“คุณตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม คุณตั้งใจเก็บฉันไว้เพื่อเป็นเมียน้อยของคุณ” l “หึ ถ้าใช่แล้วจะทำไม” ******** ดั่งพรหมลิขิตชักนำให้เด็กสาวอย่าง ‘พราวฟ้า’ และ เด็กหนุ่มอย่าง ‘กรกันต์’ ให้มาพบกันเจอกันในวันนั้น ในฐานะเพื่อนบ้านและพัฒนาไปสู่การเป็นคนรักที่ใครหลาย ๆ คนยังนึกอิจฉา ทว่าโชคชะตากลับ ‘ใจร้าย’ พัดพาให้เขาจากไปพร้อมความ ‘เกลียดชัง’ ******** “ฟ้ารู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้วใช่ไหม!” “...” “พี่ถามว่าเธอรู้อยู่แล้วใช่ไหม!” น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานหายไปจนหมด เหลือเพียงเสียงตะโกนอย่างเจ็บแค้นใจ “ฮึก ฟ้า ฟ้า ขอโทษค่ะ” “ออกไป บอกให้ออกไปให้พ้นหน้าไงวะ!” เพล้ง! แจกันข้างเตียงผู้ป่วยถูกปาลงพื้นเต็มแรงจนมันแตกกระจายไปเต็มพื้นห้อง ไม่ต่างจากหัวใจของสองหนุ่มสาวที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ในตอนนี้เลยสักนิด คนหนึ่งแตกสลายเพราะความผิดบาปที่เธอมีต่อคนรัก... อีกคนหนึ่งแตกสลายจากการถูกหลอกลวง และสูญเสียสิ่งสำคัญ... นับจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้พบเขาอีก พราวฟ้าคิดว่าชีวิตนี้เธอและกรกันต์คงไม่มีวันได้พบเจอกันอีก ทว่าเขาหวนกลับมาอีกครั้งในวันที่ชีวิตของเธอมืดมิดที่สุด และโยนสถานะ ‘เมียเก็บแสนชัง’ ให้เธอด้วยความเคียดแค้นที่เต็มอก ********** เพราะความผิดบาปของตัวเองพราวฟ้าจึงเลือกจะอยู่ตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขา แต่เมื่อวันหนึ่งต้องเลือกระหว่างการชดใช้ และชีวิตของลูกน้อยในครรภ์ เธอจึงตัดสินใจเลือกที่จะพาเด็กในท้องหนีไปให้ไกลจากคนใจร้าย ******* ไม่มีนอกกาย นอกใจ แต่ดราม่าหนักหน่วงพอควรค่ะ ********* คำเตือนก่อนเข้าสู่เนื้อหา 🚩ช่วงแรกพระเอกธงแดงเข้ม ใจร้าย ปากหมx เป็นบ้า แต่หลัง ๆ🏳️ ธงขาว ไม่สู้ใครเลย(โดยเฉพาะเมีย🤣) ⚠️เนื้อหาในเรื่องมีการกระทำที่รุนแรง คำพูดหยาบคาย กล่าวถึงการนอกใจ(ไม่ใช่คู่พระ-นาง) การบังคับและการทำร้ายจิตใจไม่ควรลอกเลียนแบบ

ชีวิตที่แล้วเธอมักได้รับแสดงแต่บทนางร้าย พอได้มาเกิดใหม่ยังดันมาอยู่ในร่างของนางร้ายในบทละครอีก เกิดใหม่ชาตินี้พอกันทีกับบทนางร้ายที่พระเอกไม่รัก แถมยังต้องพบจุดจบแสนอนาถตอนท้าย ******** 'อลิส' นักแสดงสาวผู้มักได้รับแต่บทนางร้ายเพราะรูปร่างหน้าตาเธอมันให้กับบทร้าย ๆ แรง ๆ ไม่ยอมคน แต่ใครจะคิดว่าตายแล้วเกิดใหม่ก็ยังต้องมาอยู่ในร่างนางร้ายจากบทละครที่เธอกำลังถ่ายทำอยู่อย่าง 'ลลิสา' อีก พอกันทีเธอเบื่อเต็มทนกับการเป็นนางร้าย คอยตามตอแยพระเอกที่ไม่เคยสนใจ แถมยังเกลียดเธออย่างกับอะไรดี ในเมื่อเกิดใหม่เป็นสาวสวย รวย มีเสน่ห์ขนาดนี้ จะไปง้อพระเอกให้เสียเวลาชีวิตทำไม สู้ถอนหมั้นสวย ๆ เริศ ๆ แล้วมองหาหนุ่มใหม่ดีกว่า

