เอมิกา ลูกสาวของเพื่อนสนิทเเม่ของไฟต์เตอร์ เข้าปีหนึ่งในกรุงเทพ ด้วยความกระทันหัน เพราะเเม่เธอต้องบินไปทำงานที่เมืองนอกหนึ่งปีเต็ม เเละเเม่ของเธอฝากฝังให้ไฟต์เตอร์ ที่อยู่มหาลัย ปีสี่เเล้วช่วยดูเเลน้อง เอมิกาจึงต้องย้ายมาอยู่ย้านหลังเดียวกับไฟต์เตอร์โดยที่เขาไม่เต็มใจนัก เพราะเขาโลกส่วนตัวสูง เเถมยังชอบพาสาวๆ มาวันไนต์ด้วย การที่เธอย้ายมาอยู่กับเขาก็เหมือนตัดความเป็นส่วนตัวของเขาไปเลย จนกระทั่ง ไฟต์เตอร์เรียนจบเเล้วเข้ามาทำงานกับพี่ชายชื่อฟาเดล ที่บริษัทของคุณเเม่เขา เเละชะเอมเองก็กำลังโตเป็นสาว สวยขึ้น ก็เลยหนีไปนอนคอนโดพี่ชายที่มีสองห้องไกล้บริษัท เพราะกลัวจะหน้ามืดตามัวจับลูกสาวเพื่อนเเม่ทำเมีย จนวันนึงเเม่พระเอกเเวะมาหาลูกชายเเละมาเยี่ยมชะเอม เอมิกาได้ที ฟ้องท่านว่า พระเอกไม่กลับมานอนที่บ้านนานเเล้วทิ้งตนไว้คนเดียวตลอด ทำให้พระเอกที่กำลังนอนกลางวันอยู่ ถูกคนเป็นเเม่โทรมาด่าจนหูชา ทำให้พระเอกต้องกลับมานอนที่บ้านอีกครั้ง การกลับมาอยู่ด้วยกันครั้งนี้ ทำให้นางเอกรู้สึกเริ่มชอบพระเอกขึ้นมา ด้วยความหล่อ ของเขา เเต่เธอก็ไม่ได้เเสดงมันออกมา ทำให้มีเเค่เธอเเละ เเก๊งเพื่อนสนิท ที่รู้เรื่องนี้ เเละการกลับมาครั้งนี้ พระเอกเเกล้งนางเอกสารพัดทั้งใช้ทำอาหาร ใช้ถูบ้าน อาบน้ำน้องหมา ล้างรถ เเต่นางเอกก็ทำไม่เคยบ่น จนวันนึงอีพระเอกออกไปหาสาว จนดึกเเล้วนางเอกเกิดป่วย โทร.หาพระเอก เเต่กลับกลายเป็นผู้หญิงรับสาย เธอเลยวางสายทันทีเเล้วรีบโทร.หาพี่ชายพระเอกให้มารับเธอไปโรงพยาบาล ทั้งพี่ชาย ทั้ง เเฟนเขารีบมาทันที ทำเอารอบนี้พระเอกโดนทั้งเเม่เเละพี่ชายด่ายกใหญ่ เเละโดนเเม่สั่งห้ามไม่ให้ไปหาสาวๆของเขาอีก จนนางเอกเรียนจบ สถาปนิค เเละเเม่ของพระเอกฝากนางเอกกับเเก้งเพื่อนเข้าทำงานที่บริษัทของพี่ชายพระเอก ทำให้ทั้งคู่ได้ไกล้กันอีกครั้งเพราะพระเอกเป็นหัวหน้างานที่นางเอกทำ จน วันนึงมีงานเลี้ยงที่บริษัท ทั้งคู่พลาดนอนห้องเเต่ไม่ได้มีอะไรกันเพราะเมาหลับทั้งคู่ เเละบังเอิญถูกผู้ใหญ่จับได้ เอมิกาเเละไฟต์เตอร์ ถูกจับให้หมั้นหมายเเละเเต่งงานจดทะเบียนสมรสกันอย่างเงียบๆทันที เเม้พระเอกจะไม่ยินยอม เเละนางเอกเอกก็อ้างว่เพร่ะตนเองเมามากก็ตาม ถึงเเม้จะเเต่งงานกันเเล้ว เเต่พระเอกขอนางเอกเเยกห้องนอนเพราะตนไม่ชิน เเละ เวลาเจอกันที่บริษัท ต้องทำเป็นไม่สนิทกันด้วย จนวันนึงนางเอกลืมถอดเเหวนเเต่งงานออกเพราะเธอเอามาใส่ตอนไปทานข้าวกับครอบครัวพระเอก ทำให้พี่ที่ร่วมงานซักถาม ว่าเเต่งงานเเล้วหรอ เเล้วพระเอกก็ดันมาได้ยินพอดีเลย ไม่พอใจใหญ่ ด่าพนักงานไปยกใหญ่ เเละไม่วายด่านางเอกด้วย เพราะลืมถอดเเหวน จนหนึ่งปีผ่านไป นางเอก ได้เข้ามาทำงานตำเเหน่งผู้ช่วยของพระเอก เเละเริ่มสนิทกันมากขึ้น ไปไหนมาไหนกับพระเอก เเละเพื่อนเขาบ่อยขึ้น ทำให้นางเอกที่เเอบชอบพระเอกเป็นทุนเดิมอยู่เเล้ว ยิ่งรู้สึกดีกับเขาไปอีก พระเอกก็เช่นกัน เขารู้สึกดีๆกับนางเอกมากขึ้น จนคนรอบข้างรู้สึกได้ หนึ่งปีผ่านไป พี่ชายนางเอก มีโปรเจคใหญ่ก่อสร้างใหญ่ที่ประเทเวียดนาม เเบะต้องการคนในบริษัทที่ไว้ใจได้ไปควบคุมงานออกเเบบด้วย เเละพี่ชายพระเอกก็เลือกกลุ่มนางเอกไป โดยให้เวลาเตรียมตัวสามเดือน เเละห้ามบอกใครๆก่อนนอกจากเเม่ เเละเเก้งเพื่อนๆที่ต้องไปด้วย ช่วงนี้พระเอกทำดีกับนางเอกมากขึ้น คงเพราะ เเต่งงานอยู่ด้วยกันรู้ไส้รู้พุงหมดเเล้วเเละไม่ได้อยากเเกล้งเหมือนเมื่อก่อน จนคืนก่อนวันเดินทางไป นางเอกตัดสินใจบอกความในใจของตนที่มีต่อพระเอกเเละได้คำตอบว่า เข่เองก็รุ้สึกดีกับเธอเเล้วเช่นกัน นางเอก ยอมเป็นของพระเอกด้วยความเต็มใจ เเม่ว่าทั้งคู่จะเเต่งงานกันเเล้ว เเต่ก็ไม่เคยมีอะไรล่วงเลยทางกายกันซักครั้ง เเละวันนี้เธอก็ได้เป็นภรรยาตามพฤตินัยของเขาเเล้ว ก่อนจะ ลุกขึ้นย่องเดินออกมาช้าๆไปที่ห้องของตนเองเพื่อเก็บเอกสารเเละกระเป๋าที่เตรียมไว้ เดินทางออกไปเวียดนามทันที โดยมีพี่ชายพระเอกพี่สะไภ้เเละเเม่พระเอกมาส่ง ฝ่ายพระเอกที่ตื่นมาในตอนบ่ายก็คิดว่านางคงไปทำงานตามปกติ ไม่ก็ไปหาเพื่อน เลยไม่ได้เอะใจอะไร ?จนมาเปิดเจอข้อความจากพี่สะไภ้ที่ลงรูปนางเอกที่เห็นเเค่ด้านหลงัง ที่สนามบินว่า "เดินทางปลอดภัยนะน้อง อีกสามเดือนเจอกัน " ก็เเทบช้อค รับถามเอาความจริงจากหล่อนทันที เอต่กลับได้คำตอบว่า ไม่ชอบน้องไม่ใช่หรอ จะไปสนใจเรื่องของน้องทำไมกัน ฝ่ายนางเอกที่มาถึงเเล้ว ก็ว่าจะโทร.หาคนพระเอกเเต่ที่นี่ดันไม่มีสัญยาน จะใช้ไวฟายเเค่ในเขตออฟฟิชเท่านั้นก็เลยไม่ได้โทร. เเละบวกกับยุ่งๆกับงาน เลยทำให้เธอลืม ไปซะสนิท ฝ่ายพระเอกตั้งเเต่น้องไม่อยู่ก็เปลี่ยนไปเป็นอีกคน ไม่สดใส ไม่เจ้าชู้หาสาวๆเหมือนเมื่อก่อน เงียบไม่ค่อยคุยกับใครนอกจากเพื่อน เหมือนคนอกหักไม่มีผิด ได้เเต่คิดว่านางเอกรักเขาไม่ใช่หรอเเล้วทำไมทิ้งเขา ด้วยความไม่เข้าใจ เเละอยากจะเจอเธอเพื่อพูดคุยให้เคลียร์อีกครัง้ ก็เลยขอตามพี่ชายไปคุมงานที่เวียดนามด้วย เเต่พอไปถึงก็เห็นนางเอกกำลังคุยกับหัวหน้าสถาปนิกอีกคนด้วยความสนิทสนม ก็เลยเข้าใจผิดทาว่านางเอกมาทำงานที่นี่เพราะอยากมาอยู่กับชู้รัก เลยขอฟ้องหย่า เเต่ดำเนินการหย่าไม่สำเร็จเพราะ เขากับเธอมีอะไรกันเเล้ว เท่ากับเป็นสามีภรรยา กันเเล้ว ดังเมื้อไม่ได้ดั่งใจพระเอกก็เลยทำตัวเป็นหมาหวงก้าง คอยขัดขวางไม่ให้นางเอกกับ ไอ้สถาปนิกนั่นเจอกัน เเต่จิงๆเเล้วเเค่คนร่วมงานด้วยกันเท่านั้น บางวันเขาถึงขึ้นไล่เธอกับไอ้ถาปริกหนุ่มนั่นไปไกลๆเลยก็มี จน นางเอก เกิดมีอาการเเปลก ๆเหมือนคนท้อง เพื่อนๆของเธอเลยพาตรวจที่โรงพยาบาลไกล้ๆเเคมป์ทำงาน เเละเธอก็ท้องจริง ๆ คราวนี้ นางเอกบอกเรื่องนี้เเค่พี่ชายกับพี่สะไภ้พระเอกเท่านั้นเเละสั่งห้ามบอกเขาเด็ดขาดเพราะเธอกัยเขาเข้าใจผิดกันอยู่ เเละเธอต้องการกลับไทยมาอยู่กับเเม่โดยด่วน ซึ่งพี่ชายพระเอกก็ไม่ได้ขัดข้อง เเต่เขาให้นางเอกเเละเเม่

