกับการเป็นคนที่ไม่สำคัญก็กำลังมาถึงเพราะเมื่อเธอเริ่มถอยออกมา...ผู้ชายที่เคยบอกว่าไม่สนใจเธอกลับเป็นคนแรกที่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงไฟร์เริ่มหงุดหงิดเมื่อเธอไม่มาหาเริ่มมองโทรศัพท์บ่อยขึ้นเริ่มถามคนรอบตัวว่าเธอไปไหนเริ่มกลับห้องเร็วขึ้นโดยไม่รู้ว่ากำลังรอใครและที่น่าตลกที่สุดคือ...เขาเริ่มหึงทั้งที่ตัวเองเป็นคนบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากเขาวันหนึ่ง เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างแกรนด์เพียงแค่เห็นอีกฝ่ายยื่นมือมาช่วยเธอ ไฟร์ก็แทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เขาไม่ชอบสายตาของผู้ชายคนนั้นไม่ชอบที่อีกฝ่ายยิ้มให้เธอไม่ชอบที่แกรนด์ยิ้มตอบและยิ่งไม่ชอบที่สุดเมื่อเห็นว่า...แกรนด์ไม่ได้ผลักไสผู้ชายคนนั้นออกไปความรู้สึกบางอย่างร้อนขึ้นในอกอย่างไม่มีเหตุผลไฟร์เดินเข้าไปหาเธอด้วยสีหน้าเย็นจัดก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้ต่อหน้าทุกคน“กลับกับฉัน”แกรนด์มองเขานิ่ง ๆ“ทำไมฉันต้องกลับกับคุณ?”คำถามนั้นทำให้ไฟร์ชะงักเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอกล้าถามเขากลับและเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มรู้สึกว่า...บางทีเขาอาจกำลังเสียเธอไปแต่แทนที่จะยอมรับความจริง เขากลับใช้ความปากแข็งปิดบังความรู้สึก“เพราะเธอยังเป็นผู้หญิงของฉัน”แกรนด์หัวเราะทั้งน้ำตา“ผู้หญิงของคุณ?”“แล้วฉันมีความหมายอะไรกับคุณล่ะ?”ไฟร์ไม่ตอบเพราะเขาเองก็ไม่รู้หรือบางที...เขาอาจรู้คำตอบอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่กล้ายอมรับมันจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อยไฟร์เริ่มหวงเริ่มหึงเริ่มตามหาเริ่มอยากรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนเริ่มไม่ชอบเวลามีผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้และเริ่มโมโหทุกครั้งที่แกรนด์พูดเรื่องการจากลาแต่ทุกครั้งที่เขากำลังจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง...อดีตกลับปรากฏขึ้นอีกครั้งผู้หญิงคนนั้นกลับเข้ามาในชีวิตของไฟร์พร้อมกับความทรงจำที่เขายังไม่เคยปล่อยวางแกรนด์จึงกลับมาเป็นคนที่ต้องยืนอยู่ข้างหลังอีกครั้งเธอมองเขากับอดีตคนรักมองคนที่เธอรักกำลังหันกลับไปหาความทรงจำ.