ชื่นชอบพระเอกธงเขียวเป็นชีวิตจิตใจ แต่ดัน! ได้เกิดใหม่เป็นตัวประกอบ ที่พ่วงตำแหน่งเมียแสนจืดชืดของตัวร้ายธงแดง ใครจะทนก็ทน! เธอจะหย่า พระเอกธงเขียวเท่านั้นคือคุณค่าที่เธอคู่ควร ********** ได้เกิดใหม่ในนิยายเรื่องโปรดทั้งที แต่ดันไม่ได้อยู่ในร่างนางเอก ถึงอย่างนั้นร่างตัวประกอบที่ 'ชนานันท์' เข้ามาอยู่ก็ไม่ได้แย่ มีเงิน มีคนใช้ มีบ้านหลังใหญ่ มีเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมเต็มตู้ เหมือนจะดี แต่...ทำไมต้องเป็นตัวประกอบแสนจืดชืดผู้รับบทเมียของตัวร้ายธงแดงอย่าง 'ปรมะ' ด้วยล่ะ เธอเกลียดผู้ชายคนนี้ตั้งแต่อ่านนิยายแล้ว ใจร้าย โหดเหี้ยม ร้ายกับทุกคนบนโลกยกเว้นนางเอกในนิยาย อย่าง 'เอมิกา' เพียงคนเดียว นิสัยแย่มาก ๆ ๆ ๆ พอจะไปหานางเอกก็เขี่ยเมียในนามอย่างชนานันท์ทิ้ง ใครจะไปทนให้ผู้ชายแบบนั้นเขี่ยทิ้งเหมือนผู้หญิงไร้ค่ากันล่ะ ได้เกิดใหม่ทั้งที พระเอกธงเขียว อย่าง 'พชร' เท่านั้นคือคุณค่าที่เธอคู่ควร! ******** ตัวอย่างเนื้อหาบางส่วน “เธอว่าอะไรนะ?” “ถ้าคุณไฟยอมหย่ากับนันท์ดี ๆ นันท์จะช่วยคุณจีบเอมิกาดีไหมคะ?” “ไม่ดี แล้วฉันก็ไม่หย่า” “ทำไมล่ะคะ คุณต้องการแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ คุณจะรั้งนันท์ไว้อีกทำไมคะ หรือเพราะสัญญาของคุณพ่อ ถ้าเพราะสัญญาของคุณพ่อ คุณไม่ต้องคิดมากเลยนะคะ นันท์ขอแค่… เดี๋ยวสิคะคุณไฟ!” “หลบ” น้ำเสียงเรียบนิ่งทุ้มต่ำเอ่ยคำสั่งอีกครั้ง “คุณไฟฟังนันท์ก่อนสิคะ ยังไม่ทันจะได้ฟังข้อเสนอให้จบคุณก็ปฏิเสธนันท์แล้วอะ ลองฟังข้อเสนอนันท์ก่อนนะคะ นะคะ น้า...” "..." “คือเราแต่งงานกันตามสัญญาที่คุณให้ไว้กับคุณพ่อใช่ไหมล่ะคะ แล้วตอนนี้เราก็เหมือนไม่ใช่สามีภรรยากันเลยสักนิด คุณไม่ได้รักนันท์ เราไม่ได้ผูกพันต่อกัน สู้เราจบกันสวย ๆ แล้วแยกย้ายไปใช้ชีวิตกับคนที่เรารักดีกว่าไหมคะ นันท์ไม่เรียกร้องอะไรมากเลยค่ะ แค่เงินสักก้อนกับผลกำไรจากกิจการที่งอกเงยของคุณพ่อก็พอ ดีไหมคะ” ชนานันท์มั่นใจว่าคำพูดหว่านล้อมของเธอย่อมได้ผล เพราะตอนนี้ปรมะก็ดูมีสีหน้าที่คิดตามเธอบ้างแล้ว “แยกย้ายไปใช้ชีวิตที่ว่าคือ?” “กับคนที่เรารักไงคะ อย่างเอมิกาไงคะ ไม่ดีเหรอคะ” “แล้วเธอ?” “อ๋อ นันท์ก็จะได้เปิดโอกาสให้ตัวเองได้เจอผู้ชายดี ๆ ที่พร้อมจะเป็นสามีของนันท์ไงคะ” พูดแล้วชนานันท์ก็วาดฝันถึงความอบอุ่นธงเขียวขจีราวกับงานพืชสวนโลกของสารวัตรพชร “คุณกับเอมิกา ส่วนนันท์ก็มีสารวัตพชร” พูดเองชนานันท์ก็เขินอายเอง เธอห้ามปฏิกิริยาทางร่างกายไม่ได้จริง ๆ พูดถึงหนุ่มในฝันทีไรก็เขินจนเผลอบิดม้วนตัวไปมาทุกครั้ง ในขณะที่ปรมะเริ่มหน้าตึง และเริ่มร้อนผ่าวที่กลางศีรษะขึ้นทุกที ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินชื่อไอ้ตำรวจหน้าขาวนั่นจากปากคนเป็นภรรยา ไหนจะท่าทางบิดตัวไปมาคล้ายเขินซะเต็มประดานี่อีก . . . . พระเอกในนิยายแสนดีขนาดนี้ ถ้านางเอกในเรื่องไม่ต้องการ...