"จอม... นายช่วยทำหน้าทำตาให้มันดูรักฉันกว่านี้หน่อยได้ไหม?" เสียงกระซิบอย่างขัดใจของ พาสเทล ดังขึ้นข้างใบหูของเด็กหนุ่มที่นั่งตัวตรงแหน็วอยู่ข้างเธอในโรงอาหาร มือเล็ก ๆ ของเธอกำลังพยายามคล้องแขนเขาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อโชว์ให้กลุ่มเพื่อนตัวแสบที่นั่งโต๊ะฝั่งตรงข้ามเห็นว่าเธอกับเขา สวีทกันแค่ไหน จอม หนุ่มแว่นหน้าตี๋ผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับไร้ความรู้สึก ค่อย ๆ หันมามองเธอสายตาภายใต้กรอบแว่นดูว่างเปล่าจนน่าตีในการแสดงออกว่ารักมีหลายรูปแบบ เธออยากให้ฉันทำแบบไหนหลั่งสารโดพามีนออกมาทางแววตา หรือให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น 15% เพื่อให้เลือดฝาดขึ้นที่หน้า "โอ๊ยยย ฉันหมายถึงให้นายยิ้ม ยิ้มแบบคนที่เห็นหน้าแฟนแล้วอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวอ่ะรู้จักมั้ยเนี่ย" จอมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมาหาเธอจนพาสเทลสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่ม เขาขยับยิ้มที่มุมปากเพียงนิด...แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้พาสเทลรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ถ้าฉันทำแบบนั้นจริงๆ..." จอมกระซิบเสียงต่ำ "เธอนั่นแหละที่จะเป็นคนรับผิดชอบไม่ไหวพาสเทล" พาสเทลหน้าร้อนซู่จนแทบจะไหม้ เธอรีบสะบัดแขนออกแล้วหันไปคว้าแก้วน้ำปั่นขึ้นมาดูดแก้เขิน โดยลืมไปว่านั่นมันคือน้ำปั่นของจอม "นั่นน้ำของฉัน…" จอมไม่ได้ห้าม เขาเพียงแต่หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมา แล้วบรรจงเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างใจเย็น...โดยที่พาสเทลไม่มีวันรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทางหุ่นยนต์นั่น หัวใจของเขากำลังเต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะร็อกในเพลงที่เขาแอบแต่งให้เธอมาเป็นปี!

A single woman who likes to read novels for life, but one day she suddenly slips into a new novel she just bought and becomes a mother of twins.

สาวโสดที่ชอบอ่านิยายเป็นชีวิตจิตใจแต่จู่ๆวันหนึ่งเธอก็ได้หลุดเข้าไปในนิยายเรื่องใหม่ที่เธอเพิ่งซื้อมาแถมยังกลายเป็นคุณแม่ลูกแฝดอีกต่างหาก