​Yirmisinde olmak, dünyayı omuzlarında taşımak gibiydi. Defne için bu cümle, mecazdan öte, kemiklerine kadar hissettiği acı bir gerçekti. Zeki, hayalleri olan, üniversitede ikinci sınıfı başarıyla okuyan genç bir kızdı. Ancak ne zamanüniversitenin kapısından içeri adım atsa, memleketten gelen o zehir zemberek telefonlar yakasına yapışırdı. Annesinin her akşam arayıp "Bırak o okulu, ellerin memlekette evlenip yuva kurmasını bilsin, ne işin var orada" diyen baskın sesi, kulaklarında çınlayıp duruyordu. Babasının sessiz ama otoriter onay verişi ise Defne’nin boğazına takılan en keskin kılçıktı. O, kendi ayakları üstünde durmak, kendi kararlarını almak istedikçe ailesi onu geleneklerin ve korkuların demir parmaklıkları arasına sıkıştırmaya çalışıyordu. ​Gecelerce uykusuz kalmış, sabahlara kadar ders çalışmış ama sonunda ruhsal olarak tükenmişti. Bugün artık o kırılma noktasındaydı. İçindeki ses, "Bu yüke daha fazla katlanamazsın, git ve kaydını dondur" diye fısıldıyordu. Adımları ağır, zihni darmadağınık bir halde fakültenin taş koridorlarında yürürken, gözlerindeki yaşlar artık saklanamayacak kadar serbest akıyordu. Çevresindeki hiçbir şeyi görmüyor, sadece üzerine gelen o görünmez duvarların ezikliğini hissediyordu. ​Tam o sırada, önündeki tanıdık ve sert bir silüete çarptı. Çarpışmanın etkisiyle geriye doğru savrulurken, düşmek üzereyken belinden kavrayan güçlü eller onu tuttu. ​Derin, tok ve zihnindeki tüm gürültüyü bir anda susturan o ses çalındı kulaklarına: "Dikkat et..." ​Başını yavaşça kaldırdığında, nefesi kesildi. Karşısında duran adam, fakültenin en genç, en kariyerli ama bir o kadar da mesafeli akademisyeni Dr. Kerem’den başkası değildi. 28 yaşında, keskin yüz hatları, esmer teni ve üzerindeki o karizmatik duruşuyla üniversitedeki tüm kızların hayranlıkla izlediği, hakkında fısıldaştığı adamdı o. Ancak Kerem, şimdiye kadar hiçbir öğrencisine karşı yumuşak bir yüzde ya da tavır sergilememişti. Defne’ye karşı da her zaman profesyonel bir mesafesi vardı; fakat içten içe derslikte arka sıralarda oturduğunda o zeki ela gözlerin kendisinde nasıl bir etki bıraktığını da çok iyi biliyordu. ​Kerem, her zamanki soğuk maskesini takınmaya çalışmıştı ki, karşısındaki kızın kıpkırmızı olmuş yanaklarını, sırılsıklam kirpiklerini ve hıçkırığını tutmaya çalışan titreyen dudaklarını gördü. O an, içindeki tüm akademik disiplin ve mesafe duvarları yerle bir oldu. ​"Defne?" dedi Kerem, sesindeki o otoriter ton saniyeler içinde yerini derin bir endişeye ve şefkate bırakmıştı. Parmakları, kızın kolunda istemsizce sıkılaştı. "İyi misin? Ne bu hal, neden ağlıyorsun?" ​Defne cevap vermeye yeltendi ama boğazındaki düğüm izin vermedi. Gözyaşları yanaklarından süzülürken, Kerem bu manzaraya daha fazla dayanamadı. Etraftakilerin bakışlarını umursamadan, kolundan tutup onu koridorun kalabalığından uzaklaştırdı. ​"Odama gel," dedi emir değil, adeta bir yalvarış tonuyla. Kapıyı aralarından kapattığı an, ikisi için de artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

​Şehrin en kuytu deponun paslı duvarları, barut kokusu ve acı çığlıklarla yankılanıyordu. Komiser Kerem, operasyonun en ön safında, geniş omuzları ve her hareketinde gömleğini zorlayan kaslı vücuduyla bir ölüm makinesi gibi ilerliyordu. Karizmatik yüz hatları, çatışmanın stresiyle daha da sertleşmişti. Hedefi etkisiz hale getirdiği an, deponun dibinde zincirlenmiş o kadını gördü: Elif. Elif, düşman tarafının elinde bir esirdi ama güzelliği Kerem’in tüm profesyonelliğini bir anda yerle bir etti. İncecik beli, dolgun göğüslerini saran yırtık elbisesi ve o iri, yaşlı kehribar gözleriyle Elif, bir kurban olamayacak kadar etkileyiciydi.​Kerem, mermiler havada uçuşurken bir an bile tereddüt etmedi. Kendi gövdesini Elif’e siper ederek onun üzerine kapandı. Elif, Kerem’in taş gibi sert göğsüne ve terle karışmış erkeksi kokusuna hapsolduğunda, korkunun yerini garip bir çekim aldı. Kerem onu kucaklayıp dışarı çıkardığında, Elif’in dolgun kalçaları Kerem’in güçlü kollarında mühürlenmiş gibiydi.