เมื่อ "หมอเบย์" คุณหมอสูตินรีเวชสุดหล่อ มาดเนี๊ยบแห่งโรงพยาบาลจิรเทพยางกูล ผู้ที่เคยปิดตายหัวใจเพราะอดีตรักที่แสนเจ็บปวด ต้องมารับเคสคนไข้สุดแสบอย่าง เชอรีน นักศึกษาสาวสวยที่มาด้วยอาการ เจ็บภายใน เเละเขาก็ได้เจอเธออีกครั้งในร้านของพี่ชายตนเอง เพราะเธอทำงานอยู่ที่นี่

​พัชชา คือเลขาสาวที่สมบูรณ์แบบที่สุดของ คิมหันต์ ประธานบริหารหนุ่มผู้เคร่งขรึม เธอรู้ใจเขาไปเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานที่เนี้ยบกริบ หรือเรื่อง บนเตียง ที่เร่าร้อนและเป็นความลับมาตลอดสามปี ​ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยในออฟฟิศ ทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไม่มีความผูกพันทางใจ แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้พัชชาเผลอวางหัวใจไว้ในมือเขาโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งวันที่คิมหันต์ถูกครอบครัวกดดันให้หมั้นหมายกับผู้หญิงที่คู่ควร พัชชาจึงตัดสินใจจบความสัมพันธ์และยื่นใบลาออกเพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ ​แต่คนอย่างคิมหันต์ที่ไม่เคยขาดเธอได้แม้แต่วันเดียวกลับไม่ยอมปล่อยมือ เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมและอำนาจที่มีพันธนาการเธอไว้ทุกวิถีทาง พร้อมกับคำถามที่สั่นคลอนหัวใจว่า ที่เขาไม่ยอมปล่อยเธอไป เป็นเพราะความรัก หรือแค่ ความหลง ในตัวเลขาคนโปรดคนนี้กันแน่

เขาทั้งนิ่ง ทั้งเย็นชา จนใครๆ ก็ตั้งฉายาให้ว่า 'เจ้าชายน้ำแข็งแห่งเครื่องกล' แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย หัวใจของ 'คิว' กลับเต้นแรงจนแทบระเบิดทุกครั้งที่รุ่นพี่คนนั้นเดินผ่าน ​เขารู้หมด... ว่าเธอชอบดื่มอะไร ชอบไปนั่งที่ไหน หรือแม้แต่รอยยิ้มกว้างๆ ของเธอตอนอยู่กับเด็กๆ มันมีอิทธิพลต่อลมหายใจเขาแค่ไหน เขาแอบมอง แอบดูแล และแอบคลั่งรักเธออยู่ฝ่ายเดียวมาตลอด ​สำหรับคนพูดน้อยและแสดงออกไม่เก่งอย่างเขา... จะมีสิทธิ์ไหมที่จะขยับจาก 'รุ่นน้องที่แอบมอง' ไปเป็น 'คนข้างๆ' ที่เธอจะมองเห็นบ้างสักที? ​"เกียร์ของผม... มันทำงานแค่กับหัวใจพี่คนเดียว"

พระเอกเป็นมาเฟีย นางเอกเป็นนักศึกษาปีสี่ เป็นน้องสาวของเพื่อนของพระเอก อีกที เเต่วันนึ่ง นางเอกได้มาให้เขาช่วยเล่นละคร เป็นเเฟน เธอเนื่องจากเธอทนต่อความรำคาญของเเฟนเก่า ที่มาง้อขอคืนดีเธอทุกวันไม่ไหว เลยจะให้พระเอกมาเล่นละครเป็นเเฟนใหม่ของเธอ เขายอมช่วยเเต่ มีข้อเเลกเปลี่ยนคือร่างกายเธอ นางเอกเห็นว่ามันไม่ได้เสียหายอะไร ความสดความสาวของเธอมันไม่ได้จำเป็นต้องรักษาไว้ ไปจนเเก่ จึงยอมตกลง สัญญาของเขาเเละเธอคือหนึ่งปี เเต่เเล้วเมื่อครบหนึ่งปี อิน้องก็มาขอจบสัญญา ทั้งๆที่ทั้งคู่ ไม่อยากให้มันจบ เพร่ะต่างคนต่างมีใจให้ทั้งสองฝ่ายเเล้วนี่เอง