เธอขอนะ ชนานันท์ชวนพชรพูดคุยอยู่หลายประโยค เธอพยายามส่งสายตาหวานให้ก็แล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่สบมอง หรือว่าจะต้องใช้ชั้นเชิงกว่านี้นะ แกร๊ก... คิดแล้วก็แกล้งทำลิปสติกตกพื้นจนมันกลิ้งไปที่พื้นใกล้ชายหนุ่มทันที ชนานันท์ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้เขา เรือนร่างบอบบางย่อตัวลงเพื่อเก็บของที่ตั้งใจทำตก ระหว่างที่ย่อตัวก็เงยหน้าช้อนสายตาหวานเยิ้มรอจังหวะให้พชรก้มมาสบมองไปด้วย จากมุมนี้ต้องเห็นเนินอกเธอบ้างแหละ คงต้องมีหวั่นไหวไม่มากก็น้อย แต่...ทำไมเธอเก็บลิปสติกไม่ได้สักทีนะ กลิ้งอยู่แถวนี้ไม่ใช่เหรอ “หาไอ้นี่อยู่ใช่ไหม?” “คุณไฟ?” ฉิบหาย ผัวมา! ****** ไม่มีนอกกายนอกใจ

เธอคิดว่าเขารัก แต่ความจริงทุกอย่างมันเป็นแค่…ความสงสาร? ***** “เรื่องของเรามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะ ความรักมันเลือนหายไปจากใจของเราทั้งสองคนตอนไหนกัน” ****** โปรยปราย เขมจิราฟื้นขึ้นมากลับพบว่าตัวเองความจำเสื่อม แต่ชีวิตเธอหลังจากนั้นก็เหมือนตกอยู่ในห้วงความฝันอันแสนหวาน ได้รู้ว่าตัวเองแต่งงานกับผู้ชายที่แอบรักมานาน และเขาก็รักเธอ ทว่า...เมื่อความทรงจำเริ่มหวนกลับมาทีละนิด ๆ เธอกลับพบว่าคนที่เคยรักและเชื่อใจที่สุด คือคนที่โกหกหลอกลวงเธอมากที่สุด ********** เนื้อหาบางส่วนในเรื่อง "พี่ภัทรรักเขมไหมคะ" "รักสิ" เขาแทบจะตอบกลับเธอในทันทีเสียด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขมจิราเชื่อใจณภัทรมากขึ้นเลยสักนิด "เพื่อพิสูจน์คำพูดของตัวเอง มาสร้างครอบครัวด้วยกันเถอะนะคะ มีลูกกับเขม แล้วเขมจะเชื่อใจพี่ จะไม่คิดว่าพี่นอกใจไปมีผู้หญิงอื่นอีก เขมจะกลับไปไว้ใจพี่เหมือนเดิม ดีไหมคะ" เขมจิราคล้ายคนเสียสติไปแล้ว เพราะเอาแต่คิดซ้ำ ๆ ว่าการมีลูกคงเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะผูกมัดเธอและณภัทรให้อยู่ด้วยกันตลอดไปได้ เจ้าของร่างเพรียวบางก้าวเดินเข้าไปกอดคนเป็นสามี พยายามจะจูบอีกฝ่ายและปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออก เพื่อสานต่อความตั้งใจของตัวเอง ทว่าณภัทรกลับดันร่างของคนที่พยายามจะเข้ามากอดจูบตัวเองให้ออกห่าง ก่อนจะเผลอระเบิดอารมณ์ออกไปอย่างควบคุมไว้ไม่ไหวอีกต่อไป "พี่ไม่อยากมีลูก!" "เพราะอะไรคะ" "ไม่อยากมีก็คือไม่อยากมี วันนี้พี่จะนอนที่ห้องทำงานก็แล้วกัน" ว่าแล้วก็หันหลังเดินออกมา แต่ดูเหมือนคืนนี้เขมจิราจะไม่ยอมให้ทุกสิ่งมันจบลงง่าย ๆ เลยจริง ๆ "หรือเพราะว่าเราหย่ากันแล้วคะ"

