Aslan fısıltıyla konuştu: “Bu hafta Mardin’e geri dönüyoruz. Sen iyileşir iyileşmez yola çıkacağız.” Derin titreyerek arkasına yaslandı: “Beni aileme mi vereceksin?” Aslan onu kendine çevirdi, yüzünü avuçlarının içine aldı. “Sen’i benden sadece ölüm alır Derin. Sen’i onlara vermeye değil, benim olduğunu kanıtlamaya götürüyorum.” Derin’in gözleri dudaklarına kaydı: “Ama biz düşmanız…” Aslan dudaklarını Derin’in dudaklarına santimetreler kala durdurdu: “En güzel savaşımız bu olsun o zaman.” Derin’in kalbi deli gibi çarpıyordu. Aslan’ın elleri belinden yukarı kaydı, parmak uçları omurgasında dolaştı. Derin’in nefesi kesildi. Aslan onu duvara yasladı, dudaklarını boynuna gömdü. Dişleri hafifçe ısırdı, Derin’in inlemesi odayı doldurdu. Elleri Derin’in göğüslerine ulaştı, bluzunun düğmelerini tek tek açtı. Kumaş yere düştü, Derin’in çıplak teni ortaya çıktı. Aslan’ın ağzı göğüs uçlarına kapandı, emdi, yaladı. Derin’in elleri Aslan’ın saçlarını kavradı, onu daha derine çekti. “Aslan…” diye inledi.

Kapı kapandığında dış dünyanın sesi tamamen kesildi.Süveyda bir an olduğu yerde kaldı.Odanın sessizliği, kalabalığın gürültüsünden çok daha yoğundu şimdi.Mehmet Baran arkasındaydı.Yaklaşması yavaştı. Acele etmiyordu.Sanki bu anın zaten kaçınılmaz olduğunu biliyordu.“Gitmek istiyorsan…” dedi alçak bir sesle.Süveyda başını hafifçe yana çevirdi.“İstiyor muyum sence?”Cevap vermedi.Ama aralarındaki mesafe bir adım daha kısaldı.Süveyda döndüğünde neredeyse çarpıştılar.Nefesler birbirine karışacak kadar yakındılar artık.Bu kez geri çekilmedi.Mehmet Baran’ın eli yavaşça beline yerleşti.Ne sert ne de tereddütlü… sadece kararlı.Süveyda’nın parmakları onun ceketine dokundu.Bir anlık, istemsiz bir temas gibi başladı… ama geri çekilmedi.Bakışlar sustuğunda, geriye sadece o yoğun his kaldı.İlk yakınlaşma ani değildi.Yavaş, ölçülü… ama içinde biriken gerilimle neredeyse kaçınılmazdı.Süveyda gözlerini kapattığında, artık düşünmüyordu.Sadece hissediyordu.Onun dokunuşu, mesafeleri tek tek ortadan kaldırırken;Süveyda’nın içindeki direnç de aynı şekilde çözülüyordu.Bu bir teslimiyet değildi.Ama bir geri dönüş de yoktu artık.Gece ilerledikçe, aralarındaki sınırlar anlamını yitirdi.Sözcükler gereksizleşti.Geriye sadece birbirlerini ne kadar etkilediklerinin farkı kaldı.Ve bu…Başlangıçtı.

