“Sanırım karanlıkta göremiyorsun.” “Sen… görebiliyor musun?” diye fısıldadım. O bana hayretle açılmış gözleriyle bakarken ben o yaklaştıkça ben geri çekiliyordum. En son sırtım kapıya dayandığında kaçacak yerim kalmamıştı. Burası… az önce ararken yolumu değiştirdiğim VIP tuvaletiydi. Ellerini değil direk dirseklerini kapıya yasladı. Çenemi tutup yüzümü kaldırdı. “Sonunda beni buldun,” dedi. “Şimdi ne yapmak istiyorsun?” “B-Ben seni aramadım,” dedim titreyerek. “Arkadaşlarımla eğlenmeye geldim.” Gülümsedi. “Sen küçük bir yalancısın.” Parmaklarının tersini elbisemin açıkta kalan yerlerinde gezindirdi. Dokunduğu her yerden ince bir ateş çizgisi geçiyor dokunduğu yerler tenimde bir fay hattı açıyordu. “Siyah da güzel… ama ben beyaz, ıslak elbiseni daha çok sevmiştim.” Kalbim duracak gibiydi. O da hatırlıyordu. Rüyada beni gördüğü halimden bahsediyordu. “Bu gece yine geleceksin,” dedi. Rüyada bilinçli bir şekilde bir yere nasıl gidebilirdim ki? kafa karışıklığımı yanlış yorumladı ve tereddüt ettiğimi düşündü. “Belki gelmek için iyi bir nedene ihtiyacın vardır.” Boynumdan çekip dudaklarına bastırdı beni.

Girişte bilgilerimi verdim, misafir kartımı aldım. Kapısı açık olan ilk asansöre adeta uzun atlama yapar gibi atladım. Herkes sağa sola kaçıştı. Gideceğim kata zaten basılmıştı. Aynadan rujumu tazeledim. Gömleğim yukarı çıkmıştı; göğüslerimi toparladım, eteğimi düzelttim. Aşağı kayan çorabımı çekmek için eğildim. Arkamdan bir nefes sesi geldi. Omzumdan geriye baktığımda onu gördüm. Bakışları kalçalarıma kilitlenmişti. Yırtmaç açılmış, jartiyerim görünüyordu. Hemen fırladım. Asansör durdu. (#2026TR-ille de Sen)