ไป๋หลันอดีตนักกีฬายิงธนู ตกที่กั้นตาย แต่ได้ย้อนเวลากลับไปยังยุคเก่า เธอที่ชอบอยู่แต่ในห้องก็สมหวังสักที ไม่ต้องออกไปหางานทำ ไม่ต้องหาข้าวกิน ไม่ต้องดิ้นรนกับสังคม ได้นั่งเย็บชุดโบราณที่ชอบทั้งวัน ---จิ้งจื่อรู้สึกอยากจูบจนแทบรอไม่ไหว เขายื่นปากไปใกล้ริมฝีปากของซู่หราน หลับตา สองมือที่เคยกำแน่นยามนี้กำลังเอื้อมไปกุมเอวคอดของนาง ดันเล็กน้อยให้ตัวนางขยับเข้ามาแนบชิดเขายิ่งขึ้น แต่ไม่กล้าแนบชิดริมฝีปากของหญิงสาว ไม่อยากให้นางรู้ว่าเขาอยากจูบอีกจนแทบคลั่ง ‘เด็กบ้านี่! ร้ายชะมัด อยากจูบแต่ไม่อยากลงมือหรือ’ ซู่หรานตัวสั่น บ่นด่าเขาในใจ เธอไม่ยอมให้เขาได้สมปรารถนาทั้งที่ตัวเองก็อยากจูบมาก “อ้าปาก แลบลิ้นของเจ้าด้วย” เธอสั่งสอน สองมือลูบท้ายทอยของเขา จิ้งจื่อชะงักค้าง ‘ต้องทำเรื่องน่าอายเช่นนี้จริงหรือ’ การแลบลิ้นถือเป็นเรื่องเสียมารยาทและน่าอายที่สุด อย่าว่าแต่ลิ้นเลย เพียงยกมุมปากสร้างรอยยิ้ม เขายังรู้สึกว่าเป็นการกระทำที่น่าอับอาย ยอดฝีมือเช่นเขาต้องทำเรื่องเช่นนี้จริงหรือ จิ้งจื่อค่อยๆ อ้าปากแดงระเรื่อ แลบลิ้นออกเพียงปลายเล็กน้อย หลับตาแน่นไม่อยากรับรู้เรื่องใดทั้งสิ้น เขาอยากจูบ อยากสัมผัสลิ้นนุ่มของหญิงหน้าด้านผู้นี้อีก!!---

เขาเป็นอดีตแม่ทัพที่ได้รับบาดเจ็บจนไม่อาจทำหน้าที่ได้ รักษาอย่างไรก็ไม่หาย จนได้พบกับสตรีประหลาดผู้มีผมสีทอง เขาจำต้องพานางเข้าจวนเป็นอนุ เพื่อจะได้รักษาอาการบาดเจ็บและอาการนกเขาไม่ขันได้ตลอดเวลา **** หงเจี้ยนหยางได้ยินเสียงเคาะประตูจึงลืมตาตื่นแต่พยายามแล้วก็ยังลืมตาไม่ขึ้น เขารู้สึกง่วงจนคล้ายตื่นไม่ไหว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่สามารถข่มตาหลับด้วยซ้ำ ยามนี้กลับลืมตาไม่ขึ้น เพียงรู้สึกหนักหน่วงบนอกและระคายตามแก้มกับลำคอ บุรุษตัวใหญ่ยกมือขึ้นปัดไปมาเพื่อไล่ความระคายที่รู้สึก แต่คล้ายว่าปัดอย่างไรก็ไม่หาย อีกทั้งเจ้าสิ่งนั้นยังพันไปตามนิ้วมือของเขาจนยุ่งเหยิง ด้วยความรำคาญเขาจึงออกแรงดึง “โอ๊ย!!..เจ็บ” หงเจี้ยนหยางชะงักค้าง เขาลืมตาตื่นทันที เสียงสตรีที่ได้ยินและความหนักตรงอกบ่งบอกว่าอนุคนใหม่ของเขาปีนขึ้นมานอนบนตัวเขาอีกแล้ว แต่เพราะยังมืดมาก ชายหนุ่มจึงยกมือขึ้นมาลูบคลำเพื่อความแน่ใจ เผื่อว่าเขาอาจกำลังฝันร้ายถึงช่วงเวลาที่พ่ายแพ้ศึกอีกครั้ง ร่างนุ่มนิ่มดิ้นขลุกขลักไปมาอยู่บนตัวของหงเจี้ยนหยาง เขาค่อยๆ วางมือลงบนบริเวณที่คาดว่าเป็นเอวของหญิงสาว มืออีกข้างที่ถูกเส้นผมพันอยู่ก็ต้องค่อยๆ ดึงออก เขากลัวว่าอาจทำให้นางเจ็บ ในใจก็นึกสงสัยว่าเหตุใดสตรีผู้นี้ถึงได้ชอบนอนบนร่างกายของผู้อื่นนัก เมื่อสองมือจับรวบบนเอวของหญิงสาว เขาก็ได้รู้ว่าที่แท้รอบเอวของนางเล็กจนเขาใช้สองมือจับได้รอบ เขาพยายามดันตัวนางให้ลงไปนอนด้านข้าง แต่หญิงสาวผู้นั้นกลับไม่ยินยอม นางกอดไหล่เขาเอาไว้จนแน่น “อื้อ..” นางส่งเสียงครางในลำคอเพื่อดุให้หมอนข้างอยู่นิ่งๆ “จะ..