"กานต์... มารับผมหน่อย... ตอนนี้เลย..." ชนิกานต์ที่ยังทำงานค้างอยู่ในโน๊ตบุ๊ครีบรับสาย และแม้จะเป็นดึกดื่นเพียงใด เธอก็ไม่เคยลังเลที่จะไปรับเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอขับรถตรงไปยังผับที่เขาบอกไว้ และเมื่อมาถึง เธอพบพันธกรนั่งอยู่กับเพื่อนๆของเขาหญิงสาวกล่าวทักทายเพื่อนๆของเจ้านายหนุ่มตามมารยาทที่บาร์ สายตาของเขาดูเหนื่อยล้าและไม่มีความสดใสเหมือนที่เธอเคยเห็น เธอพาเขาขึ้นรถและพยายามพูดคุยกับเขา "คุณพันธกร…ค่ะเป็นไงบ้างวันนี้ทำไมดื่มมากนักละคะ" แต่เขากลับตอบด้วยคำพูดที่สับสน "ผมไม่ได้เมามากสักเท่าไหร่…แค่อยากเจอคุณ" เธอไม่เคยเห็นเขาในสภาพนี้มาก่อน ระหว่างทางกลับคอนโด พันธกรเอนศีรษะพิงเบาะรถและมองชนิกานต์ด้วยสายตาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อมาถึงคอนโด ชนิกานต์พยุงพันธกรขึ้นไปที่ห้องของเขาอย่างระมัดระวัง เขายังคงไม่พูดอะไรมาก แต่เมื่อเธอช่วยเขานั่งลงบนโซฟา จู่ๆ เขาก็จับมือของเธอไว้แน่น ชนิกานต์มองเขาด้วยความประหลาดใจและตกใจเล็กน้อย "กานต์... คุณเคยรู้สึกไหมว่า...คุณต้องการใครสักคน...แต่คุณไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะรู้สึกเหมือนกับคุณไหม..." พันธกรพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนและความอ่อนแอ "คุณ…พันธกร ..คุณเมามากเกินไปแล้วนะคะ" เขาดึงมือของชนิกานต์เข้ามาใกล้ตัวและมองลึกเข้าไปในตาของเธอ หัวใจของชนิกานต์เต้นรัว เธอรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร พันธกรก็ดึงเธอเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขาทำให้ชนิกานต์รู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่เธอเองก็แอบซ่อนมาตลอด

เสือ ศิวกร ชายหนุ่มเจ้าของไร่อ้อยและโรงงานน้ำตาล อายุ 33 ปี บุคลิกเย็นชา ดุ และพูดตรงจนแทงใจ ศิวกรมีอดีตฝังใจเพราะพ่อเสียชีวิตที่เขาเชื่อว่าครอบครัวของพิมพ์ชนกมีส่วนเกี่ยวข้อง เสียงสายฝนโปรยปรายกลางค่ำคืน กลบทุกความเงียบของไร่อ้อยที่ทอดยาวสุดสายตา บ้านไม้สักหลังใหญ่ตั้งตระหง่านกลางผืนดินกว้างใหญ่ มันไม่ใช่เพียงแค่บ้าน แต่มันคืออาณาจักรของชายผู้เป็นเจ้าของไร่และโรงงานน้ำตาลที่ใครต่างหวาดเกรง “เสือ ” เขาเป็นชายหนุ่มเลือดนักสู้ ผู้แบกรับทั้งธุรกิจและชื่อเสียงของตระกูลไว้บนบ่า ภายนอกเย็นชา แข็งกร้าว และเด็ดขาด แต่เบื้องลึกกลับมีบาดแผลที่ไม่มีใครแตะต้องได้ ไม่เว้นแม้แต่เธอผู้หญิงที่ถูกจับเข้ามาอยู่ในฐานะ “เมีย” ที่เขาบังคับให้เธอแต่งงานด้วยเพื่อแก้แค้น พิมพ์ชนก หญิงสาวที่ชีวิตพลิกผันจากสาวเมืองกรุงธรรมดาๆ หญิงสาววัย 24 ปี ใจสู้ ไม่ยอมให้ใครรังแก แต่ต้องทนเพราะติดหนี้ก้อนโตจากพ่อแม่ เธอถูกบังคับให้แต่งงานกับศิวกรเพื่อใช้หนี้ แต่กลับต้องเจอกับความเย็นชาและคำพูดทำร้ายจิตใจ ต้องก้าวเข้าสู่บ้านใหญ่กลางไร่อ้อยโดยไม่ทันตั้งตัว เธอถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงคนที่เขาแต่งงานเพื่อแก้แค้นแทนพ่อ และเป็น “เมียชัง” ของผู้ชายที่ไม่เคยต้องการเธอ แต่ในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปรายในทุกกลิ่นดินชื้นที่อบอวลไปทั่วอาณาจักรแห่งนี้ โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อความเกลียดชังที่ถูกบ่มเพาะในหัวใจของทั้งคู่ เริ่มสั่นคลอนด้วยความรู้สึกต้องห้ามที่ยากจะต้านทาน เพราะระหว่าง “ความแค้น” และ “ความรัก” เส้นแบ่งนั้นบางเหลือเกิน

ธีรัชดึงเธอเข้าหาอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งประคองต้นคอของเธอไว้ อีกข้างแตะแผ่นหลังเธออย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องขอโทษ” เสียงเขาแผ่วเบา แต่ชัดเจน “ถ้าจะขอโทษ ก็ควรจะเป็นผมที่ต้องขอโทษริน” และก่อนที่นีรินจะตอบอะไร เขาก็ก้มลง… ริมฝีปากของเขาแตะลงบนของเธออีกครั้ง อบอุ่น…มั่นคง…และแนบแน่นยิ่งกว่าครั้งก่อน เธอเบิกตากว้าง แต่สุดท้ายกลับค่อยๆ ปิดมันลง เหมือนถูกสะกดไว้ด้วยสัมผัสนั้น ธีรัชจูบเธอราวกับกลัวจะเสียเธอไป ราวกับต้องการจะย้ำว่า “เธอคือของเขา” ไม่ใช่แค่เลขา…แต่เป็นคนสำคัญของหัวใจ เขาผละออกเพียงนิด ปลายจมูกของทั้งสองยังแตะกันอยู่ “ถ้ายังเรียกบอสอีกจะถูกทำโทษแบบนี้อีก…” เขากระซิบ

ธันวาเป็นผู้บริหารหนุ่มที่มีความสามารถและมั่นใจในตัวเองสูง เขามีรูปร่างสูงโปร่งและดูแข็งแรง ใบหน้าของเขาเรียว มีคางที่ชัดเจน ดวงตาเรียวยาวและดูคมเข้ม ผิวของเขาค่อนข้างขาว เส้นผมสั้นยุ่งเล็กน้อยสีเทาเข้มที่ทำให้เขาดูมีเสน่ห์และสุขุม ท่าทางที่สงบและมั่นคงของเขายิ่งเสริมให้เขาดูเป็นคนที่มีความรับผิดชอบและเอาใจใส่ บุคลิกของเขาเต็มไปด้วยความเป็นผู้นำ…เขาเป็นคนเงียบขรึม แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและความใส่ใจในรายละเอียด ถึงแม้จะดูเหมือนเป็นคนจริงจังและมาดเข้มในการทำงาน แต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์ส่วนตัว ธันวาจะเผยให้เห็นด้านอ่อนโยนของเขา เขามักมีแผนและการตัดสินใจที่แน่วแน่ ไม่ยอมให้ปัญหาใดๆ มาขวางความตั้งใจได้ และมีความมุ่งมั่นที่จะดูแลและปกป้องคนที่เขารัก แม้ว่าเขาจะไม่เก่งในการแสดงออกถึงความรู้สึกของตัวเองเท่าที่ควร แต่ความจริงใจและความเอาใจใส่ที่เขามอบให้ก็ทำให้คนรอบข้างสัมผัสได้ถึงความห่วงใย มินตราเป็นผู้หญิงที่มีความสดใสร่าเริงและโก๊ะนิดๆ เธอมีรูปร่างค่อนข้างเล็กและบอบบาง ใบหน้าของเธอกลมและมีดวงตากลมโตที่สดใส ผิวของเธอขาวนวล ริมฝีปากเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและมีสีชมพูอ่อนๆ เส้นผมของเธอยาวตรงสลวยไว้ผมหน้าม้าสีน้ำตาลที่เข้ากับใบหน้าอย่างดี