Gerçeği öğrenmek uğruna ne kadar ileri gidebilirsin ve hayatını değiştirebilecek bir sırrın peşindeyken kime güvenebilirsin? ——————— Ben Saye Runa Varel. Benimle bu maceraya çıkmaya hazır mısın? O zaman kemerini sıkı bağla. Çünkü bu hikâyede yerimizde durmayacağız. ——————— Algan beni gülerken görünce yüzündeki ifade değişti. Gülümsemesi yavaşça silinirken bakışlarında tarif etmekte zorlandığım bir sıcaklık belirdi. Parmaklarının arasına aldığı saç tutamımı dudaklarına götürdü. “İşte bunu özledim.” “Neyi?” “Gülmeni.” Bir anda sessizleştim. “Evde dolaşıyorum,” diye devam etti. “Bir şey görüyorum, sana anlatmak istiyorum. Telefonumu elime alıyorum, sonra aramızdaki meseleyi hatırlıyorum. Akşam oluyor, seni aramak istiyorum. Sabah oluyor, yine aynı.” “Gel buraya, yavrum.” Belimden kavrayıp beni kucağına yerleştirdiğinde küçük bir çığlık attım. “Algan!” “Şşşt, güzelim. Buradayım.” “Onu fark ettim zaten!” Bacaklarımı koltuğun üzerinde toparlamaya çalışırken kollarını etrafımda birleştirdi. “Rahat dur.” “Sen beni rahat bırakıyor musun?” “Hayır.” “Ne güzel. En azından dürüstsün.” Başını geriye yaslayıp güldü. Ben de kollarımı boynuna doladım. Şöminede yanan odunların çıtırtısı aramızdaki sessizliği doldururken İstanbul’un ışıkları uzakta parlıyordu. Terasın üzerindeki hafif rüzgâr omuzlarımı ürperttiğinde Algan hemen yanımızdaki battaniyeye uzanıp omuzlarıma örttü. “Bana kızgın olabilirsin. Bağırabilirsin. Yaptığım şeylerin hesabını da sorabilirsin. Ama seni ne kadar sevdiğimi bunlardan ayrı tut.” ———————