​'เหนือ' และ 'เมย์' เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ใครๆ ก็บอกว่าสองคนนี้ "ศีลเสมอกัน" ทั้งความหน้าตาดีและความนิ่งขรึมของเหนือที่พร้อมจะกางปีกปกป้องเมย์เสมอ จนกระทั่งความสัมพันธ์มาถึงจุดเปลี่ยนในคืนที่แอลกอฮอล์และความใกล้ชิดทำให้กำแพงคำว่า "เพื่อน" พังทลายลง ​เมย์แอบรักเหนือมาตลอด แต่เธอกลัวการสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป ในขณะที่เหนือเองก็มีความลับบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้สายตาคมกริบคู่นั้น... เมื่อสถานะเปลี่ยนไปแต่ใจยังไม่กล้าเอ่ยคำว่ารัก ความสัมพันธ์ครั้งนี้จะจบลงที่ "คนรัก" หรือ "คนแปลกหน้า" กันแน่? ​

เป็นเรื่องราวของอัยดา นางเเบบสาวที่มาดื่มเเล้วเผอดื่มเหล้าเเก้วที่ใส่ยาลงไป เธอมาขอความช่วยเหลือจากภีม เพระาเขาดูใส่เเว่น เนิร์ดๆ ทางทางปลอดภัยดี จนเธอทนไม่ไหว ขอให้ภีมช่วย ภีมเองโทร.ไปถามเพื่อนในกลุ่มที่เป้นเจ้าของผับ ว่าเขาควรทำอย่างไรดี กลับได้คำตอบว่า ยาเเก้ที่ร้านหมด สุดท้าย เขาต้องเเบกเธอมาที่คอนโดตัวเองเพราะ ทนเเรงรุกเร้าของอัยดาไม่ไหว เขาเเละเธอได้เสียกัน ในคืนนั้น เเละหลังจากนั้นภีมก็เป็นฝ่ายตามตื้อจีบเธอมาตลอด หลังจากที่ได้เสียกัน เธอถูกใจเขา เเละต้องการเธอมากมาก ภีมทำตัวไม่ถูกเขาไม่เคยคบใคร ไม่เคยมีเเฟน เเต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ

เพราะเขาอายที่มีเเฟนใส่เเว่นหนาตอะเป็นเด็กเรียน จึงบอกเลิกเธอเพราะอายที่จะอวดเเฟนเเบบยัยเฉิ่มเเบบเธอ นางเอกเจ็บเจียนตาย กว่าจะทำใจก็นานเป็นปี เขาหายไปพร้อมกับข่าวว่าพระเอกมหาลัยปีหนึ่งมีเเฟนใหม่ ไปเเล้ว จนเวลาผ่านไปสองปี นางเอกสอบได้คณะบัญชีมหาลัยเดียวกับพระเอก ทำให้ทั้งสองวนมาเจอกันอีกครั้ง นางเอกสวยขึ้นมาก เธอเลิกใส่เเว่นถาวรเพราะไปทำเลสิกมา เปลี่ยนสีผมใหม่ เปลี่ยนสไตล์การเเต่งตัว จากสาวเเว่นผู้เรียบร้อย เป็นยัยสาวเเซ่บที่หมายตาของหนุ่มๆทั้งมหาลัย เเละมีรุ่นพี่ปีสี่คนดังมาตามจับเธออยู่ด้วย ยิ่งเขารู้ว่าเธอตกลงไปคบกับมัน พระเอกที่รู้ว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็นคนยังไง ก็เลยห้ามนางเอก เเต่นางเอกไม่เชื่อ เเถมยังบอกพระเอกว่า อย่ามายุ่งกับเธอ เลิกกันไปเเล้วพระเอกเองก็มีเเฟนใหม่ไปเเล้ว ก็ไม่ควรมายุ่งกันอีก เขาได้เเต่ถอยให้เธอก้าวนึง เเละเเอบตามดูเธอห่างๆทุกที่ๆ เธอไปกับมัน จนวันนึงนางเอกไปดื่มกับเเฟนรุ่นพี่ เเละเเก้งค์เพื่อนของเขาเเละวางเเผนจะทำเรื่องอย่างว่ากับนางเอก พระเอกที่รู้ข่าวก็ชวนเพื่อนตามไปที่ผับด้วย เเละเพื่อนของเเฟนนางเอกก็ฉวยโอกาศใส่ยาเสียสาวในเเก้วนางเอกเเละส่งให้เธอดื่ม เธอดื่มจนหมดเเล้วไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ พวกนั้นก็เริ่มลงมือทันที เเต่พระเอกับเพื่อนมาช่วยไว้ทันเวลาพอดีเพื่อนพระเอกช่วยสะกัดพวกนั้นไว้ เเละเรียกตำรวจมาจับ เพราะผับนั้นเป็นของพี่ชายเพื่อนพระเอกพอดี เเต่นางเอกที่ยาออกฤทธ์เต็มที่เเล้ว ทนไม่ไหว ร้องขอให้พระเอกช่วย เเละทั้งคู่ก็ได้เสียกัน ควาบริสุทธิ์ของนางเอกที่เคยบอกเขาไว้เมื่อตอนคบกันว่า เธอจะมอบมันให้ เขา ในวันครบรอบสามปี เขาก็ได้ครอบครองมันจริงๆ เเต่พอตื่นขึ้นมา นางเอกกลับบอกให้พระเอกลืมเรื่องราวทีเกิดขึ้นไปซะ เเถมยังบอกว่าพระเอกควรพาเธอไปหาหมอ ไม่ใช่ฉวยโอกาศทำกับเธอเเบบนี้ เพราะพระเอกเองก็มีเเฟนใหม่ไปเเล้ว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปใส่เสื้อผ้าออกไปจากห้อง เเม้ว่าพระเอกจะรั้งเธอให้ฟังเขาอธอบายเรื่องที่ผ่านมาเท่าไหร่ นางเอกก็ไม่ฟังอีกเเล้ว หลังจากวันนั้นนางเอกก็พยายามหลบหน้าพระเอกทุกครั้งที่เจอ พระเอกที่พยายามตามตื้อนางเอก ยอมทำทุกอย่าง ให้เธอกลับมาคบกับเขาอีกครั้ง เเต่ไม่เลย มันไม่ได้ผล เพราะ เธอยังฝังใจเจ็บกับทุกคำพูดของเขาเมื่อสามปีก่อน เเม้จะพลาดมีอะไรกันในคืนนั้น เธอก็กลับไปหาเขาไม่ได้อยู่ดี จนกระทั่งมาพลาดที่สุดในชีวิตนางเอกคือ ท้อง เธอลืมคิดว่าพระเอกไม่ได้ป้องกันเธอก็ก็ลืมคุม โชคดีที่บอกพ่อดับเเม่เเล้วท่านเข้าใจ นางเอกจึงตัดสินใจดรอบเรียน เเละไปอยู่เมืองนอก จนคลอดเจ้าตัวน้อย เเล้วค่อยกลับมาเรียนใหม่ พระเอกที่เห็นว่านางเอกจู่ๆก็หายไป ก็ไปถามกับเพื่อนของเธอ เเต่กลับไม่ได้คำตอบอะไร เเต่โครตบังเอิญเมื่อเพื่อนพระเอกที่ตามไอจีเธออยู่เห็นน้อง อัพรูปลง เเล้วเพื่อนพระเอกเอ่ยเเซวว่า " น้องเหมือนคนท้องเลยวะ " อิพระเอกถึงกับใจหาย ถึงว่านางเอกหายไป ไม่บอก(เขาซักคำ นี่สินะเหตุผลที่เธอดรอบเรียน เธอตั้งงท้อง เเน่นอนเขามั่นใจว่าลูกเขาเเน่ๆ อิพี่พยายามจะหาโอกาศ ที่เจอน้อง เเต่เขากลับถูกขัดขวางทุกทาง จากพ่อเเม่เธอ เเต่ในก็สมควรเเล้ว เมื่อก่อนเขาทำเธอเจ็บ วันนี้ เขาก็เจ็บบ้าง เเม่งเสียใจไม่เเพ้กันเลย จนพระเอกเรียนจบไป เข้าทำงาน ที่บริษัมของี่อบครัว ตำเเหน่งที่เพรียบพร้อม เเร่เขาโครตเสียใจ ที่เเม้เเต่หน้าลูก เขายังไม่เคยได้เห็น ได้เเต่พลอยอนิสงค์จากเพื่อนที่ฟอลไอจีนางเอกอยู่ เเคปรูปเด็กตัวน้อยๆ ส่งมาให้เขา ดวงใจน้อยๆ เต้นหนัก เมื่อเห็นรูปลูกสาวตรงภาพในจอ ถึงกับน้ำตาไหล ร้องไห้เหมือนหมา นางเอกกับลูกก็ไม่กลับมาหาเขาอีก