ท่าทางและการแต่งกายที่ เรียบง่ายแต่ดูมีเสน่ห์แสดงถึงความละเอียดอ่อนและนุ่มนวล แต่เธอเป็นหญิงสาวที่มีความโก๊ะๆ เธอเป็นคนที่ซื่อสัตย์และจริงใจในทุกเรื่องที่เธอทำ แต่ด้วยบุคลิกที่มองโลกในแง่ดีและเป็นกันเอง เธอมักเผลอทำอะไรน่ารักๆ หรือเผลอโก๊ะอยู่บ่อยๆ ทำให้คนรอบตัวหลงรักในความไม่สมบูรณ์แบบของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะมีความไม่มั่นใจในตัวเองบางครั้ง โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น แต่มินตราก็เป็นคนที่มีหัวใจที่แข็งแรงและพร้อมจะปรับตัวเมื่อเจอปัญหา เธอมีความหวานซ่อนอยู่ในบุคลิกที่เปิดเผย และมักจะนำรอยยิ้มและความสุขมาให้กับคนที่อยู่รอบข้าง โดยเฉพาะธันวา ผู้ที่เธอรัก

ขุนเขา อายุ: 27 ปี ส่วนสูง: 185 ซม. ภายนอกดูนิ่ง เย็นชา ไม่ค่อยพูด ตรงไปตรงมา ไม่ชอบอธิบายความรู้สึก เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง เวลารัก…...จะจริงจังและทุ่มเทมาก อ่อนโยนเฉพาะกับเทียนหอมเท่านั้น เทียนหอม อายุ: 26 ปี ส่วนสูง: 165 ซม. อ่อนโยน สุภาพ แต่ไม่ยอมคน มีความอดทนสูงมาก เก็บความรู้สึกเก่ง ภายนอกดูนิ่ง แต่ภายในลึกและอ่อนไหว รักใครแล้วรักจริง และยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก ขุนเขา เขาเคยคิดว่าแค่ผู้หญิงที่ผ่านเข้าในชีวิตเขาแล้วมันก็ผ่านไป แต่หัวใจของเขากลับลืมไม่ได้เลยแม้แต่สักครั้ง เทียนหอม คือผู้หญิงที่เขาทิ้งไว้ในอดีตพร้อมกับความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน และเด็กคนหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีอยู่บนโลกใบนี้ หลายปีผ่านไป เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้งทุกอย่างไม่เหมือนเดิม แต่หัวใจของเขากลับยังอยู่ที่เดิม “ความรู้สึกแบบนี้ พี่มีให้ได้แค่เทียนคนเดียว” คำพูดที่มาช้าเกินไปจะยังมีค่าอยู่ไหม เมื่อเธอเรียนรู้แล้วว่าความรักไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต

แนะนำเรื่อง “ผมไม่ชอบ” เขาเอ่ยเพียงสั้น ๆ แต่หนักแน่น “ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่มีวันชอบมัน” และตั้งแต่วินาทีนั้น “ใบหมอน” ก็กลายเป็นคนที่เขาไม่อยากให้มีตัวตนอยู่ในบ้านหลังนี้เลย ใบหมอนพยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเงียบที่สุดและไม่สร้างปัญหาให้ใครแต่สำหรับเมธัสแค่การมีตัวตนของเธอก็เป็นปัญหาสำหรับเขาแล้ว “ยายซื่อบื้อเอาน้ำมาให้หน่อย” เสียงเรียกห้วน ๆ ดังขึ้นจากโซฟาใบหมอนรีบวางหนังสือแล้วเดินเข้าไปทันทีมือเล็ก ๆ ยื่นแก้วน้ำให้เขาอย่างระมัดระวัง “นี่ค่ะ” เมธัสรับมาแต่ยังไม่ทันที่เธอจะปล่อยมือเขาก็ปล่อยแก้วน้ำทั้งแก้วหกใส่มือและชุดของเธอทันที “อ๊ะ!” ใบหม่อนสะดุ้ง น้ำเย็นไหลผ่านแขนจนเปียกไปหมด “ซุ่มซ่าม” เขาพูดเรียบ ๆ ทั้งที่เป็นคนปล่อยเอง “ขะ…..