Tungkol ito sa isang uri ng pagkahumaling na hindi ko inaasahan — isang damdaming nagsimula bilang paghanga, lumalim sa pagiging malapit, at naging pag-ibig na punong-puno ng takot, pagdududa, at pagtuklas sa sarili. Ito ay kwento ko — hindi tungkol sa mayaman at mahirap, hindi tungkol sa posisyon o kapangyarihan, kundi tungkol sa paghahanap ng katotohanan sa loob ng sarili kong puso. Si Alexander Reyes ang boss ko. Mahigpit, tahimik, palaging seryoso — ang uri ng tao na ginagalang ng lahat pero walang lumalapit nang totoo. Sa simula, nakita ko lang siya bilang pinagtatrabahuhan ko. Pero habang tumatagal, napansin ko ang mga bagay na hindi nakikita ng iba — ang lungkot sa kanyang mga mata, ang pagod sa kanyang kilos, ang pag-iisa kahit napapaligiran ng maraming tao. Unti-unti, ang pagiging masipag ay naging pag-aalala. Ang pag-aalala ay naging paghanga. At ang paghanga ay naging isang damdaming hindi ko kayang pigilan — isang pagkahumaling na alam kong hindi dapat, pero hindi ko rin kayang talikuran. Hindi naging madali. May takot na baka malaman niya. May takot na baka mali ang nakikita ko. May takot na baka masaktan lang ako sa huli. Pero natutunan ko na ang pag-ibig — kahit nagsimula bilang pagkahumaling sa taong malapit sa’yo — ay nagiging totoo kapag nakita mo ang tunay na pagkatao niya, hindi lang ang kanyang posisyon. At sa huli, natuklasan ko na ang tunay na pagmamahal ay hindi paghawak nang mahigpit — kundi pagpili sa isa’t isa, araw-araw, nang malaya at buong-buo.