Hoş geldin!
Ben kim miyim?
Hâlâ arkadâşlarıyla beraber sokaklarda oynayan içindeki o küçük çocuğum ben. Güçlü durmaya çalıştığında gizlice tuvalette ağladığın içindeki küçük çocuğum ben. Zor zamanlarında sırtını sıvazlayan içindeki küçük çocuğum ben. Hâlâ sana öğüt veren içindeki küçük çocuğum ben. Yeniden kendini sevmeni isteyen içindeki o küçük çocuğum ben.
Bu küçük çocuğu tekrar hatırlamak ister misin?
O zaman gel, yarım kalan hikâyemize devam edelim...
[20:09, 21.12.2021] Ahsen Şahin: O konserde başlamıştı her şey! "Onu bir kere görsem yeter!" diyordum. Ama yetmedi! İçimden bir ses "Bir daha git!" diyordu. Onun yanında olmak bana huzur veriyordu... Kimsenin yanında huzurlu olduğumu hatırlamıyorum. Her şeyi o başlatmıştı aslında... Beni o geceye götürerek, beni dansa kaldırarak, bana ilan-ı aşk ederek, her şeyi o başlatmıştı. Bundan pişmanmıydım? Asla! O beni ilk aşkımdı. Aslında, dünyadaki bütün kızların aşkıydı... Bana her zaman diyor ki, "Seni seviyorum!" işte bu sözleri duyunca, kalbim göğüs kafesimi zorlayarak çıkmak için can atıyor. Elimi tuttuğunda, onu karşımda gördüğümde yine aynısı oluyor. Kalbim bir daha atmasa da olur. Bütün ömrüme yetecek kadar attı zaten...
Yeterki hep yanımda olsun. Bütün kızlar ona aşık olsun, bana "Senden nefret ediyorum!" desin, başka bir kıza "Seni seviyorum." desin, ama hep yanımda olsun. Belki de aşk tam da buydu... Sana yapılanların karşısında direnmek, vazgeçmemek. Beni en çok mutlu eden şey aşkımın karşılıklı olması. Bana her gün "Seni seviyorum." dediği için, o da beni sevdiği için bu neşem.
Sen benim ilk, tek ve son aşkımsın,
Ayaz Korkmaz.