เวคลาส มาเฟียหนุ่มวัย38ปี มีใบหน้าที่หล่อ คมเข้ม เป็นที่หมายตาของสาวเล็กสาวใหญ่เป็นคนน่ากลัวน่าเกรงขามเย็นชาสุดๆไม่มีผู้หญิงคนไหนได้ใจผู้ชายคนนี้สักคนจนแม่ของเขาอยากอุ้มหลานก็เลยบังคับให้เขาแต่งงาน ซึ่งมีข้อตกลงกับแม่ว่าถ้าเขาหาผู้หญิงมาแต่งงานด้วยไม่ได้ภายในเวลา3เดือนแม่เขาจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง เขาคิดไม่ตกกับเรื่องนี้มาเป็นเดือนแล้ว “จะหาผู้หญิงที่ไหนมาแต่งงานด้วยว่ะ ไอ้ไคเรื่องที่กูให้ไปทำมึงได้อะไรบ้างว่ะ” ไค คือลูกน้องคนสนิทของเขาไม่ว่าเขาจะให้ทำอะไรไคก็ไม่เคยขัดและทุกอย่างก็ออกมาดีทุกครั้งแต่กับเรื่องให้ไปหาผู้หญิงมาแต่งงานกับเขานี่สิ ทำไมมันไม่ได้เรื่องเลยว่ะ ใครก็ไม่เข้าตาเขาสักคน “นายครับป้าจิตมีเรื่องจะคุยกับนายครับ” ไคเปิดประตูเข้ามาในห้องเขาเตรียมตัวจะด่าแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรไคก็พูดขึ้นก่อน“ป้าจิตมีอะไรครับ”หน้าป้าจิตดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เอ่อ คือป้าจะมาขออณุญาตคุณเวคลาสเอาหลานสาวมาอยู่ด้วยค่ะ พอดีว่าพ่อกับแม่เธอเสียเมื่ออาทิตย์ก่อนที่ป้าไปงานศพน่ะคะ” เขามองหน้าป้าจิตด้วยรอยยิ้มปกติเขาจะยิ้มยากมากคนนอกจะไม่เห็นยิ้มของเขาหรอก เขาจะยิ้มให้แต่พ่อกับแม่และป้าจิตที่เป็นแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านเท่านั้น“ตามสบายเลยครับป้าจิต เดี๋ยวผมให้คนจัดห้องไว้ให้ เอาห้องข้างป้าจิตเลยครับ”“ป้าขอบคุณมากนะคะคุณเวคลาส”เขาพยักหน้าเล็กน้อยให้ป้าจิตก่อนที่ป้าจิตจะออกจากห้องนี้ไป เช้าวันต่อมาเขาเดินลงมาข้างล่างแล้วตรงไปที่โต๊ะกินข้าวเช่นเดิมเหมือนทุกวัน “คุณเวคลาสคะนี่คือหลานสาวป้าค่ะ” เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาเกินจะคาดเดา“สวัสดีค่ะคุณเวคลาส”สาวน้อยพนมมือยกขึ้นไหว้เขาแบบอ่อนน้อม“อืม ชื่ออะไรล่ะ”“ชื่อวาววาค่ะ” เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วก็ตักข้าวต้มเข้าปากแบบเงียบๆและออกไปทำงานวาววา หญิงสาววัย25ปี พึ่งเรียนจบมหลัยมาหมาดๆ ใบหน้าจิ้มลิ้ม สวย เป็นคนอ่อนโยน ใจดี พูดน้อย น่ารัก ใครอยู่ใกล้เธอจะรู้สึกว่าโลกนี้ช่างสดใสเหลือเกิน “ป้าจ๊ะ หนูต้องทำอะไรบ้างจ๊ะ”หญิงสาวที่กำลังยืนล้างถ้วยอยู่หันมาถามป้าจิตว่าเธอมาอยู่ที่นี่ต้องทำอะไรบ้าง “ทำงานบ้านทั่วไปน่ะแหละ มีอะไรก็ช่วยกันทำ แต่ตอนนี้ล้างถ้วยเสร็จก็ไปกินข้าวกันหลานผอมลงเยอะเลยรู้ตัวไหมลูก” “จ๊ะป้า” พอล้างถ้วยเสร็จสองป้าหลานก็เดินไปร่วมโต๊ะกินข้าวกับแม่บ้านคนอื่นๆ @โกดังเวคลาส“เช็คของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”ผมมองดูเอกสารในมือแล้วก็ถามไอ้ไค“เช็คเสร็จแล้วครับนาย