เขาพูดว่าเรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้ และเขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น เมียลับ ๆ ที่ 'ท่านประธาน' อยากตัดสัมพันธ์อย่าง 'เธอ' จึงเลือกจะเดินออกมาพร้อมกับลูกในท้อง ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกันอีก ****** ตัวอย่าง 1 "แล้วแบบนี้มึงจะทำยังไงกับคุณรินวะ" "ถ้ามั่นใจเรื่องมิก็คงหยุดทุกอย่าง เด็กคนนั้นคงไม่อยากเลื่อนจากเด็กเลี้ยงเป็นเมียเก็บใครหรอก" "ฟังดูเหมือนใจดี แต่ก็ไม่ มึงเหอะจะอยู่ได้แน่เหรอวะ อยู่กับเขามาตั้งหลายปี" "ไม่ตอบ แสดงว่าลังเล" "ทำไมจะอยู่ไม่ได้" ************ ตัวอย่าง 2 "เธอสบายดีไหม" มันคงเป็นคำถามที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้วในสถานการณ์นี้ "ฉันไม่เคยรู้สึกสบายดีเท่านี้มาก่อนค่ะ" เขาไม่ได้โง่จนตีความไม่ได้ ว่าเธอกำลังสื่อว่าทุกวันนี้มันดีกว่าช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมาตลอดห้าปี "ฉันขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง" ดวงตาคู่คมสบประสานกับนัยน์สีน้ำตาลอ่อนของเธอทุกขณะที่กล่าวคำขอโทษออกไป ราวกับอยากจะสื่อความจริงใจนี้ไปให้ถึงรินลดา "คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษอะไรฉันหรอกค่ะ" "ไม่ เธอสมควรได้รับคำขอโทษจากฉัน เพราะความโลภและความโง่ของฉันที่คิดว่าเธอไม่ใช่คนที่คู่ควรมันทำให้เธอเสียใจ" "ฉันจะรับคำขอโทษนั้นไว้ค่ะ งั้นต่อจากนี้ก็ถือซะว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว ต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ" เป็นอีกครั้งของวันที่ศรัณคิดคำพูดไม่ออก เขากำลังถูกปฏิเสธอย่างนั้นเหรอ เธอที่เคยบอกว่ารักเขา เธอคนนั้นกำลังขอให้เราต่างคนต่างอยู่กันอย่างนั้นเหรอ จะให้เขาทำใจยอมรับได้อย่างไรกัน "มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไงริน ตอนนี้เธอกำลังท้องลูกของฉันอยู่นะ"

โง่ทนอยู่กับคนที่นอกใจเพียงเพราะลูก โง่ยอมปิดหูปิดตาเพียงเพราะไม่อยากให้ความรักต้องพังลง โง่ให้หญิงร้ายชายเลวได้อยู่กันอย่างมีความสุข แต่ตัวเองกลับต้องนอนจมกองน้ำตา *********** 'ทำไมโลกเรามันบิดเบี้ยวได้ถึงเพียงนี้ คนทรยศนอกใจกลับได้อยู่กันอย่างมีความสุข แต่คนถูกนอกใจกลับต้องเป็นฝ่ายที่ทนเจ็บปวด มิหนำซ้ำยังโง่เง่ายอมภักดี ทนรออยู่ที่เดิม เฝ้าหลอกตัวเองว่าที่เขายังกลับมา ก็เพราะ 'รัก' และ 'ไม่อยากเสียเราไป' หรือบางทีโลกนี้อาจจะไม่ได้บิดเบี้ยว แต่เป็นหัวใจของเธอเองมากกว่า...