Dalından koparılıp su dolu bir bardağa koyulmuş çiçek gibi hissediyorum. Ne yaşıyorum ne ölüyüm. Sırf beni koparan kişi istiyor diye hayattaymış gibi davranıyorum fakat çektiğim acı kimsenin umrunda değil. Onlar için yalnızca güzel görünmeliyim. Nefes alsam da almasamda güzel görünmem yeterli. Artık nasıl güzel görüneceğimi dahi bilemiyorum. Mutlu gibi davranıyorum. İçimde öyle büyük bir mutsuzluk var ki, attığım kahkahalar onları saklamak istercesine kocamanlaşıyor her geçen saniye. Sanki kendimden bile saklamak istiyorum mutsuzluğumu, kabul edemiyorum öleceğimi. Ben... Ben ölecek miyim? Nasıl olabilir ki bu? Benim hayallerim var, bir geleceğim, amaçların ve hedeflerim var. Benim sevdiğim adamla yaşamam gereken yıllar var fakat buna rağmen ben ölecek miyim? Tanrı, inandığımız, güvendiğimiz Tanrı beni alacak mı yer yüzünden yani başına? Kıyacak mı benim sevdiğim adama? "Ölmeyeyim... Lütfen ölmeyeyim. Alma beni sevdiğim adamdan Tanrım!" **