KIRILGAN BİR MÜHÜR: GÜNAHIN NABZI"Ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide, tek bir vuruşluk canı olan bir kalbin hırçın şehveti..."Dışarıda uğuldayan rüzgâr, bağ evinin kalın taş duvarlarını döverken, içeride ise iki beden yanmaya yemin etmişti. Loş odada sadece şöminenin titrek alevi ve düzensiz soluklar vardı.Ömer Mehmet, o mağrur, ulaşılmaz hoca kimliğini kapıda bırakmıştı. Gömleğinin düğmeleri Aleyna’nın titreyen parmakları arasında birer birer açılırken, adamın geniş göğsü ortaya çıkıyordu. Kaslı, hafif kıllı göğsünde eski bir ameliyat izi, sol meme ucunun hemen altında soluk bir yara olarak duruyordu. Aleyna, nefret ettiği bu adamın tenine ilk mührünü vuruyordu; hem de en vahşi, en ıslak şekilde.Aleyna’nın küçük elleri adamın gömleğini omuzlarından sıyırıp yere attı. Parmak uçları Ömer Mehmet’in sıcak, nemli teninde geziniyordu. Genç kadının tırnakları hafifçe göğsünü çizerken, adamın kalbi deli gibi çarpıyordu — o kırılgan, ameliyatlı kalp, tam şu anda en yasak ritmine ulaşmıştı.Yasak, Sıcak ve TehlikeliAleyna dizlerinin üzerine çöktü. Dudakları adamın karnına, oradan da aşağıya doğru inerken, Ömer Mehmet’in pantolonunun önü çoktan kabarmış, kalın ve ağır bir şekilde gerilmişti. Kız fermuarı yavaşça açtı. İç çamaşırının üzerinden bile belli olan o kalın erkekliği avucunun içine aldı. Sıcak, damarlı, nabız gibi atan bir et parçasıydı bu. Aleyna parmaklarını etrafına doladı, başparmağıyla ucundaki ıslaklığı yayarak okşadı.Ömer Mehmet boğuk bir iniltiyle başını geriye attı. Elleri kızın saçlarına gömüldü."Öldür beni Aleyna..." diye inledi adam, sesi hem acı hem zevkle yırtılıyordu. "Bırak bu gece senin teninde yok olayım... Yeter ki son hissettiğim senin sıcaklığın olsun."Aleyna cevap vermedi. Dudaklarını açtı ve adamın kalın başını ağzının içine aldı. Dili etrafında dönüyor, emiyor, yalıyor, derinlere doğru çekiyordu. Ömer Mehmet’in bacakları titriyordu. Genç kadının ağzı ıslak, sıcak ve oburca emerken, adamın kalbi göğsünde öyle sert vuruyordu ki, her an durabilirdi. Ama durmuyordu. Aksine, her yalayışta daha hızlı, daha vahşi atıyordu.Adam kızın saçlarını sıkıca kavrayıp kalçalarını ileri itti. Kalın erkekliği Aleyna’nın boğazına kadar girip çıkıyordu. Kızın gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama bırakmıyordu. Tükürüğü çenesinden aşağı akarken, boğuk sesler çıkarıyordu.Tenin Ruha İhanetiÖmer Mehmet dayanamadı. Kızı sertçe kaldırdı, dudaklarını boynuna yapıştırdı. Dişleri tenine gömülürken, elleri Aleyna’nın bluzunu parçalarcasına çıkardı. Genç kadının dolgun, sert meme uçları havayla buluşunca dikleşmişti. Adam birini ağzına aldı, emdi, ısırdı, diliyle döndürdü. Diğerini parmaklarıyla sıkıyor, çekiyordu.Aleyna’nın eteği beline sıyrıldı. Adamın eli kızın bacaklarının arasına daldı. Külodu çoktan sırılsıklamdı. Parmakları kumaşı kenara çekti ve Aleyna’nın ıslak, şişmiş dudaklarını buldu. Orta parmağı kolayca içine kaydı. Kız inledi, kalçalarını adamın eline bastırdı."Islanmışsın... Benim için sırılsıklam olmuşsun," diye fısıldadı Ömer Mehmet, sesi kalın ve tehlikeliydi.Aleyna’yı yatağa itti. Külodunu yırtarcasına çıkardı. Bacaklarını genişçe açtı ve dizlerinin arasına