ดอกเหมยตัดสินใจเล่นแอพหาคู่ก็เพื่อขจัดความเหงาที่ค่อย ๆ กัดกินเธอมาเรื่อย ๆ หลังจากเลิกรากับแฟนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย จนตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตด้วยกัน แต่ฝ่ายนั้นกลับขอเลิกกับเธอในขณะที่เธอกำลังวาดฝันว่าอยากมีลูกกับเขากี่คน ดอกเหมยตัดสินใจประชดชีวิตตัวเอง แก้ความเหงาโดยใช้เซ็กส์ระบาย มันเป็นความคิดชั่ววูบและบ้าบิ่นมากสำหรับเธอ แต่เธอก็ทำมันลงไปแล้ว เธอไม่ได้คาดหวังอะไรมาก และไม่คิดว่าจะได้พบผู้ชายที่หล่อเหลาหุ่นสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ในแอพนั้น ครามน่ารัก สะอาดสะอ้าน และมีอะไรใหม่ ๆ ให้เธอตื่นเต้นเสมอ เธอรู้สึกหลงใหลในหุ่นกำยำ หน้าตาอันหล่อเหลา และเซ็กส์อันเร่าร้อนของเขา

ความรักที่เธอทุ่มเทให้เขาทั้งกายและใจ เขากลับผลักไส ร้ายกาจกับเธอสารพัด ทำทุกทางเพื่อให้เธอออกไปจากชีวิต ความรักมันเกิดขึ้นได้กี่ครั้งกัน โปรดส่งคนที่มอบความรักความอบอุ่นมาให้เธอที......................................

“นี่สินะจุดอ่อนของคุณ” คาร์ลเหมือนสนุกกับการทำให้เธอดิ้นพล่านได้ “ปล่อยฉันคาร์ล อชิอยู่ในห้อง” แต่เธอยังพยายามรวบรวมสติ เพราะกลัวอชิตื่นมาเห็นอะไรที่ไม่ควร “แต่คุณกำลังจะเสร็จ อยากให้ผมหยุดจริง ๆ ใช่ไหม” คนตัวโตถามอย่างยั่วยวน เขาแทบอยากถอดกางเกงออกแล้วแทรกแก่นกายเข้าไปในโพรงชื้นแฉะของเธอตอนนี้ แต่ถ้าทำอย่างนั้นแม่สาวไทยคงโกรธเขาเพิ่มเป็นแน่ “ฉันกลัวอชิตื่นขึ้นมาเห็น” สิ่งเดียวที่กังวลตอนนี้คืออชิ และใช่ เธอไม่อยากให้เขาหยุด จึงได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงครางเอาไว้ “ถ้าคุณไม่ร้องดังอชิก็จะไม่ตื่น อ่า ร่องของคุณคับแน่นชะมัด ไม่อยากจะคิดถ้าเจอของจริงมันจะขนาดไหน” ทั้งคำพูดและนิ้วเรียวยาวที่ขยับเข้าออกถี่กระชั้นทำให้กันตากรีดร้องออกมา เธอต้องรีบยกมือตะครุบปากตัวเองเอาไว้ กลัวจะส่งเสียงร้องดังออกมา ความเสียวซ่านเข้าจู่โจมหนักหน่วงจนหน้าท้องหดเกร็ง เธอกำลังจะถึงจุดหมาย แต่คาร์ลกลับผ่อนจังหวะลง เหมือนเขาจงใจแกล้งไม่ให้เธอเสร็จ “หยุดพูดจาห่าม ๆ เดี๋ยวนี้นะคาร์ล” กันตาพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว รู้สึกขัดใจที่เขาขยับช้า “หึ เพราะตรงนี้และคำพูดของผมมันกระตุ้นคุณได้เป็นอย่างดีใช่ไหม อย่าโกหกตัวเองเลย” เพียงแค่ได้สัมผัส เขาก็สามารถอ่านทุกอย่างในร่างกายของผู้หญิงคนนี้ออก จุดไหนเป็นจุดตายของเธอ และคำพูดที่แสดงถึงเรื่องเซ็กซ์ทำให้เธอมีอารมณ์มากขึ้น “คาร์ล ตรงนี้ไม่ได้ อชิจะเห็น” กันตายังคงกังวลเรื่องอชิ เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะกักเก็บเสียงครางของตัวเองเอาไว้ได้ เพราะตอนขาดสติคนเราจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น “ถ้าไม่เห็น ผมสามารถทำได้ใช่ไหม” เขาอยากเข้าไปในตัวเธอเต็มแก่ แต่อยากได้รับคำอนุญาตจากเธอก่อน “ไม่” “ไม่ปฏิเสธ” ร่างสูงใหญ่พลิกตัวหญิงสาวกลับมา อุ้มเธอขึ้น พาไปนั่งหลบมุมอยู่ที่เก้าอี้ตัวยาว มุมนี้คนข้างในจะมองออกมาไม่เห็น เพราะผ้าม่านที่ปิดมาครึ่งหนึ่ง ร่างบางถูกจับให้นั่งลงบนตักแกร่ง หัน “ไม่นะคาร์ล ฉันไม่ทำตรงนี้” กันตาลนลานจะลงจากตักเขา คาร์ลชะงักกับการกระทำของเธอ “คุณใจแข็งมากนะริต้า มาถึงขนาดนี้แล้ว ให้ผมเข้าไปในตัวคุณเถอะ” ไม่น่าเชื่อว่ากันตาจะเป็นผู้หญิงที่ใจแข็งเกินบรรยาย มาถึงขนาดนี้แล้วเธอยังไม่ยอมเขาอีก “ฉันไม่อยากทำตรงนี้” กันตาเม้มปากเป็นเส้นตรง ยอมรับว่าอยากได้เขา และเธอจะยอมเขาแน่ ๆ ถ้าไม่มีอชินอนอยู่ในห้อง อีกอย่าง ครั้งแรกระหว่างเธอกับเขาควรอยู่บนเตียงไม่ใช่ริมระเบียง “ตรงนี้จะเป็นความประทับใจที่คุณลืมไม่ลง เชื่อผม” ตอนนี้แก่นกายของเขาปวดร้าวไปทั้งลำ อยากปลดปล่อยออกมาเต็มแก่ แต่ก็ต้องข่มใจไว้ เพราะไม่อยากบังคับใจเธอ อยากถอนคำพูดชะมัดว่าไม่เคยบังคับผู้หญิง ตอนนี้ถึงได้แต่ตะล่อมให้เธอใจอ่อน ริมระเบียงมันไม่ได้แย่อย่างที่คิด ออกจะเป็นประสบการณ์ที่ดีด้วยซ้ำ “ไม่คาร์ล ฉันจะไม่มีอะไรกับคุณตรงนี้” กันตาพูดเสียงแข็ง แม้ภายในยังคงเต้นตุบ ๆ เพราะต้องการปลดปล่อย “ให้ตายเถอะ” คาร์ลเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด มองหญิงสาวเขม็ง คนบนตักเมื่อเห็นเขานิ่งจึงขยับตัวจะลง แต่ยังไม่ทันที่ขาจะแตะพื้น มือใหญ่กลับกดบั้นเอวของเธอไว้ “ปล่อยฉันลง” กันตาพูดเสียงแข็ง “คุณจะเสร็จแล้ว ให้ผมช่วยเถอะ สัญญาว่าจะไม่ทำมากกว่านี้” เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมคาร์ลจึงไม่เซ้าซี้ที่จะเอา แต่เขายังอยากส่งเธอถึงสวรรค์ กันตาเม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อได้ยินอย่างนั้น ประสบการณ์เรื่องเซ็กซ์ของเธอมีน้อยนิดมาก ครั้งแรกคือเมื่อสามปีก่อน จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าความสุขสมมันเป็นอย่างไร หรืออาจจะไม่เคยได้สัมผัสมันเลยด้วยซ้ำ พอคาร์ลมาทำอย่างนี้ ทำให้เธอรู้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงมันให้ความรู้สึกดีมาก ร่างกายไม่เป็นตัวของตัวเอง อารมณ์วาบหวามเสียวซ่านไปทั่วทั้งกายมันดีมากจริง ๆ มันเหมือนทำให้เราได้ปลดปล่อยบางอย่างออกมา แต่มันก็ทำให้คนขาดการยับยั้งชั่งใจ และเธอเองก็เช่นกัน ยอมรับเต็มปากว่ามันทำให้เธอแทบขาดสติ อยากให้เขาทำซ้ำ ๆ ส่งตัวเองไปให้ถึงจุดสูงสุดอย่างที่เคยได้ยินว่ามันวิเศษสุด ๆ “แต่...” ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่ยังคงมีความกระดากอาย “เรื่องเซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องที่ผิด ผมไม่อยากให้คุณปฏิเสธความต้องการของตัวเอง” คาร์ลที่เห็นว่าเธอจะปฏิเสธจึงดักคอเอาไว้ เขาอยากให้ผู้หญิงคนนี้เปิดเผยตัวตนด้านนี้ออกมา เพราะเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีความต้องการกันทั้งนั้น นิ้วมือเรียวซอกซอนเข้าไปในกางเกงตัวสั้นอีกครั้ง ลูบไล้ความชื้นแฉะ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปโดยไม่รอให้เธออนุญาต กันตากัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ผวาตัวเข้าหากายแกร่งซุกหน้าลงบนไหล่กว้าง “รู้สึกไหมว่าข้างในคุณเต้นตุบ ๆ มันบ้ามากที่ผมไม่ได้เข้าไปในนี้” คาร์ลกัดฟันพูด เขาจะเก็บความทรมานเอาไว้ทบต้นทบดอกกับเธอที่หลัง “คาร์ล รีบเถอะ” กันตาไม่ปฏิเสธอีกต่อไป ในเมื่อเขาอยากให้เธอลอง เธอก็จะลอง “ขยับเองเลยที่รัก ขย่มตัวลงมาบนนิ้วผม” เขาไม่ได้พูดเฉย ๆ แต่สอดเสยเข้าออกไปด้วย แม่สาวประสบการณ์น้อยคนนี้คือคนแรกที่เขาต้องสอนเรื่องแบบนี้ให้ แต่เขาคงไม่ต้องห่วงอะไรมาก เพราะเธอหัวไวใช้ได้ ร่างบางขยับตัวโยกขึ้นลง เสียว เสียวพอ ๆ กับตอนที่เขาจ้วงแทงมันเข้ามาในร่างกายเธออย่างถี่กระชั้น แล้วถ้าเธอทำอย่างนั้นจะรู้สึกดีแค่ไหน ไม่ได้แค่คิดกันตาขยับเร็วขึ้น ครางออกมาเหมือนคนไม่รู้สึกตัว คาร์ลครางกระหึ่มในลำคอ ขยับนิ้วสวนขึ้นใส่ ก้มลงดูดดึงยอดอกอิ่มให้เธอดิ้นพล่าน “อ๊ะ อ่า คาร์ล” กันตารู้สึกว่าตัวเองกำลังเลื่อนลอย สมองขาวโพลนไปหมด โยกตัวใส่นิ้วเขาเร็วขึ้น จนเกิดเสียงเจ๊าะแจ๊ะ “เงยหน้าขึ้นมาจูบผม ถ้าคุณไม่อยากให้อชิตื่น” คาร์ลบอกเมื่อเสียงของกันตาเริ่มดังขึ้น ความจริงเขาก็อยากทำกับเธอในสถานที่ที่ดีกว่านี้ จึงยอมใจแข็งไม่ฝืนใจเธอต่อ กันตาเงยหน้าขึ้นมาจูบเขาอย่างว่าง่าย สองลิ้นจึงเกี่ยวตวัดกัน มือเล็กล็อกใบหน้าหล่อเหลาไว้แน่น กดจูบลงไปให้แนบสนิทเมื่อเขาเพิ่มนิ้วเข้ามาอีกหนึ่ง พร้อมกับอีกนิ้วที่ขยี้ติ่งเล็กบวมเป่ง จนเธอเผลอกัดปากเขาเพราะอดกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ ร่างกายขยับรัวเร็วกระแทกลงสุดแรง “คาร์ล อ่า...” ปากเผยอออกมาเรียกชื่อเขา ก่อนจะก้มลงไปจูบอีกครั้ง ตัวโก่งงอขึ้นเล็กน้อ