ขอโทษค่ะ หนูจะเช็ดให้เดี๋ยวนี้” เธอก้มลงรีบเช็ดพื้นอย่างลนลานเมธัสมองภาพนั้นนิ่ง ๆ ไม่มีแม้แต่คำรู้สึกผิดวันต่อมา “ของฉันหาย” เสียงของเมธัสดังขึ้นทันทีที่ก้าวลงมาจากห้อง น้ำเสียงแข็งจนบรรยากาศทั้งบ้านนิ่งตึง “ใครเข้าไปในห้องฉัน” ทั้งบ้านตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครกล้าตอบสายตาคมของเขากวาดมองทุกคน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหม่อน “เธอใช่ไหม!ยายขี้ขโมย” ใบหม่อนสะดุ้งทันที “ปะ….เปล่าค่ะ ใบหมอนไม่เคยเข้าไปเลย” “โกหก!” เสียงตวาดของเมธัสดังลั่นบ้านจนเธอจนแทบหายใจไม่ออก “ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร” “หนู…..หนูไม่ได้ทำจริง ๆ นะคะ” เสียงของเธอสั่นน้ำตาคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมธัสเดินเข้ามาใกล้ก้มลงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “คนจน ๆ แบบเธอ เห็นของดี ๆ ก็คงอยากได้สินะ” เพี๊ยะ! เสียงตบดังขึ้นคุณหญิงพิมพ์ชนกยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน “ธีร์! พูดแบบนี้ได้ยังไง!กัน”

“ฉันจะไปส่งที่ห้อง” เสียงทุ้มสั่งเบา ๆ ขณะเธอกำลังจะโบกแท็กซี่หน้าตึกในเวลาสี่ทุ่มกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้” “ฉันบอกว่าไปส่ง” “หรืออยากให้ฉันลากเธอขึ้นรถแทน?” เพียงขวัญหันไปมองเขาอย่างไม่เชื่อหู “คุณทำแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่าคะ” “ดูแลทุกคน ใส่ใจทุกคน ทำเหมือนจะรักแต่ไม่เคยพูดอะไรให้ชัดเจนสักอย่าง” คิรากรเงียบไปนานก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง “ฉันไม่ได้ทำแบบนี้กับทุกคน” “แต่กับเธอใช่ ฉันอยากทำให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ” “ถ้าฉันพูดว่าชอบเธอ เธอจะเชื่อไหม” เพียงขวัญเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนชั่วขณะ “คุณแค่พูดเพราะเห็นฉันง่ายหรือเปล่าคะ” “ง่ายงั้นเหรอ” เขาแค่นยิ้ม แล้วพูดช้า ๆ ชัดเจน “เธอนี่แหละยากที่สุดที่ฉันเคยเจอมา” “ทั้งไม่สนใจ ทั้งผลักไส ทั้งไม่ยอมให้เข้าใกล้ แต่รู้ไหมฉันกลับยิ่งอยากเข้าไปลึกกว่าเดิมทุกวัน” เขาก้าวถอยหลัง เหมือนให้โอกาสเธอหนี แต่ขวัญกลับยืนอยู่ที่เดิม ใจสั่นจนกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียง เช้าวันถัดมา “ใครอนุญาตให้แตะตัวเธอ” เสียงเย็นยะเยือกของคิรากรดังขึ้นทันทีที่เขาเดินเข้ามาในห้องบัญชี แล้วเห็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งจับต้นแขนเพียงขวัญไว้เบา ๆ ขณะหยอกล้อกัน ทุกคนเงียบกริบ “ผมขอโทษครับ ผมแค่” “ถ้ายังอยากทำงานต่อ ก็อย่าให้มือไปอยู่บนตัวเธออีก” “เธอไม่ใช่ของเล่น” เพียงขวัญหน้าแดงจนร้อนวูบ สายตาของทุกคนในแผนกมองมาด้วยความสงสัย หลังจากนั้นทั้งวัน มีเสียงซุบซิบไม่ขาดสาย แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงตรง ๆ เพราะกลัวเจ้านาย เย็นวันนั้น “คุณคิรากรคะ” เพียงขวัญเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา “ขอฉันย้ายแผนกได้ไหมคะ” “ทำไม” เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร “เพราะฉันไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด”

คิมหันต์เดินเข้ามาในคอนโดที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะของพาขวัญ แต่ตอนนี้กลับเงียบสงัด เขาสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่ล้อมรอบ เขาหยุดยืนที่ประตู ปล่อยให้ความรู้สึกว่างเปล่าแผ่ซ่านเข้าไปในตัวเขาอย่างช้าๆ เขามองไปที่ห้องที่เคยเป็นที่พักของพาขวัญ ทุกอย่างถูกจัดเก็บอย่างเรียบร้อย แต่ไม่มีเธออยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีเสียงหัวเราะหรือการเดินไปมาของเธอที่เคยทำให้ที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา คิมหันต์เดินไปยังห้องนั่งเล่น พลางสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นเฉียบเหมือนจะบอกเขาว่าทุกสิ่งที่เขาทำมันสายเกินไปแล้ว มือของเขาเปิดประตูห้องทำงาน คิมหันต์จ้องมองไปที่โต๊ะทำงานที่ยังมีเอกสารค้างอยู่ แต่ไม่มีคนที่เคยนั่งทำงานอยู่ตรงนั้น เขานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง เขากดเรียกหาเธอ แต่ก็รู้ดีว่ามันอาจจะสายเกินไปแล้ว คิมหันต์รู้ดีว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับพาขวัญอย่างที่ควรจะเป็น และตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของตัวเอง โทรศัพท์ของเขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะมีข้อความเข้ามา คิมหันต์รีบเปิดอ่าน ข้อความจากพาขวัญที่บอกว่าเธอตัดสินใจลาออกจากงาน เขายังอ่านมันซ้ำไปซ้ำมา รู้สึกเหมือนโดนดึงออกจากโลกที่เขาคุ้นเคย คำพูดในข้อความนั้นราวกับการตัดสินใจครั้งใหญ่ของเธอที่ไม่สามารถย้อนกลับไปได้ เขาหัวเราะเบาๆ ให้กับตัวเองในความคิดที่ว่าเขาจะมีโอกาสแก้ไขหรือไม่ แต่ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนว่าเขาสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว

ข้อความจากอรัญญา ข้อความนั้นบอกว่า "กวินท์ ฉันพร้อมแล้วที่จะกลับมาหาคุณ ถ้าคุณยังรู้สึกเหมือนเดิม" ความรู้สึกที่เจ็บปวดและท่วมท้นเข้ามาในใจของมุกดา เธอรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า มันไม่ใช่เพียงแค่ข้อความ แต่เป็นการยืนยันว่าอรัญญายังคงมีสถานะในชีวิตของกวินท์ มุกดารู้สึกว่าหัวใจของเธอแตกสลาย