yerleşti. Kalın, damarlı erkekliği kızın ıslak girişinde geziniyordu. Bir an durdu, gözleri Aleyna’nın gözlerine kilitlendi. Sonra tek bir hamleyle, derinlere kadar gömüldü.Aleyna’nın çığlığı odayı doldurdu. Adamın kalınlığı onu tamamen doldurmuştu. Ömer Mehmet yavaş yavaş çekiliyor, sonra tekrar köküne kadar vuruyordu. Her seferinde daha sert, daha derin. Kızın iç duvarları onu sıkıca sarıyor, ıslak sesler çıkarıyordu.Aleyna ellerini adamın sırtına geçirdi, tırnaklarını etine batırdı. Ömer Mehmet’in göğsündeki ameliyat izini öpüyor, yalıyor, ısırıyordu. Her vuruşta adamın kalbi kızın memelerinin arasında deli gibi çarpıyordu.Adam hızlandı. Kalçaları kızın kalçalarına çarpıyor, ten tene ıslak ve sert sesler çıkarıyordu. Aleyna’nın bacakları adamın beline dolanmıştı. Her girişte daha fazla ıslanıyor, daha fazla inliyordu.Ömer Mehmet kızın kulağına eğildi, nefesi sıcak ve düzensizdi:"Hisset beni... Tamamen içindeyim. Bu kalp senin yüzünden durursa, son istediğim şey senin daracık sıcaklığın olsun..."Aleyna cevap olarak kalçalarını yukarı kaldırdı, adamı daha derin alabilmek için. Vücutları ter içinde, kaygan ve vahşi bir ritim tutturmuştu. Odada sadece etin ete çarpması, iniltiler ve o kırılgan kalbin deli gibi atışı vardı.Adıyaman’ın katı kuralları, yatağın çarşafları arasında eriyip giderken; her darbe bir öncekinden daha derin, her inilti daha yasak, her ıslaklık daha günahkârdı.KIRILGAN BİR MÜHÜR, arzunun sınırlarını zorlayan, nabzın her atışında şehveti ve ölümü iliklerinize kadar hissettirecek bir başkaldırıydı.

TAHRAN'DA : GÜNAHIN ŞİFRESİ "Bazı günahlar sadece bedeni değil, ruhu da yakar; bazı eller ise dokunduğu her masumiyeti kirletmek için yaratılmıştır." Dışarıda kıyamet koparken, içerideki ud kokusu yerini terli tenlerin ve bastırılmış arzuların keskin kokusuna bırakıyor. Devletin demir yumruğu Abbas, yıllardır ördüğü o aşılmaz irade duvarlarını, Sare’nin ürkek nefesi karşısında yerle bir ediyor. Bu, romantik bir buluşma değil; bir avcının avını, bir efendinin kölesini en mahrem yerinden yakaladığı o vahşi andır. Zevk ve Acının Kanlı Dansı Beyaz çarşafların üzerinde yankılanan hıçkırıklar, Abbas’ın boğuk iniltileriyle bastırılıyor. Sare, hayatında ilk kez bir erkeğin o heybetli ağırlığını üzerinde hissederken, acıyla haz arasındaki o ince çizgide can veriyor. Abbas’ın pürüzlü elleri, genç kızın narin kıvrımlarında bir fatih edasıyla gezinirken; her dokunuş bir mühür, her nefes bir ihanet... "Seni sadece ben bozabilirim," diyen o otoriter fısıltı, Sare'nin kadınlığa ilk adımını attığı o kanlı çarşafta yankılanıyor. Sıcak Bir Gecenin Buzdan İnfazı Sare, o heybetli gövdenin altında eriyip biterken; sabahın ilk ışıkları, dökülen terlerin ve harcanan masumiyetin üzerine dondurucu bir sessizlik gibi çöküyor. Bir gece önce o yatakta bir kadını yeniden inşa eden eller, şimdi ceketinin düğmelerini iliklerken bir celladın soğukluğunu taşıyor. GÜNAHIN ŞİFRESİ, arzunun en karanlık, en çıplak ve en acımasız halini anlatıyor. Tahran’ın soğuk sokaklarına atılmış, teninde hala o adamın yakıcı izini taşıyan bir kadının sessiz çığlığı bu. Hazırlan... Bu hikâyede masumiyet sadece bir kurban, şehvet ise en büyük cellattır.