น้องนางกัดริมฝีปากล่างอย่างเรียกสติ ก่อนจะกดเข้าไปดูข้อความที่เขาส่งมา JK : ข่าวของเธอมันมีอะไรมากกว่านั้น ข้อความของจากัวร์ทำให้ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นนั่ง อะไรคือมากกว่านั้น Nongnang : คืออะไร JK : คุยกับฉันได้แล้ว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อเขาตอบกลับมาแบบนั้น เป็นคนทักมาเอง แถมเรื่องที่ทักมายังเป็นเรื่องของเธอ ไม่คุยด้วยแล้วจะให้ทำอย่างไร ไอ้คนบ้า Nongnang : สรุปคือยังไง ถ้าจะกวนประสาทกันก็ไม่ต้องบอก อย่าคิดว่าเธอจะง้อเขาง่าย ๆ ใครใช้ให้เขามาทำท่าทางอย่างนั้นใส่เธอกัน JK : ลงมาเจอกันข้างล่าง JK : หรือไม่ว่างอยู่กับผัว ไอ้บ้า เขามันคนบ้าของแท้ เชื่อแล้วว่าพวกเขาได้ยินเรื่องที่เธอคุยกับก้องภพทุกคำ Nongnang : ลงไปได้ Nongnang : ผัวไม่ว่า ในเมื่อเขาเล่นอย่างมาแบบนี้เธอจึงเล่นกลับบ้าง ให้มันรู้ไปเลยว่า อีนางไม่ใช่คนยอมคน JK : เปลี่ยนใจแล้ว ฉันขึ้นไปบนห้องเธอดีกว่า JK : อย่างนี้ผัวว่าไหม ถลึงตาใส่ข้อความนั้น คนอะไรกวนประสาทที่หนึ่ง Nongnang : ว่า จะให้ไปเจอที่ไหน พอเธอพิมพ์ไปแบบนั้น อีกฝ่ายก็เงียบไปเลย นานกว่าเขาจะตอบกลับมา JK : ห้องฉัน Nongnang : ไม่ไป ใครจะไป ไปห้องเขาอย่างนั้นเหรอ ใครจะไปกัน ครั้งก่อนที่ตื่นมาบนเตียงของเขา เธอก็บอกตัวเองแล้วว่าจะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีก อยากฝังกลบเรื่องน่าอายไว้ที่นั่นเลย JK : ทำไม กลัวคิดถึงความหลังหรือไง อีตาบ้านี่ก็ไม่เงียบเหมือนกันสินะ Nongnang : กลัวผัวด่า ฉันไม่อยากให้เขาคิดมาก JK : เหอะ JK : งั้นก็ไม่ต้องรู้อะไรทั้งนั้น นอนกกผัวเธอไปเถอะ อ๊ายยยยยย น้องนางกรี๊ดออกมาโดยไม่มีเสียง ผู้ชายบ้าอะไรปากแซ่บมาก

เมื่อฉันรู้สึกดีกับพี่รหัสของเพื่อนสนิท แต่มันดันพูดกรอกหูตลอดเวลาว่าอย่าริลองของ เพราะได้ไม่คุ้มเสีย และที่ตลกร้ายไปกว่านั้น ทุกคนเข้าใจว่าฉันกับมันเป็นแฟนกัน จะยั่วใครก็ไม่ได้ จะอ่อยใครก็ไม่สุด .............. “คนมือไว ดูดทำไมเนี่ย” ฉันรีบติดกระดุมเสื้อ ด่าเขาไปด้วย จะทำรอยเพื่อ “ใครบอกให้เธอยั่วเก่ง” น้ำเสียงพี่สิงโตติดแหบเล็กน้อย “ไม่ใช่สักหน่อย” ปฏิเสธไปเสียงเบา ถึงมันจะจริงก็เถอะ “แต่ทำไมฉันแข็ง” ไม่พูดเฉย ๆ เขายังกดสะโพกฉันลงบนตัก ให้รับรู้ถึงความ แข็ง ที่เขาพูดถึง “คนบ้า ปล่อยเลยนะ” เมื่อเขาทำอย่างนั้นฉันก็ตาโต ใช้แรงทั้งหมดที่มีดันตัวออกห่างและลุกขึ้น ครั้งนี้เขายอมปล่อยแต่โดยดี เกินไปแล้ว คนอะไรตรงไปตรงมาฉิบหาย “หึ” ยังจะมาหัวเราะ แพ้ เหมียวแพ้ผู้ชายแบบนี้ ทำไงดี