เจ็บหรือ” เขาถามเสียงแผ่วเบา “อือ..” ด้วยความง่วงนอน อันเยว่ฉีจึงส่งเสียงครางตอบโดยไม่ใส่ใจ นางทำเพียงพลิกหน้าและขยับตัวให้สบายขึ้น “ขะ..ขอโทษ ข้าจะเบามือ” หงเจี้ยนหยางเอื้อมมือไปโอบไหล่ของนางและค่อยๆ จับร่างนุ่มนิ่มพลิกตัวไปไว้ด้านข้างอย่างเบามือ คราวนี้นางยอมหันไปนอนด้านข้างโดยดี ก่อนจะลุกขึ้นออกไปเปิดประตูดูว่าใครมาเรียก แม้ท้องฟ้าจะเริ่มเป็นสีเทาแล้ว แต่บนพื้นยังมืดมิดอยู่ โชคดีที่จวนของท่านกั๋วกงมีเงินทองมากมาย จึงสามารถใช้จ่ายซื้อน้ำมันสำหรับจุดโคมได้ทั้งคืน ด้านนอกประตูเรือนนอนของอนุอันเยว่ฉีจึงยังสว่างไสว อดีตแม่ทัพหงเห็นชัดว่ากุนซือของเขายืนรออยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของกุนซือแดงก่ำ แม้เขาจะใส่ชุดดำช่วยอำพรางไปกว่าครึ่งแล้ว “เจ้าป่วยหรือ” บุรุษตัวใหญ่เอ่ยถามก่อน “..เจ้าหายแล้วหรือ” กุนซือจางถามถึงเรื่องที่หงเจี้ยนหยางนกเขาไม่ขัน “ฮะ?” แต่บุรุษตัวใหญ่กลับไม่เข้าใจ “ช่างเถิด..” จางป๋อเหวินพูดไม่ออก เขาจะบอกได้อย่างไรว่าเมื่อครู่เขาได้ยินหมดแล้ว ยามนี้เขาก็กำลังรู้สึกผิดที่มาปลุกเขาในช่วงกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม “ข้าก็บอกแล้วว่าอย่าหักโหม..ป่วยก็ไปนอน จะตื่นเช้าเพื่ออันใด ข้าไม่ได้บังคับให้เจ้าต้องมาคอยปลุกข้าทุกเช้า” หงเจี้ยนหยางดุกุนซือจาง แม้อีกฝ่ายจะอายุมากกว่าแต่เขาก็ไม่ได้เป็นเด็กแล้ว “อืม..เจ้ากลับไปต่อเถิด ข้า..จะไม่ให้ใครมารบกวน” จางป๋อเหวินพูด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป “นี่ อย่าหักโหมมากนัก เดี๋ยวผู้อื่นจะสงสัย” หงเจี้ยนหยางตะโกนตามหลัง ‘ใครกันแน่ที่หักโหม ยามนี้แล้วยังไม่หยุดอีก’ จางป๋อเหวินได้แต่กัดฟันบ่นในใจ ****

ไอดอลหนุ่มที่บูชาสาวอ้วนจนตาย ได้เกิดใหม่ในยุคโบราณพร้อมภรรยาอ้วนที่น่ารักเกินต้าน เขาอยากบูชาสาวอ้วนทุกคน แต่หัวใจก็พ่ายแพ้ให้กับภรรยา…หรือสุดท้ายเขาต้องมีนางเพียงผู้เดียว? ไม่นะ! เขาเป็นของทุกคนนนนน **** “ท่านพี่..ท่านกลับมาแล้วหรือ” นางยิ้มให้สามี เขารูปร่างสูงโปร่งและยังหล่อเหลา ทั้งใจดีกับนางมาก สายตาที่ราวกับเทิดทูนบูชานางเช่นที่เขากำลังมองอยู่นี้ก็เช่นกัน ราวกับไม่มีอยู่จริง นางยังไม่อยากเชื่อว่าจะได้แต่งงานกับคนเช่นนี้ “เจ้างดงามนัก ลี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นเทพธิดาจำแลงใช่หรือไม่” ฟางหลินเฉินคุกเข่าลงตรงหน้าของภรรยาและกอดเอวกลมอวบอ้วนของนางไว้ ซบหน้าบนตักของนางราวกับพยัคฆ์ที่ยอมจำนนเป็นเพียงลูกแมวไร้เขี้ยวเล็บ “ท่าน..