คีย์ตรา -รพีย์- นึกไม่ถึงเลยว่าเราสองคนจะเดินมาถึงจุดจุดนี้ จากที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก กินเที่ยวเล่นด้วยกันจนแทบจะเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกัน แต่มาถึงวันหนึ่งที่ความรู้สึกของทั้งคู่เปลี่ยนไป มันกลับทำให้เราสองคนรู้ว่าที่ผ่านมามันคิดบททดสอบชีวิตคู่ของพวกเรา ถึงแม้ว่าจะมีอุปสรรคไปบ้าง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ความรักความห่วงใยที่เรามีให้กันจะลดน้อยถอยลง เพราะคีย์กับมีนก็ยังคงเป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ เป็นทั้งคู่ชีวิต ที่คอยอยู่ดูแลกันไปจนถึงยามแก่เฒ่า "ใครแก่เฒ่ามึงเหรอ?" ในขณะที่มีนกำลังพูดแนะนำนิยายของตัวเอง ไอ้คีย์ก็เสือกพูดแทรกขึ้นซะงั้น "มึงนะแหละแก่ ตั้งแต่คบกับกูก็ดูแก่ขึ้นเยอะเลยมึง!" มีนตอบกลับมันไป เพราะเธอหัวเสียทุกครั้งที่ไอ้คีย์มันชอบมากวนเวลาเธอขายนิยาย "ว่าแต่กู มึงก็หัดส่องกระจกบ้างนะ ไม่ใช่ว่าว่างหน่อยก็เอาแต่ปลุกเร้าน้องชายกูอยู่นั่น!" ไอ้คีย์พูดขึ้น ก่อนที่มันจะยิ้มเยาะอย่างพอใจ "กูกำลังโปรโมทนิยายกูอยู่นะ มึงมาพูดติดเรทแบบนี้ด้วยคนเขาก็ไม่เข้ามาอ่านนิยายกูพอดี!" มีนตวาดขึ้นด้วยความโมโห ก่อนที่เธอจะปากล่องถูกยางที่วางระเกะระกะใส่หัวคีย์ "พอเถอะ! กูอยากแล้วไปเอากันต่อเถอะ เอาเสร็จแล้วค่อยมาขายใหม่ เดี๋ยวถุงยางกูหมดอายุก่อน" ไอ้คีย์ออดอ้อนอย่างมีนแบบเอาเป็นเอาตาย แต่ทว่าคนตัวเล็กก็ยังยืนกรานว่าจะนั่งขายนิยาย เรื่องตีย์ตา เอ้ย! คีย์ตรา ต่อไป "มึงไปหารูลงก่อนไป เดี๋ยวกูหาค่าเทอมก่อน อย่างพึ่งมายุ่ง" มีนพูดปัดอย่างรำคาญ "ยังไงบ้านกูก็รวย ถ้ากูไม่มีปัญญาเลี้ยงมึง เดี๋ยวแม่กูก็เลี้ยงมึงเองแหละ ไปต่อกันเถอะกูอยากแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว" มีนมองไปยังเจ้านั่นของไอ้คีย์ ที่มันกำลังสั่นระริกเรียกหาหญิงสาวไม่หยุด [แล้วกูเลือกอะไรได้ไหม เลือกโปรโมทนิยายกูก่อนได้หรือเปล่า] "ถ้ามึงอยากนัก มึงก็มาช่วยกูโปรโมทนิยายก่อนสิ ถ้าได้ร้อยโหลดกูจะให้มีงเอาทั้งวันทั้งคืนเลยก็ได้" มีนพูดเชิงประชด แต่ไอ้คีย์มันกลับทำตามที่มีพูดซะงั้น "ทุกคนอย่าลืมมาอ่านนิยายของมีนเยอะๆนะครับ ช่วยกันโหลดอีบุ๊กเยอะๆก็ยิ่งดี หวังว่าพวกพี่ๆจะสงเคราะห์ ผู้ชายหล่อๆสูงยาวเข่าดี คนนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"