“ฉันไม่ชอบคนที่ไม่เป็นงาน”แกริคพูดย้ำแล้วก็หลับตาแอนหลังพิงโซฟา “เริ่มเลย” “ตรงนี้เหรอคะ” ขอให้เธอถามเพื่อเตรียมใจอีกสักนิด นี่เธอกำลังจะเป็นของเขาจริง ๆ เหรอ แกริคเงยหน้าขึ้นหรี่ตามองเธอ “เอ่อ หนูคิดว่า เราเข้าห้องกันดีกว่าค่ะ” ที่นี่มันโล่งแจ้งเกินไป ถึงจะรู้ว่าไม่มีใครลงมาก็เถอะ แต่ลูกน้องของเขาก็อยู่ข้างบนตั้งหลายคน “อืม” แกริคครางในลำคอกับความขี้อายของเธอ เขาลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มเธอติดมือขึ้นด้วย ทำให้พิรุณรักผวาคล้องคอเขาไว้ จะลุกก็ไม่บอก เขาพาเธอเดินมาที่ประตูห้องนอนที่อยู่ด้านซ้ายของเรือ ส่งสายตาบอกให้เธอเปิดประตู ซึ่งคนที่หัวใจเต้นแทบจะทะลุออกมาข้างนอกก็มือไม้สั่นเอื้อมมือไปเปิด เมื่อเปิดออกแกริคก็เดินเข้าไปข้างในโดยใช้เท้าปิดประตูอย่างไม่ใส่ใจ แล้วตรงไปยังเตียง โยนเธอลงอย่างไม่ปรานีจนทำให้พิรุณรักจุกหน้าเหยเก “เจ็บนะ” เธอเผลอตวาดขึ้นเสียงดังเพราะความเจ็บ จนลืมไปว่าคนที่ทำเป็นใคร แกริคเลิกคิ้วแปลกใจกับน้ำเสียงของเธอ เขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าสิ่งที่เธอแสดงออกไม่ใช่ตัวตนของเธอ “ก็ทำให้เจ็บ” “คุณ” พิรุณรักเงยหน้าขึ้นมองคนพูดตาเขียว แต่เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของเขา เธอก็อ่อนลง แล้วเตือนตัวเองว่าเขาเป็นใคร เบี่ยงหน้าหนีสายตาของเขา เพราะถ้าเธอเผลอจ้องอีกนิดเธอได้เผลอด่าเขาแน่ โยนลงมาได้ แถมยังบอกว่าทำให้เธอเจ็บอีก เขาคงไม่ใช่พวกนิยมความรุนแรงหรอกนะ เขาทำให้เธอเริ่มกลัว มองไปรอบ ๆ ห้องหาทางหนีทีไล่ “ฉันไม่เคยต้องรอผู้หญิงคนไหน” เขาดึงขาเธอให้ตัวไถลไปที่ปลายเตียงแล้วก็ค้ำตัวเหนือร่างบาง พิรุณรักตกใจกับการกระทำของเขา มือเล็กดันไว้ที่ไหล่หนา เขาชอบความรุนแรงจริง ๆ ใช่ไหม “คุณฉันไม่...” “ผู้หญิงที่ไม่ได้ไร้เดียงสา แต่ทำตัวไร้เดียงสา มันไม่ได้น่าสนใจหรอกนะ” แกริคก้มหน้าลงไปพูดกับเธอ มองหญิงสาวเต็มตา ซึ่งพิรุณรักกำลังแยกคำพูดของเขากับความกลัวออกจากกัน พอเข้าใจในคำพูดของเขา เธอก็นึกโกรธขึ้นมา นี่เขาหาว่าเธอแกล้งทำตัวไร้เดียงสาอย่างนั้นเหรอ

“ไม่เอาอะไรทั้งนั้นฉันจะไป” “นี่คุณปล่อยฉันนะ ทำบ้าอะไร”แรงกระชากจากด้านหลังทำให้เธอโวยขึ้น “คุณไม่สนใจผมงั้นเหรอ"เสียงทุ่มกระซิบที่ข้างหู "ไม่" "แต่ร่างกายคุณสน" “ที่พูดมาทั้งหมดเพียงแค่คุณอยากได้ฉัน คุณมันโรคจิต”