​"หนีรักแรกที่จบไม่สวยตอนมัธยม เพื่อมาเริ่มต้นใหม่ในรั้วมหา'ลัย แต่ไม่รู้ว่าโลกกลมหรือพรหมลิขิตกลั่นแกล้ง ถึงได้เหวี่ยง 'แฟนเก่า' ที่เธอเคยเทเขาเพราะความเข้าใจผิด ให้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ฝากติดตามเรื่องใหม่ของไรต์ด้วยนะคะ

🙋‍♀️ ฟาร์ม ลูกสาวคนเล็กของเจ้าของไร่องุ่น เเละฟาร์มโคนมส่งออกต่างประเทศ เรียนปีสอง สวย เรียบร้อย เป็นที่รักของเพื่อนทุกคนเเม้เธอจะชอบเที่ยวตามเพื่อนไปบ้าง มีเพื่อนสนิท ชื่อ ใบหยก เนเน่เเละวินเนอร์ เธอมีพี่ชายเป็นพื่อนสนิทของเเฟนเธอ ที่ชื่อไฟต์เตอร์ เรียนปีสี่ 🙋‍♂️ คิง วิศวะเครื่องกล ปีสี่ ลูกชาย คนเดียวของคุณเควินเเละเเม่เเป้งหอม ทางบ้านทำธุรกิจนำเข้าอะไหรรถหรูส่งโชว์รูมทั่วประเทศ หล่อรวยกล้วยใหญ่ เเต่นิสัยเงียบขรึม ไม่ค่อยพูด มีเพื่อนสนิทชื่อ ไฟทเตอร์ (พี่ชายของฟาร์ม )เเละเนโอ

เรื่องราวของหมอศัลยเเพทย์พวงด้วยตำเเหน่งหมออายุรกรรมหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี ที่โดนคุณปู่จับคู่กับ พะเเพง เด็กสาวนักศึกษาปีสี่คณะบัญชี โดยตกลงจะให้หมั้นหมายกันทันทีหลังจากพะเเพงเรียนจบ ทุกๆวัน ที่ว่างพะเเพงก็จะเเวะมาวอเเวหมอหนุ่มที่โรงพยาบาลเสมอ โดยที่เขาเองก็ไม่ได้รำาญอะไรเธอ จนกระทั่งพะเเพงยุ่งๆกับกิจกรรมเเละหายไปหลายวัน หมอหนุ่มมาดนิ่งเริ่มอยู่ไม่ติด เริ่มคิดถึง ยัยเด็กเเสบขึ้นมา หมอจนต้องไปเเอบดูเธอที่มหาลัย ซํกหน่อย

เป็นเรื่องของพระเอกที่ตกหลุมรักสาว ในคืนนั้นของเขา เขาพยายามตามหาเธอมาตลอด จนได้เจอ พระเอกพยายามเข้าหาเธอ เเต่เธอ กลับเเกล้งจำเข้าไม่ได้ ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าเธอจำเขาได้เเน่ๆ พระเอกเป็นหนุ่มวิศวะ อยู่ปีสี่ เจ้าของผับ นางเอกเป็นรุ่นพี่ เรียนจบไปเเล้ว มาเที่ยวผับพระเอก เเล้วเผลอชวนพระเอกนอนด้วย

เป็นเรื่องความรัก ของบอสหนุ่ม หนุ่มเพลย์บอย ที่มีเบื้องหลังเป็นเกมเมอร์ คอยไลฟ์สตรีม เกม จนเขาได้เจอหญิงสาวที่เข้ามาคอมเม้นในไลฟ์ทุกวัน จนกลายเป็นเเฟนตัวยงของเขาโดยหารุ้ไม่ว่าเธอคือพนักงานที่บริษัทตนเอง