ท่านพี่” หลิวลี่อินมองไปรอบๆ นางกังวลว่าอาจมีคนเห็นพวกเขาแสดงความใกล้ชิดมากเกินไปเช่นนี้ และอาจถูกตำหนิ แต่รอบๆ กลับไม่มีผู้ใดเลย อีกทั้งประตูหน้าต่างของห้องโถงก็ถูกปิดมิดชิดเรียบร้อยแล้ว “เจ้าตัวหอมยิ่งนัก” เขาสูดดมกลิ่นดอกไม้แห้งจากตักของภรรยาอย่างหลงใหล “เอ่อ..ข้ากำลังเย็บถุงหอมอยู่เจ้าค่ะ จึงเตรียมดอกไม้หอมไว้บ้าง..หากท่านพี่ชอบ ข้าจะ..” “ข้าชอบ..แต่ชอบดมจากตัวเจ้ามากกว่า” ฟางหลินเฉินวนเวียนอยู่บนตักของภรรยา เขาค่อยๆ ลากปลายจมูกไปตามแนวพุงกลมของนางแผ่วเบา ไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างอ่อนโยน จนกระทั่งมาถึงอกอิ่มที่เคลื่อนไหวตามจังหวะหายใจ เขาบดจมูกสูดดมเอาความหอมเข้าปอดอย่างคลั่งไคล้ “ท่าน..ท่านพี่..” หญิงสาวเสียงสั่น เพราะรู้สึกว่าเขากำลังแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของนาง นิ้วเรียวยาวบีบพุงนุ่มนิ่มผ่านเสื้อผ้าของนางราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ เขายังคงหลับตาเบียดเข้าหาอกอิ่ม เอื้อมมือไปหยิบถุงหอมและเข็มปักในมือนางย้ายไปวางบนโต๊ะข้างๆ “ท่านพี่..” เสียงหวานของนางพยายามเรียกให้เขามีสติ เพราะยามนี้ เขาทำท่าราวกับจะกลืนกินนางตรงนั้นให้ได้ หลิวลี่อินกลัวว่าเขาอาจไม่ยอมรอจนกลับไปถึงห้องนอน ****

เขาเป็นนายโลม ทำเรื่องสกปรกมามาก หนีตามหญิงสาวแก้มกลมไปช่วยเลี้ยงน้องๆ แต่ไม่อาจหนีความหวาดกลัวในใจ เหมือนนกที่หนีจากกรงทองเพิ่งหัดบิน รู้สึกว่าตัวเองมีแต่รอยเปื้อน อยากรักนางรุนแรงดังใจปรารถนาก็กลัว *ส่วนนึงจากเนื้อหา* เมื่อมือของเขาแตะโดนข้างแก้มของหญิงสาว เขาก็ต้องสะดุด เพราะแก้มหมั่นโถวนั่นเย็นเฉียบจนคล้ายร่างคนตาย เขาตกใจรีบปีนขึ้นไปนอนข้างๆ ใช้ผ้าห่มของตัวเองห่มนางไว้อีกชั้น ก่อนจะกอดกระชับร่างเล็กเข้าอ้อมอก หย่งจื้อยื่นมือไปแตะลำคอ มือของเขาที่นอนพื้นเย็นๆ มาเกือบครึ่งคืนยังอุ่นกว่าตัวของนางเสียอีก ยามนี้เขาอยากปลุกนางมาดุด่าเสียให้เข็ดหลาบ ตัวเย็นแล้วยังไม่รู้จักดูแลตัวเอง แต่คล้ายว่าลูกๆ ของตระกูลหมิงจะหลับลึกกันทุกคน ขนาดเขาดึงหญิงสาวมากอดนางก็ยังไม่ตื่น หมิงเหยาที่ถูกเหยียบจมูกก็ยังคงหลับต่อไป หมิงอันก็ยังคงหลับสบายท่ามกลางเสียงกรน ส่วนน้องเล็กผู้นั้นไม่ต้องพูดถึง “เฮ้อ...” ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ และยอมเสียสละร่างกายเป็นเตียงเตาให้กับสตรีแก้มหมั่นโถว ไม่เช่นนั้นนางคงทนนอนหนาวทั้งคืนต่อไปเช่นนี้แน่ บางทีนางอาจไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตัวเย็นราวกับศพแล้ว ซุนหย่งจื้อลืมตาเพราะได้ยินเสียงกระซิบกระซาบหลายเสียง ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือน้องชายทั้งสามคนกำลังยืนจ้องมองเขา เริ่มแรกเขายังคงงุนงงอยู่บ้าง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขาต้องจ้องด้วยสายตาเช่นนั้น !!! แต่เมื่อระลึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง “โอ๊ย!” หมิงเซี่ยร้องเพราะรู้สึกเจ็บที่หัว นางถูกเขาเททิ้งจากอ้อมกอดกะทันหัน แต่เขากลับเผลอทับเส้นผมยาวของนางไว้

