Prologue: "Love is a sacrifice." Ako nga pala si Zariah Marie Del Vega-Tuazon at eto ang kwento ng buhay ko. Sadyang mapaglaro nga naman ang kapalaran dahil bigla nalang nagbago ang pakikitungo sakin ni Krae simula ng kinasal kami. Akala ko magiging masaya kami dahil kasama ko siya pero iba ang naging takbo ng buhay na plinano ko. "Aray ! parang awa muna Krae itigil mo na, nasasaktan ako." Sambit ko habang hila hila niya ang buhok ko. "At bakit ko naman gagawin yun huh?" Sabi niya hindi niya parin binibitawan ang buhok ko. "Parang awa muna, baka magising anak natin." Pag mamakaawa ko subalit hindi parin siya tumitigil. "Pak !" Isang malakas na sampal ang binitawan niya sakin na naging dahil para ako'y matumba. At sinipa rin niya ako upang mapangiwi ako sa sobrang sakit. "Bwesit ka sa buhay ko." Sabi niya sabay talikod sakin at lumabas ng bahay at padabog na sinira ang pinto. Hindi ko maiwasan hindi maiyak dahil sa ginawa niya ang laki ng pinagbago niya malayo na sa lalaking minahal ko noon. Gusto ko ng sumuko pero hindi ko magawa dahil masyado ko siyang mahal at mahal na mahal ko rin ang aking anak. Ayokong maranasan niyang magkaroon ng watak-watak na pamilya kaya hanggat maaari handa ako magtiis maibigay ko lang sa kanya ang kompletong pamilya na hindi ko naranasan. Maaga akong nagising upang maghanda ng almusal namin. Katabi kong matulog ang anak kong si Ark. Kahit papano nawawala ang sakit na nararamdaman tuwing nakikita ko siya. Lumabas ako ng kwarto ni Ark ng bumukas rin ang kwarto namin ng asawa ko at lumabas roon ang best friend ko kasama ang asawa. Napatigil ako sa nadatnan ko. Napatingin sila sa akin at nakita ko ang pag ngisi ng best friend sabay halik sa labi ng asawa ko. Hindi tumutol ang asawa ko sa halip ay hinawakan pa nito ang bewang sabay hila nito palapit sa kanya. Hindi ko mapigilan tumulo ang luha ko dahil sa scenario na nakikita ko. "Mama!" tawag ng anak ko agad kung pinunasan ang luha ko sabay lingon sa kanya. "Yes baby?" Malambing nasabi ko sabay sira ng pinto at lapit sa anak ko. Yinakap ko ang anak ko ng mahigpit dahil hindi ko na kaya. "Mama, hindi po ako makahinga." Sambit niya na agad ko naman linuwagan ang pagyakap ko sa kanya. "Sorry baby." Sabi ko sorry baby ang hinahina ko hindi ko ata kakayanin kong wala ka sa buhay ko ang mga katagang gusto kong sabihin sa anak ko. Masyado akong nasaktan dahil ang dalawang taong pinagkakatiwalaan ko ng husto ay sila pala ang gagago sakin. Hindi ko matanggap kong bakit nila nagawa iyon. Siguro nga pagmasaktan ka ng sobra hindi mo mamamalayan na nagiging manhid kana. At kusa ka nalang bibitawan sa taong minahal mo ng sobra.

PROLOGUE: "Don't love someone, if can't bear the pain. Cause pain is part of love, that make you grow." Zariah Raz is a girl who love his best friend secretly, She was contented of one sided love. Watching him from far is more than enough for her. Until one day she suddenly untold her feelings for him. Haruma Bautista.