Bahoz’un Gözünden Altı ay olmuştu seni kanlar içinde gördüğüm günden beri ne gözlerini açmıştın ne de tek bir tepki vermiştin. Doktorlar kemiklerinin çoğunun kırıldığını, yaşamanın bir mucize olduğunu söylüyordu. Her gün seni görmeye geliyordum. Neden geldiğimi kendime bile doğru düzgün açıklayamıyordum. Belki seni ilk gördüğümde kanlar içinde yatıyor olman yüzündendi. Belki de herkes senden umudunu kesmeye başladığında benim kesememem yüzündendi. Yatağının yanında oturup yüzüne baktım. “Artık gözlerini açsan olmaz mı?” Cevap yoktu. “Uyan... Seni bu hâle getirenlerin canını yakalım. Senin tatlı canından vazgeçmeni gerektirecek kadar kim ne yaptıysa hesabını soralım.” Sözlerim havada asılı kaldı. Dış görünüşün annene benziyordu. Bunu her gelişimde daha iyi fark ediyordum. Ama karakterin onun gibi değildi anlaşılan. Öyle olsaydı şimdiye kadar çoktan gözlerini açardın. Tam tekrar konuşacakken kapının açılma sesiyle sustum. Hemşire içeri girdi. “İğnesini yapmaya geldim.” Başımı salladım. “Tabii, buyurun. Ben de zaten gidiyordum.” Ayağa kalktım. Kapıya doğru yürüdüm ama çıkmadan önce son kez sana baktım. Gözlerin hâlâ kapalıydı. İçimden bir ses, Açma, diyordu. Çünkü gözlerini açtığında aramızdaki o mesafenin yeniden başlayacağını biliyordum. Şimdilik senin yanında hiç kimseyken bile seni görebiliyordum. Gözlerini açarsan beni hatırlayacak mıydın? Yoksa benim için sadece seni hastanede ziyaret eden yabancı biri mi olacaktım? Kapıdan çıktım. Arabaya bindiğimde birkaç dakika öylece direksiyonun başında kaldım. Motoru çalıştırmak bile istemiyordum. Başımı koltuğa yaslayıp gözlerimi kapattım. Aklıma yine o hâlin geldi. Kanlar içindeydin. Kırılmadık kemiğin kalmamıştı. Doktorların, “Hayatta olduğuna şükretmeliyiz.” Demesi hâlâ kulaklarımdaydı. Direksiyonu sıkıca tuttum. “Nasıl dayanıyorsun?” diye fısıldadım kendi kendime. Sonra motoru çalıştırıp şirkete doğru yola çıktım. Yol boyunca aklım senden bir an olsun ayrılmadı. Belki bugün gözlerini açmış olurdun. Belki hemşire bana haber verirdi. Belki de...