หวานพบเขาในงานเลี้ยงรุ่น เขาหล่อมาก นำไปสู่การขอวันไนท์สแตนด์ แต่มันไม่จบแค่นั้น พวกเขายังนัดเ_ต่อไปแบบไม่มีจุดหมาย มีคนเตือนแล้วว่าเขามีผู้ชายเป็นเมีย แต่หวานหยุดไม่ได้ ความสัมพันธ์นี้ควรไปต่อยังไงดี สุดท้าย เมียของเขา(ที่หล่อจนลืมหายใจ)ก็รู้จนได้ เมียเขาทั้งหึงทั้งหวง หวานได้แต่ต้องก้มหน้ายอมรับการแก้แค้นจากเมียของเขาเท่านั้น ***ตับไม่พังค่ะ 'เพราะงานเลี้ยงรุ่นวันนั้น วันที่เธอได้เจอเขา ถ้าไม่ไป เธอก็ไม่ต้องมาไกลขนาดนี้หรอก 'ผู้ชายสองคนที่รักกัน ส่วนเราเป็นตัวอะไร' เขาปล่อยริมฝีปากที่ดูดตรงคอหวาน เงยหน้าขึ้นมามองหวานเล็กน้อยอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงไปดูดตรงคออีกข้างแทน สองมือของเขาล้วงลงไปด้านใต้ จับขย้ำแก้มก้นสองข้างของหวานอย่างพอใจ และเริ่มขยับเข้าออกในจังหวะที่เขารู้สึกว่าไม่เร็วมากนัก แต่สำหรับหวาน เธอกลับรู้สึกราวกับเขา กระแทกกระทั้นใส่เธอไม่ยั้ง ทำให้เธอรู้สึกจุกจนหายใจไม่ทั่วท้อง หวานกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น ยกสองมือขึ้นมากอดหัวของเขาเอาไว้ เขาเอาแต่กระแทกใส่หวาน ก่อนจะชันสองแขนเงยหน้าขึ้นมามองหวานอย่างเต็มตา และกระแทกแรงขึ้น แรงขึ้น หวานได้แต่หลับตาปี๋ ปล่อยให้เขากระแทกใส่เธอ กัดปากล่างแน่นเพราะกลัวว่าจะส่งเสียงแปลกๆอีก แล้วเขาก็ซอยถี่ๆและกระแทกครั้งสุดท้าย พร้อมเสียงลมหายใจหนักๆของเขา

คุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพ เอาแต่ใจที่สุด เลือกกินที่สุด ชอบชายงามที่สุด แต่หลังจากนางไล่ตามอ๋องเยียนไปชายแดนครั้งนั้น กลับมานางก็เปลี่ยนไป และพาสามีอัปลักษณ์คนหนึ่งกลับมาด้วย นางทั้งเอาใจเขา รักเขา คลั่งเขา *หลี่เฟิ่งเซียนนั่งมองคนชั่วในกรงสุนัขจากช่องฝาผนังของห้องเก็บฟืน นางไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดเขาต้องช่วยนางมากเพียงนั้น ถึงขั้นยอมอยู่ในกรงสุนัข เห่าหอนเช่นสุนัข หากเป็นนางคงหนีเอาตัวรอดก่อน หรือไม่ก็ตายให้สิ้นเรื่อง นางนั่งมองเขาจนนางหลับไป ส่วนคนชั่วคนนั้น จะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางนั่งจ้องเขาอยู่เป็นนานสองนาน ในเมื่อห้องเก็บฟืนเก่านั่น ผนังไม้หลุดไปหลายแผ่น ไม่ได้มิดชิดอะไร เขาได้แต่หงุดหงิด หัวใจสั่นรัวเป็นบางครั้ง แต่ไม่กล้ามองกลับไปทางที่นางอยู่ คิดเพียงว่านางอาจกำลังสมเพชเขาที่ยอมถูกดูแคลนมากเช่นนี้ หรือไม่ก็กำลังดูถูกเขาที่นั่งอยู่ในกรงราวกับสุนัข