ตึกตึก ตึก.. เสียงฝีเท้าเล็กกำลังเร่งเดินกลับบ้านอย่างเร่งรีบ เพราะเธอต้องไปทำงานพาร์ทไทม์วันเเรกที่หน้าโรงเรียนทำให้วันนี้เธอกลับบ้านสาย โบว์ นักเรียนชั้นม.หกที่กำลังจะเรียนต่อมหาลัยในอีกไม่กี่เดือนนี้ เธอเป็นคนเรียนเก่ง เเต่ขาดเเคลนทุนทรัพย์ เนื่องจากโบว์ถูกเอามาทิ้งไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าตั้งเเต่เด็ก ไม่ทราบว่าพ่อเเม่เธอคือใคร โบว์จึงอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งเเต่เล็ก ด้วยความที่เธอเป็นคนขยันโบว์ออกหางานทำเรื่อยๆ ตั้งเเต่สิบห้าปี เพื่อหาเงินเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาให้กับตัวเอง ลำพังเงินเดือนเเม่ครูเจ้าของบ้านเด็กกำพร้าก้ต้องเลี้ยงเด็กหลายคนหลายคน ภาระท่านเยอะมาก "ฉันยินดีด้วยนะโบว์ เเกสอบติดธุรกิจการบินตามที่เเกตั้งใจเลยนะ " เสียงเเก้มใสเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอมาตั้งเเต่ม.ต้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โบว์เองก็ดีใจไม่น้อย เเต่เรียนธุรกิจการบิน ต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะมาก เธอรู้ดี นี่คือเหตุผลที่โบว์ต้องหางานทำเพิ่มขึ้นอีกเพื่อความฝันของเธอ "สวัสดีคะ เเม่ครู" เธอยกมือไหว้ทักทายเเม่ครูนิ่มหญิงวัยกลางคนดูเเลที่บ้านเด็กกำพร้าที่เธออาศัยอยู่ "อ้าวโบว์ วันนี้ทำงานเหรอกลับวะมืดเชียว " "คะเเม่ครู หนูหาเงินเพิ่ม ไว้ใช้ตอนเรียนต่อมหาลัยหนะคะ " "ขยันจริงๆโบว์เอ้ย.. พักผ่อนบ้างนะลูก เดี่ยวจะไม่สบายเอา " เเม่ครูนิ่มเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "คะเเต่หนูไหวคะเเม่ครู ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ หนูขอตัวไปทำการบ้านก่อนนะคะ " ร่างเล็กของโบว์โค้งตัวเดินผ่านหน้าท่านไปยังห้องของเธอ ด้วยความสุภาพ เเม่ครูนิ่มมองตามหลังด้วยความสงสาร เด็กตัวเเค่นี้ขยันทำงานส่งตัวเองเรียน น่าสงสารยิ่งนัก เธอได้เเต่หวังว่า โชคชะตาจะเข้าข้างเด็กคนนี้บ้าง ฝ่ายโบว์ที่เข้าห้องมาก็ปิดประตูลงกลอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า เรียนก็เหนื่อยเเล้วยังทำงานพาร์ทามเลิกหนึ่งทุ่มอีก เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเเละทำการบ้าน ห้องน้ำที่ใช้ก็เป็นห้องน้ำรวม เเต่ใครจะไปคิดว่าข้างในจะมี ลุงองอาจสามีของเเม่ครูนิ่มที่กำลังจะอาบน้ำด้วยเช่นกัน เธอไม่ค่อยชอบลุงองอาจยเท่าไหร่นักเพราะ ชอบมองเธอด้วยสายตาเเปลกๆ เเละชอบมาวนเวียนที่หน้าห้องเธอดึกๆ " อ้าวหนูโบว์ อาบน้ำเหรอ ? ให้ลุงอาบเป็นเพื่อนมั้ยละ" ชายเเกวัยกลางคนมองเธอด้วยสายตาเเทะโลม จนโบว์รู้สึกกลัวขึ้นมา โชคยังดีที่มีรุ่นน้องอีกสองสามคนมาอาบน้ำพอดี ลุงองอาจเลยไม่ได้ทำอะไรเธอ โบว์รีบอาบน้ำเเล้วเดินกลับเข้าห้องนอนเธอปิดประตูเเน่น พลางคิดในใจ ที่นี่คงไม่ปลอดภัย สำหรับเธออีกต่อไปเเล้ว "อดทนอีกหน่อยละกัน นะโบว์อีกไม่กี่วันก็จบม.หกเเล้ว " ร่างเล็กบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆขณะทำการบ้านเธอคิดว่าเรียนจบเเล้วจะออกไปหาที่อยู่ข้างนอก ที่สะดวกเเก่การไปทำงานเเละเดินทางไปเรียนมหาลัย โบว์ไปโรงเรียนทุกเช้าเเละหลังเลิกเรียนก็เเวะคาเฟ่ของพี่น้ำผึ้งเพื่อทำงานพาร์ทไทม์ไม่มีขาด "สวัสดีคะพี่น้ำผึ้ง" เธอเอ่ยทักทายพี่น้ำผึ้งสาววัยสามสิบปีเจ้าของคาเฟ่ ที่เธอทำงานอยู่ "อ้าวโบว์ มาพอดีเลย วันนี้สะดวกอยู่ร้านจนถึงร้านปิดมั้ยจ้ะ พอดีพี่ติดธุระหนะ เดี๋ยวพี่เพิ่มค่าเเรงให้" โบว์นิ่งคิดไปพักนึงเพราะเวลาปิดปกติของคาเฟ่ก็คือสองทุ่ม เเต่ถ้าเธอทำเพิ่มเธอก็จะได้เงินเพิ่มขึ้นเเลกกลับการกลับช้าอีกหน่อย " ได้คะ เดี๋ยวโบว์อยู่ร้านให้ก็ได้ " "ดีเลยพี่ขอบคุณโบว์มานะจ้ะ งั้นพี่ไปกก่อนนะ นี่จ้ะกุญเเจร้าน อย่าลืมล็อคด้วยละส่วนกุญเเจค่อยเอามาให้พี่ตอนเช้าก็เเล้วกันนะ " " คะ" หลังจากพี่น้ำผึ้งเจ้าของร้านออกไปโบว์ก็ทำหน้ที่รับออเดอร์เเละชงเมนูน้ำบริการลลูกค้า จนเวลาทุ่มกว่าๆ ลูกค้าเริ่มหมดร้าน โบว์เริ่มเก็บของภายในร้านทำความสะอาดบริเวณเคาน์เตอร์ ชงน้ำเเละปิดกระจกร้านล้อคหน้าต่างเชคความเรียบร้อยก่อนจะออกมาล้อคประตูร้านเเน่น เตรียมตัวเดินกลับ ระยะทางจากคาเฟ่ไปโรงเรียนก็เกือบๆกิโลนึงดีหน่อยที่อยู่ในเมือง มีไฟส่องสว่างตลอด เธอเลยไม่รู้สึกกลัวมากนัก "วันนี้ทำไมกลับมืดนักหละหนูโบว์ " เด็กสาวเบะหน้าเพราะคนที่ทักเธอคือลุงองอาจอีกเเล้ว "คะพอดีหนูเพิ่งเลิกงาน" เธอตอบออกไปก่อนจะรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในตัวบ้านพัก เเต่ไม่วายลุงองอาจตามมาดักเธออีก "เดี๋ยวก่อนสิหนูโบว์ คุยกันก่อนสิ ลุงมีเรื่องจะคุยกับหนูนะ " ไม่คะ เเต่หนูไม่มีอะไรจะคุยกับลุง ขอตัวก่อนนะคะ เธอรีบเปิดประตูก่อนจะดันตัวเองเข้าไปเเล้วรีบปิดลงเสียงดังปัง .. "โถ่เว้ย อีเด็กนี่อย่าทำเล่นตัวไปหน่อยเลย กูไม่ยอมเพ้หรอมึงระวังตัวเอาไว้เถอะ " เสียงลุงองอาจสามีของเเม่ครูนิ่มโวยวายอยู่หน้าห้องเธอโดยไม่เกรงกลัวใครเลยวซักนิด โบว์ตัดสินใจเเน่วเเน่เเล้วว่าเธอจะออกอยู่ข้างนอก โดยเช่าหอพักอยู่ เพราะเธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง

" ใครจะไปคิดว่าโลกมันกลมขนาดนี้ พาขวัญนักศึกษาสาวปีสามต้องมาฝึกงาน ที่บริษัทของคิริน ซีอีโอหนุ่มสุดหล่อ เเละไฟเเรงที่สุดในตอนนี้ เเต่คิรินคือคนที่เธอเผงมีอะไรด้วย ในวันเกิดของเพื่อนเธอซึ่งเป็นน้องสาวเพื่อนของเขา เเต่เเล้วเขากลับดีลให้เธอช่วย เเกล้งเล่นละครเป็นเเฟนเขา เพื่อตบตาคนเป็นเเม่ที่วันๆจ้องจะจับคู่เขากับคนโน้นคนนี้ คิรินต้องการตัดความรำคาญเลยตกลงกับเธอ โดยให้ค่าจ้างสูงถึง เดือนละหนึ่งเเสนบาทตลอดหนึ่งปีเต็ม เเละหากเธอไม่ตกลงเขาขู่จะไม่เซ็นผ่านการฝึกงานให้เธอเเต่เมื่อถึงวันที่ครบหนึ่งปี กลับกลายเป็นเขาที่ไม่อยากจบสัญญานี้กับเธอ เขารักเธอเขาเเล้ว 😍😍

เป็นเรื่องราวของสายฟ้าเเละน้ำฝน จากในเรื่อง รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นเเฟนฉันนะ โดยที่สายฟ้าเเฝดคนพี่ที่เเห็นว่าสายธารเลิกรากับอิงอิง รุ่นน้องสาว ในช่วงเข้ามหาลัยใหม่ ๆ เพื่อนเขาเฮิร์ตมาก สายฟ้าสงสาร ไปตีสนิท กับ น้ำฝน เพื่อนของเเฟนสายธาร เพื่อที่จะช่วยสอบถามเรื่องของเพื่อนเธอจากการที่ได้คุยกันมานาน ทำให้เกิดเป็นความรู้สึกๆดีๆต่อกัน จนทั้งคู่ที่เเอบมีสถานะกันโดยไม่ไดบอกให้กลุ่มเพื่อนของทั้งสองฝ่ายรู้ จน น้ำฝนเข้ามหาลัยปีหนึ่งที่เดียวเขา ความรักที่เป็นความลับนี้ก็ต้องเปิดเผยออกมา