เรียบร้อยดีครับ” ผมพยักหน้าให้ไอ้ไคแล้วเดินไปนั่งลงที่โต๊ะทำงาน แต่ในหัวผมกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ “ไอ้ไคมาหากูหน่อย”“ครับนาย” ผมบอกอะไรบางอย่างไอ้ไคไปแน่นอนครับว่าลูกน้องผมคนนี้มันไว้ใจได้ หลังจากเคลียร์งานเสร็จผมก็มาดื่มกับเพื่อนๆที่ผับของไอ้เลสเพื่อนผมเอง“ไงมึงกว่าจะมาได้นะกูแทบจะจุดธูปเรียกแล้วว่ะ” พอผมเดินมาถึงโต๊ะเสียงของไอ้เจ้าของผับที่นี่ก็พูดขึ้นมา“ก็ช่วงนี้งานกูยุ่ง”ผมตอบมันออกไปแบบไร้ความรู้สึกสุดๆ “นั่นสิกูว่าช่วงนี้มึงไม่ค่อยออกมาเจอเพื่อนเลยมีอะไรหรือป่าวว่ะ” ไอ้แบล็คเพื่อนผมอีกคนพูดขึ้น แต่ผมก็มองหน้ามันเฉยๆไม่ตอบอะไรออกไปยกแค่แก้วเหล้าในมือเข้าปากแค่นั้น @คฤหาสเวคลาส ผมเดินเข้ามาในห้องก็ต้องยิ้มออกมา ผมบอกแล้วว่าลูกน้องผมคนนี้มันไว้ใจได้ บนเตียงของผมมีร่างบางของใครบางคนนอนหลับอยู่“อ๊ะ คะ คุณเวคลาส วาววามาอยู่ในห้องคุณได้ยังไงคะ”ผมเอามือสัมผัสหน้าเธอเบาๆแต่ก็ทำให้เธอสดุ้งตื่นขึ้นมา แล้วถามผมด้วยความ งงงวยผมไม่ตอบอะไรเธอแต่“อืม..” ผมประกบจูบลงริมฝีปากของเธอทำให้เธอตกใจและมือเล็กๆของเธอก็พยายามทุบลงที่หน้าอกผมและพยายามดันอกผมออก“คะ..คุณเวคลาสคุณจะทำอะไรคะ” ผมไม่พูอะไรแต่ขึ้นคล่อมบนตัวเธอทันที แล้วผมก็โน้มใบหน้าลงซุกไซร้ที่ซอกคอของเธอ “อ๊ะ คุณเวคลาสคะ อย่าค่ะ คุณเมาหรอคะ" เธอพยายามผลักอกผมให้ออกจากเธอแต่มันก็ไม่ได้ผลแถมตอนนี้ผมก็จัดการฉีกชุดเธอเป็นที่เรียบร้อย แคร็ก..“ว้ายยยย คะคุณเวคลาสอย่าค่ะ”ผมมองดูอกอวบอิ่มของเธอมันสวยมากไม่น่าเชื่อว่าคนที่เรียบร้อย พูดน้อยอย่างเธอจะซ่อนรูปขนาดนี้“คุณ อื้อ...วาคลาส....คะ....พะ..พอ...พอแล้วค่ะ”ตอนนี้เธอพูดตะกุกตะกักเป็นเพราะผมกำลังก้มลงครอบงำอยู่ที่หัวนมของเธอ ผมบรรจงดูดแรงๆเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในตอนนี้ พอผมพอใจกับหน้าอกของเธอแล้วผมจึง สวบ“โอ้ยยย เจ็บ...จะ..เจ็บ เอาออกไปนะ เอามันออกไป ฮือออออ” เธอร้องไห้โวยวายเมื่อผมดันท่อนเอ็นแข็งทื่อเข้าไปจนสุดลำที่เดียว นั่นมันทำให้ผมรู้ทันทีว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่“อ๊าาา แน่นชิป"ผมค่อยๆดันเข้าออกช้าๆโดยที่ไม่สนใจเสียงร้องไห้ของเธอ “อ๊ะ อ๊ะ วา...วา เจ็บ พอแล้วค่ะ” เธอยังส่งเสียงร้องห้ามผมอยู่เรื่อยพร้อมเสียงสะอื้น “อ๊าาาา แน่นมาก”ผมครางออกมาเพราะรูของเธอตอดรัดผมแน่นมากผมองดูตรงที่เราสองคนสอดประสานกันก็เห็นตรงนั้นของเธอกลืนกินเจ้าลูกชายที่มีความใหญ่เกินมาตรฐานของผมพร้อมมีเลือดชโลมอยู่ด้วย“อ๊ะ อ๊ะ จุก อ๊ะ มะ...