ผมกับ ‘ต้นเฟิร์น’ เป็นเพื่อนร่วมสาขาเดียวกัน เราไม่ได้สนิทอะไรกันมากนัก แค่รู้จักและพูดคุยกันเป็นบางครั้ง ทว่าในคืนคืนหนึ่ง…ความสัมพันธ์ของเราสองคนก็เปลี่ยนแปลงไป “มึงปล้ำกูเหรอไอ้จ็อบ!” เสียงแหลม ๆ ที่ตะเบ็งประโยคนั้นดังลั่น ปลุกผมให้ลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างงัวเงีย ก่อนจะลากสายตาไปมองใบหน้าสะสวยซึ่งกุมผ้าห่มที่ปิดเนินอกของเธอเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ ฉับพลัน…มุมปากผมกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “กูพอจะจำได้นะว่าเมื่อคืนเรามีอะไรกันไปตั้งหลายรอบ ละมึงก็อยู่บนตัวกูทุกรอบเลยนะเฟิร์น ใครกันแน่ที่สมควรพูดว่าโดนปล้ำอะ” ผมว่าอย่างยียวน พร้อมกับอาศัยจังหวะที่อีกคนกำลังเผลอ เอื้อมมือไปคว้าเรียวแขนเธอเอาไว้แล้วกระตุกเข้าหาตัว “…” “มึงพลิกตัวกูมาอยู่ใต้มึงทุกรอบ แถมยังใช้งานกูจนหมดแรงสลบคาอกมึงอะ ฟังให้ดี ๆ นะต้นเฟิร์น…มึงต่างหากที่ ปล้ำ กู!” นั่นแหละฮะท่านผู้ชม

ระหว่างฉันกับ ‘ดรีม’ เราเป็นเพื่อนสนิทกันมานานกว่าหกปี ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์ซึ่งเรียกกันว่าเพื่อนมันถูกสั่นคลอน สถานะนี้ครั้งหนึ่งฉันเคยอยากรักษา ส่วนเขาอยากข้ามเส้น แต่แล้วในอีกช่วงจังหวะหนึ่งของชีวิตที่ฉันอยากเป็นฝ่ายข้ามเส้นบ้าง ทว่าดรีมกลับ… “ลองคิดดูใหม่อีกทีดีไหมว่าแกรักเราจริง ๆ เหรอ ตอนนี้มันเป็นเราเหรอที่อยู่ในใจแก” “แกไม่เชื่อเราเหรอดรีม” “ก็อยากจะเชื่อนะอิ้งค์ แต่ว่ามันยาก ยากมากจริง ๆ” “…” “เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่ต้นจนจบ...แกไม่เคยมองเราแบบอื่นนอกจากเพื่อนเลย แล้วแบบนี้จะให้เราเชื่อง่าย ๆ ได้ยังไง” ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ระหว่างเราอะไรกันแน่ที่ผิดเพี้ยนไป เวลา จังหวะ โอกาส… หรือว่าตัวฉันกันแน่

ช่วงนี้ฉันเหมือนคนดวงซวยที่ไม่ว่าจะหยิบจับหรือขยับตัวทำอะไรก็ล้มเหลวและผิดพลาดไปหมด แต่ที่ดูเหมือนจะหนักหนายิ่งกว่าโลกทั้งใบหล่นทับ นั่นก็คือการได้รับรู้ความจริงที่ว่าตัวเองกำลังโดนแฟนสุดที่รักสวมเขาให้… “เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอไม่ได้กำลังใส่ร้ายแฟนเราอยู่” ฉันเอ่ยปากถาม ‘อี้’ ซึ่งกำลังยกยิ้มยียวนกวนเบื้องล่าง พร้อมกับที่เขาหันจอสมาร์ตโฟนซึ่งด้านในบรรจุ ‘หลักฐาน’ ทั้งหมดเอาไว้อย่างชัดเจนมาทางตัวเองอีกครั้งหนึ่ง “ถ้าเธอคิดว่าเรากำลังโกหกใส่มัน งั้นขอถามกลับหน่อยว่าเราได้อะไรจากการทำแบบนั้นล่ะ” “ก็…” “แต่ถ้าได้เธอก็ว่าไปอย่างหนึ่งนะ” ที่ฉันไม่ยอมเชื่อใจอี้ง่าย ๆ ก็เพราะว่าเขาเป็นแบบนี้นี่แหละ

ฉันพบเจอผู้ชายคนหนึ่งยืนสูบบุหรี่อยู่บนตึกคณะสถาปัตย์ แรงดึงดูดจากคนตรงหน้าตั้งแต่แวบแรกที่เห็นทำให้ฉันจับจ้องเขาอยู่หลายครั้ง เผลอไผลส่งยิ้มหวานละไมให้ด้วยในบางที และแม้ว่า ‘เขา’ จะมีปฏิกิริยาในเชิงเหมือนจะสนใจกันกลับมาบ้าง แต่มันก็เบาบางเสียจนฉันคว้าน้ำเหลวกลับไป เราห่างหายไปจากวงโคจรของกันและกัน จนกระทั่ง… “พี่จ้องซึงอีกแล้วนะคะ” ฉันเอ่ยอย่างอดรนทนไม่ไหวกับสายตาลุ่มลึกคู่นั้นที่ยังคงมองมาอย่างต่อเนื่อง “ที่ตึก’ ถาปัตย์วันนั้นก็ครั้งหนึ่งแล้ว” จ้องแต่ไม่จีบจะจ้องทำไม! “เรารู้ว่าพี่มองเราอยู่…ก็แปลว่าเราเองก็มองพี่เหมือนกันใช่ไหม” “คือ…” “แล้วเราให้ไลน์คนอื่นไปทำไมถ้างั้นอะ”