Bazı kadınlar yaralı gelirdi dünyaya, bazıları ise babasının prensesi. Ben hayatım boyunca bir şekilde asla kimsenin bir şeyi olmamıştım. Mesela kimse beni gülüşümden ya da ses tınımdan kimse sevmemişti. Biri beni sevsin diye kendimi sürekli birilerine ispat etmek zorundaydım. Ta ki o gelene kadar. Yanlıştı belki de bir o kadar doğru. Bunun sonu nereye varacaktı bilmiyorum.

Kadın küçücüktü fakat adamın kalbinde adamdan bile daha daha büyük bir yer kaplamıştı. Bunu kabul edemiyordu adam. Kırıyordu döküyordu ama bunu kabul edecek kadar cesareti yoktu. Çünkü karşısında gördüğü küçücük kızı hayatına alırsa onun tüm masumiyetini, içinde sönmeyen ateşle yakacaktı