ไม่ไหวแล้ว"“อ๊าาาาฉันก็ไม่ไหวแล้วเธอตอดแน่นเกินไป พร้อมกัน" ผมเปลี่ยนจากช้าเนิ่มนาบมาเป็นกระแทกเธอแรงๆทันที2-3ครั้งเราก็เกร็งกระตุกกันทั้งคู่ ปึกๆๆปึกๆๆปึกๆๆ“อ๊ายยยย/อ๊าาาาา”(Wawwa:Take)ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่ห้องของเขาคนที่ทำร้ายฉันเมื่อคืน “โอ้ยย เจ็บ"พอฉันกำลังจะก้าวขาลงจากเตียงมันก็เจ็บแป๊ปตรงนั้นของฉันทันที แกร็ก เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น พอฉันเห็นว่าใครเดินออกมาจากห้องน้ำ น้ำตาฉันก็ไหลออกมา เขาก้าวขามาใกล้ฉันพร้อมโยนเสื้อผ้าในมือมาให้ฉัน“เธอจะต้องแต่งงานกับฉัน แต่ว่าการแต่งงานครั้งนี้เราต้องมีข้อตกลงกัน"เขาพูดจบก็ยื่นกระดาษในมือแผ่นหนึ่งมาให้ฉัน ฉันแค่อยๆก้มหน้าลงไปอ่านกระดาษในมือ‘1.การแต่งงานของเราเป็นแค่เรื่องโกหก ไม่จำเป็นต้องทำตัวเหมือนผัวเมียจริงๆ2.ไม่ว่าฉันจะไปไหนกับใครเธอก็ห้ามแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉัน3.เธอห้ามยุ่งกับผู้ชายคนอื่นนอกจากฉัน4.เธอจะได้รับเงินเดือน200,000บาททุกเดือนสัญญาฉบับนี้จะสิ้นสุดหลังจากเราแต่งงานกันได้1ปี'“หวังว่าเธอจะให้ความร่วมมือเพราะฉันไม่ชอบคนเข้าใจยาก

เมื่อโชคชะตาเล่นตลกแฟนหนุ่มของเธอเปิดเผยสถานะคู่หมั้นกับผู้หญิงอีกคนซึ่งคือน้องสาวต่างแม่ของเธอเองแต่ภายในวันเดียวกันเธอกลับไปมี one night stand กับผู้ชายอีกคนพอตื่นเช้ามาชีวิตเธอกับเปลี่ยนไปอย่างที่เธอเองก็ไม่คาดคิด “คะคุณเป็นใคร มาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง" “ฉันต้องถามเธอนะว่าเข้ามาในห้องฉันทำไม" “นี่มะมันห้องฉันนะ แต่ไม่เป็นไรคุณหล่อกว่าไอ้สารเลวนั่นฉันให้อภัย" พูดจบฉันก็เอามือลูบทั่วใบหน้าของเขาแล้วเลื่อนมือลงเรื่อยๆจนมาถึงหน้าอกแกร่งใจฉันสั่นเมื่อลูบมาถึงซิคแพ็ค ‘ทำไมมันดีแบบนี้นะ' “เธอจะยืนจับอีกนานไหม” “คุณ นะ อยากจูบไหม" “ฉันว่าเธอเมามากแล้วนะ" “ม่ายเมา ม่ายเชื่อหรอ ฉันจะจูบให้ดู" พูดจบฉันเอริมฝีปากของฉันไปประกบกับริมฝีปากของเขาเพียงแค่นั้นแต่เขากลับเอาลิ้นของเขาดันเข้ามาในโพรงปากของฉันพร้อมกับดูดดื่มเอาความหวานจากปากของฉัน “อะ แฮ่กๆๆๆๆ" เธอรีบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดเมื่อเขาปล่อยปากจากปากฉัน “จูบไม่เป็นยังทำมาเป็นอวดเก่งอีก" “ฉันอยากจูบอีก" “มันจะไม่จบแค่จูบน่ะสิ" “มะ มันจะจบยังไง" เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงพอฉันพูดจบเขาก็จับฉันมาจูบอีกครั้งอยากดูดดื่มและเร่าร้อนฉันก็ปล่อยใจไปกับเขาโดยง่ายดายเขาจูบเก่งมากมือเขาก็ลูบไล้ทั่วร่างฉันขนฉันลุกชันความรู้สึกวาบหวามแล่นเข้ามาในหัวของฉัน “ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ขอเถอะหวังว่าพรุ่งนี้เช้าเธอจะไม่เสียใจ" ฉันพยักหน้าเขาจึงเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของฉันและเขาออกโดยที่ปากเขายังจูบฉันอย่างดูดดื่มเขาทำอย่างชำนานช่ำชองโชกโชนโอ้ยไม่รู้จะหาคำไหนมาเปรียบกับเขาดีไม่กี่วินาทีทั้งสองร่างก็เปลือยเปล่าเป็นที่เรียบร้อย เขาเริ่มจูบพรมไปทั่วใบหน้าและซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนของฉันมือทั้งสองข้างก็ลูบไล้ทั่วร่างมาหยุดตรงเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างของฉันเขาขย้ำเบาๆพร้อมเพิ่มความเสียวโดยบี้ตรงหัวนมฉันเบาๆ “อ้า อื้อ เสียว ฉันเสียว" “ใจเย็นนี่แค่เริ่ม" พูดจบเขาก็เลื่อนใบหน้าต่ำลงเรื่อยๆมาถึงหน้าท้องแบนราบเขาจูบเบาๆแล้วเลื่อนลงต่อ ‘เชี่ยคิดอะไรว่ะไม่เคยคิดจะทำแบบนี้ให้ใครแต่ทำไมจะทำให้เธอ' เขาใช้ลิ้นร้อนลากไปตามกลีบกุหลาบที่แสนสวยของฉันและแหย่เข้าไปในนั้นอย่างอ่อนโยนเธอสดุ้งสุดตัวด้วยความเสียวซ่าน “อ้า อ๊ะ สะ เสียวมาก" เขาใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ก็ทำให้ฉันปลดปล่อยน้ำรักออกมา “อ้ายยย" ฉันรู้สึกโล่งและมวนท้องแปลกๆแต่รู้สึกดีไม่น้อยแต่ไม่กี่นาทีต่อมา สวบ! “โอ้ย เจ็บ ฉันเจ็บ คุณทำอะไรเอามันออกไปนะ" “ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าเธอยังไม่เคย" เขาแอบอมยิ้มเล็กน้อยที่เขาได้เป็นตนแรกของเธอเพราะเขารูสึกชอบเธอตั้งแต่เธอเปิดประตูเข้ามาแล้วด้าเขาว่าเข้าห้องเธอ “ฉันจะเบาให้นะอย่าเกร็งเดี๋ยวมันจะค่อยๆผ่อนคลาย" เขาค่อยๆดันเข้าออกอย่างยากลำบากภายในของเธอมันตอดรัดแน่นเกินไปจนเขาแทบจะเสร็จไม่นานทั้งคู่ก็ทำความคุ้นเคยกันสำเร็จจากความเจ็บกลายเป็นความเสียวและความปรารถนา “อ๊ะ อ๊ะ อื้อ สะ เสียว อื้อ" “อ้า เธอตอดฉันแน่นมาก ดีมาก อ้า" “จะเสร็จ เสียว ไม่ไหว" “ใกล้แล้ว อ้า พร้อมกัน" เขาจับสะโพกฉันไว้แล้วอัดกระแทกเข้าไปอย่างเต็มแรง ปัก ปัก ปัก พลับ พลับ “อ้ายยยย/อ้าาา" “ดีไหม ชอบหรือป่าว" “อืม ก็ดีค่ะ" สิ้นสุดความคิดเห็นฉันเขาก็จับฉันนอนคว่ำและต่ออีกยาวๆจนเกือบเช้า ตื่นเช้ามาพร้อมความเหนื่อยล้าและปวดเอวอย่างหนัก “ตื่นแล้วหรอ" “ห๊ะ คุณยังไม่ออกไปอีกหรอ" “ฉันต้องออกไปด้วยหรอนี่ห้องฉันนะ" “ฉันเข้าห้องผิดจริงหรอเนี่ย" “แล้วคิดว่าไง" ฉันได้แต่ถอนหายใจยาวๆแล้วมองหน้าเขาอย่างพิจารณา ‘หล่อมาก คนอะไรหล่ออย่างกับเทพบุตร