ที่มันโง่งมจนเกินไป' ******************* ตัวอย่างบางส่วน วันแรกของการเป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ จิรกิตติ์และกุลนันท์มีหลายเรื่องให้ต้องเรียนรู้และฝึกทำ ส่วนคนเป็นแม่ยายเห็นว่าเป็นโอกาสดีที่ลูกชายและลูกสะใภ้จะได้ใช้เวลาร่วมกัน จึงขอตัวกลับก่อนตั้งแต่ช่วงบ่าย ดวงตาคู่สวยมองตามคุณพ่อมือใหม่ที่อุ้มลูกออกมาจากห้องน้ำ เพราะเมื่อครู่จิรกิตติ์อาสาเป็นคนพาลูกอาบน้ำเอง "ผมอาบน้ำเรียบร้อยแล้วครับแม่" กุลนันท์ระบายยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคนเป็นสามีเลียนเสียงลูกน้อย แค่ได้เห็นท่าทีเอาใจใส่ และตั้งใจฟังพยาบาลแนะนำการดูแลลูกหลังคลอดของคนเป็นสามีตลอดทั้งวันมานี้ เธอก็พลันรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมาได้ง่าย ๆ ความรู้สึกแย่ ๆ ที่เคยสะสมมาตลอดหลายเดือนเกือบจะถูกลบหายจนหมด ถ้าไม่มีการปรากฏตัวของใครบางคน "แหม น่ารักกันจังเลยนะคะ" จิรกิตติ์ถึงกับรีบหันไปทางต้นเสียง เขาเผลอแสดงสีหน้าตกใจออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเห็นวิรตีอยู่ในห้องพักฟื้นของภรรยาในตอนนี้ "ทำหน้าอย่างกับเห็นผีไปได้ พี่แค่แวะเอาของมาฝากหลานกับน้องกุลน่ะ" วิรตียิ้มหวานให้หนุ่มรุ่นน้อง ก่อนจะเดินนำถุงของฝากไปมอบให้คนบนเตียง คราแรกกุลนันท์ยังยิ้มบางเบารับของจากอีกฝ่าย ทว่าเมื่อวิรตีเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมหวานที่ลอยมาจากตัวอีกฝ่ายก็ทำเอาคนบนเตียงตัวชาวาบ กุลนันท์จำกลิ่นนี้ได้ดี มันเป็นกลิ่นเดียวกับกลิ่นบนเสื้อผ้าของจิรกิตติ์ ******************** เรื่องนี้ ‘สามี’ ของนางเอก เป็นแค่ ‘ตัวเอก‘ ไม่ใช่ ‘พระเอก’ ค่ะ (สามีที่ดีคือสามีใหม่เท่านั้น)

‘พรชีวา’ ถูกสามีหลอกมานานปีไม่พอ เขายังตั้งใจใช้ลูกคนที่สองเป็นเครื่องมือผูกมัดให้เธอยอมตกอยู่ในสถานะ ‘คนในความลับ’ อย่างจำยอม เพราะคิดว่าผู้หญิงอย่างเธอ ไม่สมีวันที่จะเลี้ยงดูลูกถึงสองคนได้เองอย่างแน่นอน

เป็นเพื่อนสนิทของ 'เขา' มาทั้งชีวิต จนได้มีโอกาสเลื่อนเป็นแม่ของลูก แต่แล้ววันหนึ่ง 'แม่ตัวจริง' ของเด็กก็กลับมา แล้ว 'คุณแม่จำเป็น' อย่าง 'เธอ' ยังจะมีหวังอีกไหม? ********** "ความเป็นแม่ไม่ได้เกิดขึ้น แค่เพียงเพราะเป็นคนอุ้มท้องหรอกนะ มันยังมีหลายอย่างที่ทำให้คนคนหนึ่งคู่ควรกับคำว่า แม่" ***************** "ถ้าดาวเขาอยากทำตัวเป็นแม่ของน้องตะวันเอาตอนนี้ มันก็ควรจะเป็นเรื่องที่ 'เราสามคน' ต่างหาก ที่ต้องพูดคุยกันให้เข้าใจ เพราะตอนนี้ชาเองก็คือแม่คนหนึ่งของน้องตะวันเหมือนกัน" "แต่เราไม่ใช่แม่ตัว.." "ยังจะพูดว่าตัวเองไม่ใช่แม่ของน้องตะวันได้จริง ๆ น่ะเหรอ เราอยู่ด้วยกันมากี่ปีแล้วชา ชาไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนแรกที่ป้อนนมป้อนน้ำให้น้องตะวันนะ แต่ยังดูแล เลี้ยงดู และอบรมสั่งสอนแกมาจนถึงตอนนี้ และเรามั่นใจว่าน้องตะวันเองก็รับรู้ถึงความรักที่ชามีให้แกเสมอมา รวมถึงรับรู้ด้วยว่าชาคือมาม๊าของแก"