สวัสดีคะ นามปากกา caramail เปิดเรื่องใหม่ ลูกพี่มาร์ตินเเละนับดาว ฝากติดตาม เพิ่มเข้าชั้นด้วยนะคะ🙏 .ทุกวันศุกร์ ณ. ผับชื่อดังหลังมอ. เเก๊งค์หนุ่มหล่อตัวท้อปของคณะวิศวะที่ใครๆก็อยากเข้าหาพากันมาดื่ม ที่นี่เป็นประจำ อย่างเช่นคืนนี้ เจฟฟี่ ไนท์เเละตูน สามหนุ่มหล่อที่ว่าก็กำลังนั่งดื่มกันอยู่ที่โซนวีไอพี "ไอ้เจฟฟี่มึงดูน้องคนนี้สิวะ ขาวชิบหายตัวเล็กๆน่าจับเย็บ เลยไอ่สัด " ตูนชี้ไปทางกลุ่มสาวๆที่ยู่ด้านล่าง กลุ่มนึงผมตวัดสายตาคมหันไปมองเข้า เห็นหน้าน้องที่หันมาพอดี กึก. "น่ารักจริงๆด้วย ไม่ใช่น่ารักธรมดานะ น่ารักเหี้ยๆเลย " "ไงไม่ชอบเหรอวะ ? เห็นมึงไม่ลงไปขอไอจีเธอหน่อย " "ไอ้ไนท์มันรู้ใจผมดีผมชอบสาวๆน่ารัก เเต่ เวลาอยู่บนเตียงจะต้องเป็นงานไม่ใช่ให้ผมมาสอน "หึ.กูไม่ชอบ " ว๊าา.... เเบบนี้เสือไม่ออกล่าเหยื่อสินะครับ ดูมัน เเววไม่เลิกจะให้ผมไปกับน้องคนนั้นให้ได้เลยรึไงกันวะ !! "มึงไม่เอา กูเอา เดี๋ยวกูลงไปขอไอจีน้องเค้าซักหน่อยดีกว่า .. " ไอ้ไนท์ทำท่าจะลุกขึ้น เเต่ผมดึงเเขนมันไว้ให้นั่งต่อ ก่อนจะยกเเก้วเหล้าขึ้นมาถือเดินดุ่มๆ ลงไปที่โต้ ะ น้องๆ "เสือก คนนี้กูจะเอา " ไอ้าวเพื่อนมึงเป็นไบโพล่าปะวะไอ้ตูน เดี๋ยวเอาเดี่ยวไม่เอา" "หึ . กูรู้นี่เสปกไอ้เจฟฟี่มัน กูเเค่เเกล้งเเหย่มันเล่นเฉยๆ ไม่คิดว่ามันจะ เข้าหาน้องไว้ขนาดนั้นวะ " ทางด้าน "นลิน " ลูกสาวพ่อมาร์ติน เเละเเม่นับดาว เรียนบริหารปีสาม กำลังนั่งยกเเก้วเหล้าดื่มอยู่กับ ครีมมี่ .เพื่อนสาวที่สนิทกันตั้งเเต่เด็ก ครีมมี่เป็นลูกสาวของเฟลมเพื่อนของมาร์ตินพ่อเธอนั่นเอง วันนี้เธอเเลละครีมออกมาดื่มฉลองรายงานเสร็จกัน "นลิน ดูผู้ชายคนนั้นสิ โซนวีไอพีอะ เขามองมาที่เเกด้วยนะ หล่อทั้งสามคนเลย " นลินมองไปตามที่ครีมชี้ไปด้านบนก็สบตาเข้ากับผุ้ชายคนนั้นเข้าทันที พี่เขาหล่อมาก ผมดำ คิ้มเข้ม ดูท่าท่างเเบดๆ กร้าวใจสุดๆ "หล่อจริงเเก เเต่เหมือนพี่เข้าจะชู้นะ ฉันไม่ชอบ" "สวัสดีครับน้องคนสวยชื่ออะไรครับ " ผมเดินลงไปเเล้วทักทายคนตรงหน้า ที่หมายปองไว้ " อ้าว พี่คนที่มองเเกนี่นลิน " ยัยครัมมี่ซุบซิบที่ข้างหูฉันพอให้ได้ยินกันสองคน "สวัสดีคะ หนูชื่อครีมมี่ ส่วนคนนี้นลิน คะ " อ่าน้องครีม น้องนลิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ พี่นั่งด้วยได้มั้ย ? " ผมหันไปถามน้องนลิน เปินการขออนุญาติ "ได้คะ เเต่พี่ต้องเลี้ยงเหล้า เราสองคนนะคะ " "โอเครับไม่มีปัญหา ว่าเเต่น้องสองคนเรียนที่ไหนหรอครับ " "ไม่บอกคะ ? อยากรู้ก็สืบหาดูเอาเองนะคะ " นลินหันไปตอบคนตัวสูงตรงหน้า เพราะเธอไม่ค่อยชอบเขาซักเท่าไหร่ .. อ่าา.. " น้องนลินดูเหมือนจะไม่ชอบพี่เลยนะครับ กลัวเเฟนหึงเหรอ ? พี่คะ ยัยนลินไม่เคยมีเเฟนคะ รายนี้อะพ่อหวงมาก กี่คนๆ ก็ไม่ผ่านด่านพ่อนลินไปได้ซักราย จนยัยนลินมันไม่คบใครเเล้วคะ " ครีมมี่ ... ฉันหันไปดุเพื่อนเสียงใส ก็ดูนางสิ เล่าให้พี่เขาฟังจนหมดเปลือกขนาดนั้น "คุณพ่อน้องนลิน หวงขนาดนั้นเลยเหรอครับงั้นถ้าพี่อยากเป็นเเฟนน้องนลิน พอได้ไหมครับ " อ่าา.. ปึ่ก ... !!! เมื่อโดนพี่เขาจีบเข้าตรงๆ ฉันเองก็ไปไม่ถูกเลยเหมือนกัน ได้เเต่รีบยกเเก้วเหล้ามาดื่มเเก้เขิน เเต่ทำไมมันขมปี๋เเบบนี้กันนะ "ยัยนลิน นั่นเเก้วพี่เขาเเกไม่ดูเลย " ซวยเเล้วไงนลิน หยิบเเก้วเขามาดื่ม นั้นสิว่ารดชาดเเปลกๆ "ลินขอโทษนะคะ พี่เอาเเก้วใหม่ไหมคะ เดี๋ยวลินสั่งให้ " "ไม่เอาครับ เเต่จะเอาหัวใจน้องนลินงั้นพี่ขอเบอร์น้องหน่อยได้ไหมครับ " อ่า.. พี่เขายื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน เเปลกมากรุ่นเดียว สีเดียวกันเลยด้วย ฉันเลยรับมากดเบอร์ เเละฟอลไอจีตัวเองให้เขา ก่อนจะส่งคืน ผมรุกจีบน้องอย่าหนักหน่วง อาศัยเหตุการณ์นี้ขอเบอร์น้องซะเลย ได้เบอร์น้องนลินมาเเล้วผมก็เมมชื่อน้องไว้ พร้อมอีโมจิรูปหัวใจตามท้ายก่อนจะเห็นน้องนลินหยิบโทรศัพท์ตัวเอง เเม่งรุ่นเดียว สีเดียวกับของผมเลย เเบบนี้เรียกพรมลิขิตรึเปล่านะ. "ผมนั่งคุยกับน้องนลินเเละเพื่อนเธออยู่จนน้องกลับกัน จึงกลับขึ้นไปนั่งที่โต้ะ ตนเองอีกครั้ง เพราะถ้าขอไปส่ง จะดูเป็นการรุกน้องเเรงไปรึเปล่า ? "กูนึกว่ามึงจะไปกับน้องคนนั้นซะอีกเเม่งคุยกันตั้งนาน ได้เบอร์มั้ยวะ " "อืม. ได้เบอร์ มา เเต่เหมือนน้องจะไม่ค่อยชอบกุเท่าไหร่วะ กุไม่หล่อรึไงวะ ไอ้ไนท์ไอ้ตูน " โห . "ถ้ามึงไม่หล่อ มหาลัยเราก็ไม่มีหมาไหนหล่อเเล้ว ถามออกมาได้ไอ้สัด" " น้องเขาบอกรึไง ว่ามึงไม่หล่อ ? ไอ้ตูนถามต่อ . "ไม่วะ ปกติกูมีสาวๆเข้าหาตลอด เเต่พอกูเข้าหาน้อง บ้างทำไมน้องทำหน้าเหมือนกูไม่หล่ออะสัด " "รึว่าน้องเขาดูออกว่ามึงเจ้าชู้รึเปล่า? เลยไม่ชอบ . " อืม. " กูว่าน่าจะใช่ ว่าเเต่น้องดูหน้าคุ้นๆนะ ใช่ดาวคณะบริหารม. ไกล้ๆ กับ มหาลัยเราเนี่ย กูเคยเห็นในเพจเขาเเชร์ " ไอ้ไนท์พูดพลางรีบเปิดรูปในเพจมหาลัย ที่น้องนลินเรียนให้ผมดู "น้องนลินเป็นดาวคณะบริหารปีสาม ม.xxxอยู่ไม่ไกลจากที่พวกผมเรียนนัก "เดี๋ยววันหลังพวกมึงไปเที่ยวม.นี้กับกูมั้ยวะ? กูว่าจะไปจีบน้องซักหน่อย "