​Emniyete vardıklarında, diğer polisler Elif’e bir suçlu gibi davranıp onu hırpalamaya çalıştılar. Genç bir memur Elif’in kolunu sertçe sıktığında Kerem’in kükremesi binayı sarstı: "Bırakın onu! O bize canlı ve sağlam lazım, ondan alacağımız çok bilgi var!" Bu bir bahaneydi; Kerem, Elif’in o narin tenine başka bir erkeğin dokunma ihtimaline bile tahammül edemiyordu.​Elif, Kerem’in desteğiyle kısa bir süre tutuklu kaldı. Kerem her gece gizlice nezarete iniyor, gardiyanları uzaklaştırıp Elif’i sorgu odasına alıyordu. Loş ışık altında Elif’in ipeksi saçlarını okşuyor, parmak uçlarını onun dolgun dudaklarında gezdiriyordu. Elif, bu güçlü adamın kendisine olan zaafını gördükçe ona daha çok bağlanıyordu.​Sonunda Elif, Kerem’in sunduğu hafifletici kanıtlarla serbest kaldı. Ancak özgürlük, Kerem olmadan anlamsızdı. Dışarı çıktığı ilk gece, yağmurun altında Kerem’in kapısına gitti. Kapı açılır açılmaz Kerem, karşısında sırılsıklam olmuş, vücuduna yapışan elbisesiyle tüm hatları belli olan Elif’i gördü.apı açıldığında, dışarıdaki sağanak yağmur Elif’in üzerine giydiği ince elbiseyi adeta ikinci bir ten gibi vücuduna yapıştırmıştı. Kerem, karşısında sırılsıklam olmuş bu kadını gördüğünde damarlarındaki kanın çekildiğini hissetti. Elif’in o iri kehribar gözleri arzudan ve yağmurdan nemliydi; ince beli ortaya çıkmış, elbisesinin altından belirginleşen dolgun göğüsleri her nefes alışında Kerem’in bakışlarını oraya hapsediyordu. Kerem, tek bir kelime etmeden Elif’i kolundan tutup içeri çekti ve kapıyı arkasından sertçe vurdu.​Karanlık koridorda sırtı kapıya yaslanan Elif, Kerem’in devasa cüssesi altında küçücük kalmıştı. Kerem’in geniş omuzları ve kaslı göğsü, Elif’in narin bedenine baskı yapıyordu. Kerem’in elleri, Elif’in ıslak belinden aşağıya doğru ağır ağır indi ve o dolgun, yuvarlak kalçalarını kavradı. Onu kendine öyle bir güçle çekti ki, Elif Kerem’in taş gibi sertleşmiş erkekliğini kendi kasıklarında hissettiğinde küçük bir çığlık attı.​"Seni her gece o hücrede hayal ettim," diye fısıldadı Kerem. Sesi arzudan boğuklaşmış, hayvani bir tona bürünmüştü. Dudakları Elif’in boynuna gömüldü; o narin teni emiyor, dişliyor ve adeta mühürlüyordu. Kerem’in elleri durmak bilmiyordu; elbisenin üzerinden Elif’in dik ve diri memelerini avuçladı, parmak uçlarıyla uçlarını sertleştirirken Elif zevkten başını geriye attı.​Kerem, Elif’i tek bir hamleyle kucağına alıp yatak odasına taşıdı. Yatağın üzerine bıraktığında, Elif’in ıslak elbisesini bir çırpıda üzerinden yırttı. Şimdi Elif, tüm çıplaklığı ve muazzam hatlarıyla Kerem’in önündeydi. Kerem, kendi kıyafetlerinden kurtulurken Elif onun o muazzam göğüs kaslarını, belirgin karın kaslarını ve kaslı bacaklarını açlıkla izliyordu.​Kerem yatağa, Elif’in üzerine bir gölge gibi çöktü. Elleri Elif’in pürüzsüz bacaklarının arasından yukarı doğru süzülürken, Elif’in her bir hücresi zevkle sarsılıyordu. Kerem, Elif’in dolgun memelerini ağzına aldığında, Elif tırnaklarını Kerem’in kaslı sırtına geçirdi. Aralarındaki bu vahşi ve şehvetli dans, odadaki havayı yakıp kül ediyordu. kerem dili ile elifin her hücresini yaladı Kerem, Elif’in o nemli ve sıcak derinliğine tamamen yerleştiğinde, her ikisi için de zaman durdu. Kerem’in her bir güçlü itişinde Elif’in vücudu bir yay gibi geriliyor, odada sadece birbirlerine çarpan tenlerin sesi ve boğuk inlemeler yankılanıyordu.​Gecenin karanlığında, Kerem’in kaslı vücudu Elif’in narin hatlarıyla bir bütün olmuştu. Kerem, Elif’i altına alıp onu tüm gücüyle sahiplenirken, bu sadece bir sevişme değil, aylardır biriken bir esaretin patlamasıydı. Elif, Kerem’in o devasa kollarında kendini tamamen kaybederken, zevkin doruklarında attığı o son çığlık, bu yasak sığınağın ebedi mührü oldu.