-Bunu bana yapma Mevsim.Dayanamam...- Daha yeni bulmuşken seni , benden seni bırakmamı isteme...Gözlerinde ki yaşları silip Rüzgârın yanağına elini koydu.- Ben de seni yeni buldum ama yere göğe sığdıramadığım adamı bir fotoğraf karesine sığdırıp, ona olan güvenimi yerle bir ettiler, anlıyor musun ? - Yapmadım mevsim,yapmadım sana yemin ediyorum... Derin bir nefes aldı Mevsim ve arkasını döndü sevdiği adama. - Biraz zaman ver bana, toparlanmam için dedi ve içinden" birde o sarı yellozun saçını başını yolmam için... " Yumruğunu sıkarak uzaklaştı ordan. Rüzgâr'ın gözünden iki damla yaş düştü.Bir Rüzgâr esti, bir Mevsim geçti...Ama yine Bahar geldiğinde esecekti Rüzgâr...

Kimsesi olmayan birinin hiç kimseye ihtiyacı olmazmış... Hele de benim gibi kaderin sillesini daha doğarken yemiş biri için... Hiç kimseye ihtiyacım olmadı bu zamana kadar.Anamla babam dışında hiç kimseye...Ben Astsubay Kıdemli Başçavuş Serdar BAŞTÜRK. Bu hayattaki tek isteği vatanına milletine hizmet etmek olan bir adem oğlu... İçimdeki vatan sevgisini hiç birşey eksiktemedi bu güne kadar...Taa ki o güne kadar... Bir ailem olmadığı için bu acımasızlığım sanırım, peki ya ailem olsaydı. Yinede merhamet eder miydim bunca vatan evladını şehit eden zalimlere. ASLA...

Bir fotoğraf... İnsan fotoğrafta bir defa gördüğü insana aşık olabilirmiydi? Hele ki ben. İmkansızı yaşamak böyle bişeydi demek. Habersiz yazmıştı kader onları birbirine. Olmazı olduracak bir aşk olacaktı. Daha kendilerinin bile haberi yoktu olacaklarlardan.Bir fotoğraf, bir bakış ne yapabilirdi ki en fazla Karadeniz'in asi kızı "MAVİ" denizin o hırçın dalgalarını seyrederken başına geleceklerden habersiz huzurla içini doldurdu havayla...