สวัสดีคะ เรื่องใหม่ของนามปากกา caramail ฝากติดตามพี่มาร์ตินน น้องนับดาวด้วยนะคะ 🩷 ณ. คฤหาสน์หรูเเห่งหนึ่งกลางเมืองใหญ่ "นับดาว" หลานสาวนมเเจ่มเเม่บ้านคนเก่าเเก่ของคฤหาสน์ตระกูลบดินทรรักษ์ กำลังเเต่งตัวเตรียมออกไปทำงานที่ร้านอาหารข้างนอก วันนี้เธอเพิ่งได้งานใหม่ เป็นเด็กเสิร์ฟในคลับเเห่งนึง " ยายจ๋า หนูไปทำงานก่อนนะคะ" เธอเดินมาหาผู้เป็นยายคนเลี้ยงดูเธอมาตั้งเเต่เล็ก เนื่องจากพ่อเเม่เธอเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุส่วนเธอโชคดีที่วันนั้นไปเรียน ตอนนั้นนับดาวอยู่ชั้นอนุบาล ระว่างทางที่ท่านทั้งสองเดินทางไปรับเธอกลับจากโรงเรียนพอดี นมเเจ่มเป็นยายของเธอสงสารเลยพามาเลี้ยงดูจนโตเป็นสาว เธอคอยช่วยยายเเม่บ้านทำงานบ้านต่างๆ "ตั้งใจทำงานหละลูก ดูเเลตัวเองด้วยนะ ยายเป็นห่วง " คะ..เธอกอดผู้เป็นยายเเน่น เเล้วออกมาข้างนอกเตรียมโบกเเทกซี่ไปทำงาน นับดาวอายุสิบแปดปีเเล้ว ปีหน้าเธอก็จะเข้ามหาลัย ลำพังเงินเดือนเเม่บ้านของนมเเจ่ม คงไม่พอใช้เเน่ๆเธอเลยออกมาหางานทำข้างนอกด้วย ไว้ใช้จ่าย ส่วนตัว คุณหญิงวรรณวิไลเองก็เสนอจะส่งเสียเธอให้เรียนต่อเเต่เธอเกรงใจท่าน จึงยังไม่รับปากท่าน นับดาวอยากลองทำงานดูก่อน ว่ามันพอใช้จ่ายหรือไม่เเล้วค่อยให้คำตอบท่าน.. "ไปอาร์พีซีคลับคะ " เธอบอกคนขับรถเเทคซี่ ทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถ เเทคซี่คันนี้เป็นรถที่คันประจำที่คุณหญิงวรรณวิไลเหมาไว้ให้พวกเเม่บ้านใช้โดยสารไปตลาดเเละไว้ส่งเธอไปเรียนด้วย .. ไปเที่ยวเหรอหนู ?? ลุงคนขับเเทคซี่ที่สนิทกับเธอพอสมควร ถามขึ้น .. "ไม่คะ นับไปทำงานคะสมัครเป็นเด็กเสิร์ฟไว้คะ" " ขยันจริงๆเลยนับดาวเอ้ย.. ลุงคนวัฒน์คนขับเเทคซี่วัยกลางคน เอ่ยชมเธอ เขารับส่งเธอมาตั้งเเต่เล็กๆ นับดาวชอบทำงานพาร์ททามตามร้านกาเเฟบ่อยๆหลังเลิกเรียน เเละให้ลุงเขาไปรับหลังเลิกงาน ลุงวัฒนืขับเเทกซี่พาเธอมาจนถึง ร้านที่เธอบอก นับดาวลงจากรถเเล้วเตรียมเข้าไปทำงาน "เลิกกีโมงหละ เดี๋ยวลุงวนมารับก็ได้ " "ดาาวเลิกห้าทุ่มคะ ลุงมรอรับเเถวๆนี้ได้เลยคะ " นับดาวเอ่ยตอบผุ้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินฉับๆเข้าไปด้านประตูหลังที่เป็นทางเข้าออกสำหรับพนักงาน "สวัสดีคะพี่กระติ้บ " นับดาวยกมือไหว้ผู้จัดการร้าน ที่ยืนสั่งงานลูกน้อง เสียงดังลั่นห้องพนักงาน "อ้าวนับดาวเหรอ ได้ชุดพนักงานใหม่ยังหละ? "ยังเลยคะ ดาวเพิ่งมาถึง " "รอตรงนี้เดี๋ยวให้เด็กไปหยิบให้เดี่ยวพี่จะไปขอบัตรพนักงานใหม่มาให้ " พี่กระติ้บบอกเเล้วเดินหายไป นับดาวยืนรอไม่นานก็มีคนนำชุดยูนิฟอร์มของร้านมาให้เธอเปลี่ยน กระโปรงทรงเอสีดำสั้นพอสมควร เสื้อเชิ้ตสีขาว สวมทับด้วยกั้กสีดำ รองเท้าผ้าใบที่เธอใส่มาเอง นับดางเก้บของเข้าล้อคเกอร์ที่ว่าง ล้อคกุญเเจให้เรียบร้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆเพิ่มสมาธิให้ตัวเองก่อนเริ่มงาน "ทานอะไรมารึยังหละ?? พนักงานคนที่นำชุดมาให้เธอเมื่อกี้เอ่ยถามเธอ "ยังเลยจ้ะ " นับดาวตอบเธอคนนั้นไปพร้อมส่งยิ้มด้วยท่าทางเป็นมิตร "งั้นมาทานด้วยกันสิ ที่นี่มีสวัสดิการ อาหารพนักงานให้นะ ทานฟรีด้วย " เด็กสาววัยรุ่นคนนั้นบอกเธอ พร้อมเดินนำเข้าไปในครัว "เธอมีบัตรพนักงานยังอะ ที่นี่ต้องเอาบัตรมาเเสกนเเลกอาหารนะ " ยังเลยจ้ะ นับดาวได้เเต่สายหัวไปมา เธอยังไม่ได้บัตรเลยพี่กระติ้บยังไม่เอามาให้เธอ สงสัยคงต้องอดเเล้วหละ "เดี๋ยวเธอทานกับเราก็ได้ เรากินไม่เยอะหรอก " "ขอบคุณนะเราชื่อนับดาวนะ อายุสิบแปดย่างสิบเก้า ว่าเเต่เธอชื่ออะไรเหรอ เราจะได้เรียกถูก " นับดาวหันไปถามเพื่อนใหม่ ''เราชื่อฟ้า อายุเท่ากันกับเธอเเหละ ทำงานที่นี่มาสองปีเเล้ว " มาทานข้าว กันเถอะ ฟ้าชวนเธอมา นั่ง เธอเเบ่งข้าวกล่องให้เธอกิน " เอ้า .. เอาไปทานสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอคงได้บัตรเเหละอย่าลืมเเบ่งฉันด้วยละ อิอิ " "ขอบใจนะ .. ฟ้ายื่นจานข้าวที่เเบ่งออกมาครึ่งนึงให้เธอ นับดาวยิ้มเเล้วเอ่ยของคุณเธอ หลังจากทานข้าวสร็จก็ได้เวลาเข้างาน นับดาวได้ป้ายชื่อเเล้ว นำมาห้อยคอไว้ "นี่สนิทกันเเล้วใช่มั้ย งั้นฟ้าดูเเลนับดาวด้วยนะวันนี้ให้ไปดูเเลที่โซนวีไอพี อย่าทำขายหน้าหละ ลูกค้ากระเป๋าหนัก ติ้บดีๆทั้งนั้น " พี่กระติ้บทิ้งท้ายไว้ก็จะฉับๆออกไปดูเเลงานข้างนอก ด้วยความทะมัดทะเเมง "ดูพี่กระติ้บเก่งเนอะ เงินเดือนคงเยอะเเน่ๆ " ฉันชมพี่เขากับฟ้า "อื้ม พี่กระติ้บอยู่มานานเเล้ว เราทำงานที่นี่มาสองปีกว่าๆก็เห็นพี่เขาอยู่ที่นี่เเล้วหละ '" วันนี้ฉันเเละฟ้าได้รับมอบหมายให้ดูเเลโซนวีไอพี ซึ่งมีเเต่คนหล่อๆ ระดับเศรษฐีนั่งดื่มอยู่ทั้งนั้น เเต่ห้องที่ฉันดูเเลมีผู้ชายหนุ่มสามคน พร้อมกับพริ้ตตี้ในร้านสาวสวยคอยดูเเล มีคนนึงผิวขาวเเบบผู้ดี หล่อเเละดูสะอาดมาก ฉันรู้สึกเหมือนเขาจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลา ..เเละฉันเองก็ดูคุ้นหน้าเขามากเหมือนกัน ฉันเองก็หลบสายตาเขาบ้างเเต่ก็ต้องสบตากันบางครั้ง เพราะต้องบริการชงเหล้าให้เขา "มึงสนใจเธอเหรอวะ .. ไอ้มาร์ติน " เพื่อนของเขา ถามเพาาะเห็นว่าพี่เขาจ้องมองฉันตลอดเวลา "เปล่า เเค่คุ้นๆหน้า " เขาตอบเพื่อนเเล้วยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่ม พลางนึกว่า เขาเคยเห็นเธอที่ไหนรึเปล่า.. "เเหม๋ มึงคุ้นหน้าสาวด้วยเหรอวะ มึงเพิ่งบินกลับมาจากฝรั่งเศสเลยนะเว้ย " เพื่อนอีกคนที่นั่งข้างเขา พูดเเซวยิ้มๆ คนที่ชื่อมาร์ตินเองก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับ นั่งดื่มเงียบๆ จนกระทั่ง "กูจะกลับละ .. " เขาหันไปบอกเพื่อนอีกสองคนที่นั่งคลอเคลียกับสาวๆ จนเเทบจะเอากันตรงนั้น " มึงกลับไหวเหรอ . . ดูมึงเมาเหล้าไทยนะกูว่า " เพื่อนคนที่ถามเขาว่าสนใจฉัน ..พูดขึ้น " เอางี้เดี๋ยวกูให้น้องเค้าพาไปส่ง บนห้องพักละกัน มึงคงขับรถกลับไม่ไหวหรอก .. " เสียงพี่คนเดิมพูด พร้อมกับหันมาบอกฉัน พร้อมยื่นกุญเเจห้องให้ "น้องขึ้นไปส่งมันหน่อย ห้องวีไอพี9 เดี๋ยวให้ติ้บ