ไม่ใช่สิโอ้ยยัยแฟร์เข้าห้องผิดจนได้เรื่อง' “แต่งงานกับฉัน" “ห๊ะ นี่แค่คืนเดียวถึงกับแต่งงานเลยหรอ" ฉันถามเขาเสียงเบาอย่างไม่น่าเชื่อเขาเป็นใครมาจากไหนยังไม่รู้เลยจะแต่งงานกันได้ยังไง “ดูเธออยากแก้แค้นแฟนเก่ามากนะแต่งงานกับฉันสิไม่ใช่แค่แฟนเก่าแต่เธออยากแก้แค้นใครเธอก็ทำได้แบบสบายๆเลย" เขาหมายความว่าไงอยากแก้แค้นใครก็ทำได้เลยหรอ “คุณเป็นใครกันแน่" “ตกลงแต่งงานกับฉันก่อนแล้วเธอจะรู้ว่าฉันคือใคร" “ตกลงค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ" ฉันรีบตอบตกลงทันทีเพราะคำว่าอยากแก้แค้นใครก็ได้ ฉันต้องทวงทุกอย่างของแม่เธอคืนมาให้หมด ไม่กี่นาทีต่อมาฉันและเขาก็ถือใบทะเบียนสมรสคนละใบไว้ในมือแล้ว “บ้านเธออยู่ไหนเราไปเก็บของกัน" “เดี๋ยวฉันไปเองค่ะ คุณส่งแค่โลเคชั่นบ้านคุณมาก็พอ" ฉันเดินลงจากรถแท็กซี่แล้วเข้าบ้านไปเก็บของใส่กระเป๋าใบใหญ่พอเดินลงมากำลังจะพ้นเขตประตูบ้านก็มีเสียงผีเปรตจากทางด้านหลังดีขึ้น “จะไปไหนหรอทนอยู่ไม่ได้แล้วหรอ" “อย่าว่าพี่เลยค่ะแม่คงทนจนแทบไม่ไหวแล้วค่ะ พ่อก็ไม่รักแฟนยังจะมาหมั้นกับน้องอีก เห้อชีวิตนี้ช่างรันทด" ใช่ค่ะคือเสียงแม่เลี้ยงกับน้องสาวเธอเอง “หึ อย่าคิดว่าชนะจนเพลินไปล่ะเพราะนี่มันแค่ต้นของความหายนะของพวกแกแค่นั้นเตรียมใจไว้รอเลยแล้วจะหาว่าไม่บอก" “นี่แกหมายความว่าไง" “เอ๊ะ หมายความว่าไงดีล่ะ" “พี่คะอย่าไปเลยนะคะ ฉันกับแม่ขอโทษที่ทำให้พี่ลำบากใจต่อไปจะไม่ยุ่งกับพี่จนเกินไปนะคะ" “นี่แกจะไปไหน" ฉันได้แต่กรอกตามองบนในความตอแหลของน้องสาวต่างแม่ที่พอเห็นพ่อเดินมาก็รีบแสดงเป็นน้องสาวที่แสนดีทันที “ไปไหนก็ไม่ต้องรู้หรอกค่ะ ไม่ไปตายให้พวกคุณได้ของๆแม่ฉันไปง่ายๆหรอก" “แก ชักจะเหิมเกริมขึ้นทุกวันแล้วนะดูอย่างน้องแกสิไม่เคยทำตัวให้ต้องคิดมาก" “งั้นก็เชิญคุณอยู่กับลูกสาวผู้แสนดีของคุณเถอะ ฉันไปล่ะ บาย" ฉันเดินลากกระเป๋าขึ้นรถที่เป็นของฉันจริงๆเพียงแค่คันเดียวแล้วขับออกไปยังหมู่บ้านพรรคภิรมย์ทันทีที่มาถึงก็มีแม่บ้านเดินมาเอากระเป๋าไปเก็บให้ฉัน “เชิญค่ะคุณผู้หญิง" “เอ่อ คุณพายุไม่อยู่หรอคะ" “คุณผู้ชายออกไปธุระค่ะเดี๋ยวคงกลับค่ะ" ฉันพยักหน้าแล้วเดินตามแม่บ้านเข้าห้องเพื่อเก็บของและออกเดินดูรอบบ้านมีมุมสวนย่อมที่ฉันชอบด้วยมันให้ความสบายใจดี ‘นี่เขาเรียกบ้านจริงหรอใหญ่เกินไปแล้ว' ฉันไม่อยากเชื่อว่าจะได้แต่งกับมหาเศรษฐีเพียงแค่พลาดเข้าห้องผิดแล้วมีone night standกับเขาแค่คืนนั้นคืนเดียวมันเปลี่ยนชีวิตฉันได้ขนาดนี้เชียวแล้วฉันก็หวังแค่ว่าให้เขาใจดีกับฉันก็พอแล้ว