Yaz yağmuru kadar hüzünlü, rüzgar kadar özgür bir gidişti onunkisi.
Son satırdaki o küçücük gülüş, en acı hatırasıydı bu hikayenin.
Sonu kendi yazmak isterken, son onu ele geçirmişti bile.
Sayfaların arasında başlayan bu hikaye, dalgaların arasında sona ermişti bu defa.
"Her kelebek bir gün kanatlarını açıp terk ediyormuş onu saran kozasını, sana bunu yapma desem bencillik etmiş olur muyum?
Lütfen biraz daha kal benimle, kelebek.
Kanatlarını açıp gitmen için hazır değilim."