สวัสดีคะ เซตวิศวะ 1 เป็นเรื่องราวของพี่สายธาร กับอิงอิง สายธารกับอิงอิง เธอแอบชอบเขาเเต่เเต่ไม่กล้าสารภาพมาตั้งเเต่เขาอยู่ม5. จนวันนึงมีเรื่องราวทำให้ได้เเลกไลน์คุยกัน อิพี่ขอน้องเป็นเเฟนในวันเรียนจบ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อ ไรต์ฝากติดตามด้วยคะ🫶🙏

เรื่องราวความรักระหว่างมาเฟียหนุ่มสุดหล่อ ที่ดันไปตกหลุมรักสาวสวยลูกค้าประจำในผับของเขา เเละเขาดันไป one night กับเธอ ตื่นเช้าคนสวยของเขาหายไป มาเฟียให้ลูกน้องไปตามหา สืบประวัติเธอเเบบละเอียด จนได้รู้ว่าเธอคู่หมั้นที่ทางพ่อของเขาเเละพ่อของเธอจับคู่กันตั้งเเต่เด็กๆ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ฝากติดตามด้วยจ้า

" สกาย " ศุภวิช ธนเศรษฐพิพัฒน์กุล หนุ่มหล่อ เรียนคณะวิศวะ ปี4อายุ22ปี นิสัยพูดเก่ง เรียนเก่ง สาวกรี้ดทั้งมหาลัย เรื่องสาวๆเขาก็มีบ้าง เขาเป็นลูกชายคนเดียวของ "คุณธนะชัย ธเศรษฐพิพัฒน์กุล "เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ที่ดีเเละดังที่สุดในประเทศ มีเพื่อน3คน ชื่อ นิค ต้นน้ำ และลีโอ " โยเกิร์ต " โยธกา รุ่งเรืองกิจจา สาวสวย เรียนคณะบริหารปี2 อายุ20 ปี นิสัย พูดเก่ง ยิ้มเก่ง ชอบเที่ยว ปาร์ตี้เก่ง อ่อนโยนเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆทั้งมหาลัยเเต่ธอก็ไม่ได้ชอบใคร เป้นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของบริษัทส่งออก ผลไม้แปรรูปที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีเเก๊งเพื่อนสาวเเสนสวย 2คน ชื่อ สายป่าน เเละ ฟาง พระเอก ชอบ นางเอกตั้งเเต่เเรกเห็น เเถมยังอยู่คอนโดเดียวกัน ห้องข้างๆกันอีก อิพี่จะทำยังไงน้าา