“รัน…เรามาแต่งงานกันเถอะ” คำขอแต่งงานของอรุณทำรันดานิ่งสงบลงในทันที หญิงสาวไม่ได้รู้สึกดีใจเลยสักนิดเพราะรู้ว่าที่ชายหนุ่มตัดสินใจเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีเธอแค่นั้น “รันน่าสมเพชขนาดนั้นเลยเหรอคะ ไม่แปลกเลยที่สองคนนั้นคิดว่ารันปล่อยข่าว เพราะถ้ารันกับพี่แต่งงานกันก็เท่ากับรันจับพี่ได้สำเร็จจริงๆ” “รันไม่ต้องสนใจคำพูดคนอื่นได้มั้ย เราห้ามปากคนไม่ได้หรอกนะ และที่พี่พูดเรื่องแต่งงานพี่ก็จริงจังด้วย” “ก็ได้ค่ะรันจะแต่งกับพี่ แต่พี่ต้องบอกรันก่อนว่าพี่รักรัน ที่พี่อยากแต่งงานกับรันเพราะพี่รักรัน…ทำได้มั้ย เพราะมีแค่เงื่อนไขนี้เท่านั้นที่รันจะตอบตกลง” “ถ้าคำว่ารักมันสำคัญขนาดนั้นพี่พูดให้ก็ได้ พี่รัก…” “ไม่ต้องแล้ว!” หญิงสาวตวาดกลับ เธอรู้ดีว่าคำรักที่ชายหนุ่มจะพูดนั้นเป็นแค่คำลวง ชายหนุ่มทำเพื่อแค่ต้องการให้เธอยอมรับการแต่งงานกับเขาครั้งนี้เท่านั้น

"อย่ามองผมแบบนี้สิ เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราเป็นความเต็มใจด้วยกันทั้งคู่ ผมไม่ได้บังคับฝืนใจคุณเลยนะ คุณจ้องผมเหมือนกับว่าผมล่อลวงคุณอย่างงั้น อีกอย่างเมื่อคืนคุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ๆ" “ไม่ต้องพูดแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องของเราก็คิดซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากนี้เราก็ไม่ต้องเจอกันอีก” “ไม่! เราต้องเจอกันอีก คุณนอนกับผมแล้ว คุณก็ควรรับผิดชอบผมหน่อยสิ”

เธอ ที่พยายามเจียมตัวเจียมหัวใจไม่ให้รู้สึกอะไรกับเขาที่เป็นคู่หมั้นแค่ในนาม ทุกอย่างที่เขาทำให้เป็นแค่เรื่องตอบแทนบุญคุณเท่านั้น แต่ความอ่อนโยนความเอาใจใส่จากเขากลับทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างและเย็นชาของเธออบอุ่นโดยไม่รู้ตัว ในที่สุดเธอก็หวั่นไหวหลงกลรักเขาจนยากที่จะถอนใจ เขา ไม่อาจยอมรับการหมั้นหมายจึงปฏิเสธที่จะเป็นคู่หมั้นขอทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองแทน ปากก็พร่ำบอกตัวเองว่าไม่มีทางชอบเด็กน้อยอย่างเธอ ที่ทำทุกอย่างให้ก็แค่ความเอ็นดูไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งเกินเลย แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่รักดีสวนทางกับคำพูดพร้อมที่จะเอาเปรียบเธอเสมอ พอรู้สึกตัวอยากจะถอนใจก็ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมรักของเธอเสียแล้ว

"คุณไม่ต้องห่วงนะคะฉันจะ" ไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาเร่งรัดให้คุณแต่งงานกับฉันหรอก” “แล้วถ้าเธอท้องล่ะ” “ท้อง? คุณไม่ได้ป้องกันเหรอคะ” “เธอเร่าร้อนขนาดนั้นฉันจะเอาเวลาไหนไปป้องกัน” “อย่าพูดอีกเลยค่ะ” ดาหวันรีบเอามือปิดหน้าตัวเองอีกครั้ง เมื่อ คืนเธอทาอะไรไปบ้างเนี่ย ครามเห็นท่าทีเขินอายของหญิงสาวก็ เอ็นดูนัก ดูเหมือนว่าเขาเองก็พอใจแล้วกับการหยอกเย้าเธอ

“คุณจะเสพติดฉันมากเกินไปแล้วนะคะ” “นั่นนะสิ ผมเองก็พึ่งรู้ตัวนะว่าตัวเองเป็นคนคลั่งรักขนาดนี้” “แพรคุณรู้มั้ยว่าผมไม่เคยคิดเผื่อใจไว้เลยว่าต้องเลิกกับคุณ ผมบอกตัวเองเสมอไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมไม่อนุญาตให้คุณไปจากผม เพื่อให้คุณมาอยู่ข้างๆต่อให้ต้องทำเรื่องเห็นแก่ตัวผมก็ยอม”

ธาราชายหนุ่มนักศึกษาปี3ตกหลุมรักเขมมิกาสาวนักศึกษาปี1ตั้งแต่แรกเห็น เขาพยายามตามจีบเธอจนได้เธอมาเป็นแฟน ความรักของทั้งคู่หวานชื่นมาโดยตลอดและมีแพลนจะแต่งงานกันหลังจากที่เขมมิกาเรียนจบ งานแต่งได้เตรียมพร้อมไว้เรียบร้อย รอก็แค่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเข้าพิธีวิวาห์ แต่1เดือนก่อนวันแต่งงาน เขมมิกากลับมาบอกให้ธาราเลื่อนงานแต่งออกไปก่อน ชายหนุ่มไม่อาจทำตามใจหญิงสาวได้จึงเลือกหาว่าที่เจ้าสาวคนใหม่มาแต่งแทน และก็ได้รัชชญาที่จะมาเป็นเจ้าสาวคนใหม่ของเขา โดยที่รัชชญาเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนที่จะมาเป็นเจ้าบ่าวของเธอก็คือชายหนุ่มที่เธอแอบชอบมาตลอด