May mga taong dumarating sa buhay mo nang biglaan-parang ulan sa gitna ng araw. At may mga taong parang bahaghari-maganda, nakakahinga, pero panandalian lang. Si Gio... hindi ko siya hinanap. Pero nandiyan siya-tahimik, palaging malapit, at may ngiti na hindi mo alam kung paano nagbago ang mundo mo. Sa bawat tahimik na lecture, sa bawat patak ng ulan sa rooftop, natutunan kong may kulay pala sa buhay ko... kahit panandalian lang. Ngunit paano mo sasabihin sa isang tao na mahal mo siya... kung ang bawat araw na magkasama kayo ay parang "almost" lang? Minsan, ang pinakamagandang bagay sa buhay mo... sila rin yung pinakamabilis mong mawawala.