เขาเคยสัญญาว่าจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงแค่ลมปากของผู้ชายคนหนึ่ง ในวันที่ความรักของเราต้องจบลง ‘โยษิตา’ กลับพบว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ อยู่ในท้องของเธอ ********** "พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้วจริง ๆ โย ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งเถอะนะ ให้พี่ได้พิสูจน์ตัวอีกครั้ง ให้พี่ได้รักและดูแลเธอกับลูกนับต่อจากนี้" เป็นโยษิตาบ้างที่ปาดคราบน้ำตาออกจากสองแก้มของตัวเอง ดวงตาของเธอที่มองเขายังดูไร้ความรู้สึกและเยื่อใยเช่นเคย "ฉันให้โอกาสคุณได้แค่เรื่องของลูก แต่เรื่องของเราคงจะไม่ได้แล้วค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว" "โย พี่ขอโทษ" จินต์ยังไม่ยอมแพ้ เขาก้าวไปหาเธอแต่โยษิตาก็ยังก้าวถอยห่าง "เลิกขอโทษแล้วออกไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้คุณมาเจอลูกอีก" ************* หนึ่งคนอยากขอโอกาสแก้ตัว หนึ่งคนสร้างกำแพงใจไว้แน่นหนา กับอีกหนึ่งคนที่จะใช้ความใสซื่อ น่ารัก น่าเอ็นดูมาประสานรอยร้าวของพ่อและแม่

‘มนภัทร’ ต้องฟื้นขึ้นมาในร่างของนางร้ายในหนังสือนิยายเล่มเก่าที่ติดตัวเธอมานาน ทั้งที่ตั้งใจจะหนีจากเหล่าตัวละครหลักที่ล้วนมีส่วนให้เธอพบจุดจบแสนเศร้า แต่ราวกับยิ่งหนีเหล่าตัวละครหลักก็ยิ่งวิ่งเข้าหา

เธอจดจำเรื่องราวเกี่ยวกับเขาได้ไม่เคยลืม แต่เขากลับไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของเธอ และคงไม่ต้องพูดถึงชื่อลูก ๆ ที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ด้วย ************************************** คุณเชื่อในสายใยบางอย่างที่เราไม่สามารถมองเห็นหรือไม่? แม้จะไม่รู้ความจริงว่าเป็นยังไง แต่ความรักกลับโยงใยพวกเขาให้เข้ามาหากันโดยไม่รู้ตัว ************************************************** “เดี๋ยวครับ วันหลังผมมาหาเด็ก ๆ อีกได้ไหม” “อย่าเลยค่ะ มันจะดูไม่ดี” “แต่ผมมาด้วยความบริสุทธิ์ใจ” “แต่คนอื่นที่มาเห็นเข้าเขาอาจจะไม่ได้คิดอย่างบริสุทธิ์ใจก็ได้ค่ะ หวังว่าคุณจะเห็นใจฉันบ้างนะคะ” “ถ้ามาตอนไม่มีคนอื่นเห็นแบบนั้นได้ใช่ไหมครับ” “ไม่ได้ค่ะ แบบนั้นยิ่งดูไม่ดีไปกันใหญ่ ห้ามมาค่ะ จบ คุณกลับไปได้แล้วฉันง่วงแล้วค่ะ” ศิลาไม่มีโอกาสได้ต่อรองอะไรอีกเมื่อประตูบ้านปิดลงต่อหน้าต่อตา คนไม่เข้าใจตัวเองได้แต่ยกมือเกาหัวอยู่อย่างนั้น ทำไมเขาต้องอยากมาหาสองแฝดขนาดนี้ด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