เธอไม่สามารถเชื่อได้ว่าความหวังที่เธอมีอยู่ตลอดมาถูกทำลายลงด้วยข้อความเพียงหนึ่งบรรทัด เธอคิดถึงทุกสิ่งที่เธอได้ทำเพื่อเขา และทุกคำพูดที่เขาบอกกับเธอว่าเขาจะทำให้เธอมีความสุข และตอนนี้ เขายังคงไม่สามารถลืมแฟนเก่าได้เลย เธอนั่งลงบนที่นั่งของรถและมองออกไปที่ข้างนอก น้ำตาไหลอาบแก้มเธอ ความรู้สึกของการถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเข้ามาครอบงำ มุกดารู้ว่าเธอต้องพูดคุยกับกวินท์เกี่ยวกับสิ่งที่เธอได้เห็น แต่เธอก็รู้ว่ามันจะต้องเป็นเรื่องยากมาก เมื่อกลับไปถึงบ้าน มุกดาเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบๆ หัวใจของเธอเต้นแรง ในห้องนั่งเล่น กวินท์กำลังนั่งอยู่บนโซฟา ดูเหมือนจะไม่มีความกังวลใดๆ

เมื่อโมนาเดินเข้าไปใกล้ชานนท์ เธอก็พบว่าเขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่เงียบสงบ ไม่เหมือนทุกครั้งที่เคยเป็นมา ที่เขาจะทำตัวขี้เล่นหรือยิ้มแย้มแบบเสแสร้ง ท่าทางของเขาในวันนี้มันดูจริงจังและหนักแน่นเกินไปสำหรับเธอ "มีอะไร" โมนาถามเสียงเบาๆ แต่อย่างน้อยก็ดีที่มันไม่ได้แสดงออกถึงความอ่อนแอในใจของเธอ ชานนท์ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันยุ่งกับชีวิตเธอจริงๆ ก็แค่พูดออกมาตรงๆ" คำพูดนั้นทำให้โมนาใจสั่นอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เธอพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ทำไมกัน ทำไมคำพูดของเขาถึงกระทบใจเธอได้ขนาดนี้ เธอขบเม้มริมฝีปาก ก่อนจะตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับอยากตัดบทให้จบๆ ไปเสียที "ก็ใช่ไง นายควรเลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว" พูดจบ เธอก็หันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเขาจะสังเกตเห็นความลังเลที่แวบผ่านเข้ามาในแววตาของเธอ แต่ชานนท์ไม่ได้ขยับตามไป เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังของเธอที่ดูเหมือนจะมั่นคงและแน่วแน่ แต่เขารู้ดี ว่าไม่ใช่ทุกอย่างที่แสดงออกมาจะเป็นความจริงเสมอไป

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน วีรดาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนรู้สึกถึงสัมผัสอุ่น ๆ ของหมอนที่กอดเธอไว้แน่น เมื่อก้มมองสภาพตัวเอง เธอก็ต้องตกใจกับร่างกายที่ปราศจากเสื้อผ้า"เฮ้ย

“แต่งงานกับฉัน” ห้องทั้งห้องเงียบสนิทปลายรุ้งคิดว่าตัวเองฟังผิด “คุณพูดว่าอะไรนะคะ” “ฉันจะอัดฉีดเงิน ปิดหนี้ทั้งหมด ประคองบริษัทครอบครัวเธอให้รอด” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ “แลกกับการแต่งงานตามกฎหมาย หนึ่งปี” หัวใจเธอเหมือนถูกบีบแน่น “นี่มันเรื่องธุรกิจหรือเรื่องส่วนตัวคะ” วริศจ้องเธอไม่หลบตาในแววตานั้นมีทั้งความแข็งกร้าวและบางอย่างที่อ่านไม่ออก “ถือว่าเป็นข้อตกลงที่ยุติธรรมเธอได้รักษาบริษัทของคุณเอาไว้” “ฉันได้สิ่งที่ต้องการ” “สิ่งที่ต้องการคืออะไรคะ” เขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนตอบเสียงต่ำ “เดี่ยวเธอก็รู้เอง” ปลายรุ้งยืนนิ่งน้ำตาเอ่อคลอ แต่ไม่ไหลเธอเข้าใจดีว่าหากบริษัทล้มพ่อแม่เธอจะหมดทุกอย่าง บ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็กพนักงานหลายสิบชีวิตทั้งหมดจะพังลง “หนึ่งปีใช่ไหมคะ” เสียงเธอแผ่วลง แต่ยังมั่นคง “ค่ะรุ้งตกลง” วริศควรจะรู้สึกสะใจควรจะรู้สึกว่าควบคุมเกมนี้ได้ทั้งหมด แต่ในวินาทีที่เห็นเธอยอมหัวใจเขากลับเจ็บวาบอย่างไร้เหตุผล

สายลมเย็นพัดผ่านย่านธุรกิจในยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงสะท้อนลงบนผิวถนนเปียก ๆ หลังฝนตก เพียงฝันสาวน้อยผู้ทำงานในบริษัทขนาดใหญ่ กำลังเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่เจ็บปวด สองปีของความรักที่เธอทุ่มเทให้กับ นที พังทลายเพียงชั่วข้ามคืน เขาเลือกที่จะทิ้งเธอไปอยู่กับรุ่นน้องสาวสวยในที่ทำงาน ความรักทั้งหมดถูกฉีกขาดเหมือนกระดาษบาง ในค่ำคืนที่หัวใจเจ็บปวดสุดขีด เธอเดินเข้าผับเล็ก ๆ เพื่อระบายความเศร้า ดื่มเพื่อกลบเสียงร้องไห้ และเพื่อทำลายความคิดถึงใครบางคนโดยไม่รู้ตัว ตรงข้ามกับเธออีกฟากหนึ่งของบาร์ที่คลอไปด้วยไฟสลัว หัวใจของ เตวิชญ์ หมอหนุ่มผู้เลือกขีดเส้นทางชีวิตเป็นศัลยแพทย์ แทนการกลับไปนั่งเก้าอี้ทายาทบริษัทระดับประเทศกำลังจมอยู่กับความเงียบของตัวเอง แก้วน้ำวิสกี้ในมือสั่นนิด ๆไม่ใช่เพราะเมา แต่เพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมจนรู้สึกไม่ไหวในบางวัน เขาแทบไม่ได้มีเวลาเป็น “เตวิชญ์” ในแบบที่อยากเป็นเลย มีแต่เตวิชญ์ที่คนคาดหวังให้เก่งให้แข็งแรงให้ไม่พลาดแม้เสี้ยวเดียว เขานั่งนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกเหมือนอยากปลดปล่อยอะไรบางอย่างที่กดทับอยู่ในอกมานานเกินไปแล้ว แต่แล้ว เมื่อ สายตาของเขาไปประสานกับเธอ เพียงฝันหญิงสาวที่เหมือนหลงเข้ามาในคืนที่เขารู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด นัยน์ตาของเธอเศร้าอย่างที่เขาอ่านออกทันทีเศร้าพอ ๆ กับที่เขาเองพยายามกลบซ่อนไว้ใต้ท่าทีสุขุม บางอย่างในอกของเตวิชกระตุกเหมือนมีคนดึงเชือกที่ผูกใจเขาอยู่ให้แน่นขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ใช่เพราะเธอสวยไม่ใช่เพราะแสงไฟสลัวทำให้เธอดูน่าหลงใหลขึ้น แต่เพราะ สายตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความเสียใจที่เธอพยายามเก็บให้เงียบที่สุด เศร้าจนเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เศร้าพอที่จะทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะโดยไม่ทันตั้งตัว เหมือนเธอกำลังร้องขอให้ใครสักคนเห็นเธอจริง ๆแม้เธอจะไม่ได้เอ่ยคำใดเลยก็ตาม เพียงฝันไม่รู้ตัวเลยว่าคืนนั้นจะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตและเตวิชญ์ จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธออีก

ปลายฝน" เป็นเด็กสาวที่มักวิ่งเล่นอยู่รอบๆ บ้านของ "ปุณณ์" เพื่อนสนิทของพี่ชายเธอมาแต่เล็กทุกครั้งที่เธอติดตามพี่ชายของเธอไปบ้านของปุณณวัฒน์ ปลายฝนแอบหลงรักปุณณวัฒน์  เขาเป็นผู้ชายในฝันของเธอ ทั้งอ่อนโยน ใจดี และอบอุ่น แต่ในสายตาของปุณณวัฒน์ เธอกลับเป็นเพียง "น้องสาวของเพื่อน" ที่เขาเห็นเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งมาตลอดเมื่อปลายฝนโตขึ้น เธอพยายามทำทุกวิถีทางให้ปุณณวัฒน์มองเธอในมุมที่ต่างออกไป แต่ปุณณวัฒน์กลับไม่เคยสนใจ และยังมองเธอเป็นแค่น้องสาวตัวน้อยเสมอ แถมยังคอยกันท่าไม่ให้ชายหนุ่มคนอื่นๆ เข้าใกล้เธอ โดยอ้างว่า "น้องสาวของเพื่อน" ต้องมีคนที่ดีกว่านี้ ปลายฝนไม่เคยยอมแพ้ เธอเข้าใกล้เขาในทุกโอกาส หรือแม้แต่เรียนทำอาหารเพื่อทำเมนูโปรดของเขา ทว่าเธอไม่รู้เลยว่าทุกความพยายามของเธอกลับทำให้หัวใจปุณณวัฒน์เริ่มสั่นไหวอย่างช้าๆ เรื่องเริ่มซับซ้อนเมื่อปุณณวัฒน์มีเพื่อนสาวชื่อ "แพรไหม" ที่ทั้งสวยและเพียบพร้อม ความรักที่ปลายฝนมีให้ปุณณวัฒน์ถูกทดสอบอย่างหนัก เธอต้องตัดสินใจว่าจะสู้ต่อเพื่อให้เขาเห็นคุณค่าของเธอ หรือจะยอมถอยเพื่อให้เขาได้มีความสุข แต่ในวันที่ปลายฝนตัดสินใจจะเดินจากไป ปุณณวัฒน์กลับเริ่มเข้าใจว่า "น้องสาวของเพื่อน" คนนี้ อาจเป็นคนที่หัวใจของเขาต้องการมานาน

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดังขึ้นจากลานหน้าบ้าน เขาหันไปมองผ่านหน้าต่างห้องทำงาน เห็นธารินในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีซีดกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินซีด กำลังติดกระดุมหมวกกันน็อกให้เด็กชายตัวเล็กที่นั่งซ้อนท้าย "น้องภีมจับแม่แน่นๆ นะลูก" เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะกอดเอวแม่แน่น ธารินสตาร์ทรถแล้วค่อยๆ ขับออกจากไร่ไปอย่างระมัดระวัง ภาวินยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เธอต้องขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียนเองทุกวันสินะ… ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นในอก มันทั้งอึดอัดและไม่สบายใจ เธอต้องเลี้ยงลูกคนเดียว… ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เขาอยากถาม อยากรู้ว่าภีมเป็นลูกของใครกันแน่ แต่ในใจลึกๆ เขากลับไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับคำตอบนั้น... ภาวินตัดสินใจถามป้าจันทร์เกี่ยวกับน้องภีมหลังจากเห็นธารินขับมอเตอร์ไซค์พาลูกไปส่งที่โรงเรียน เขาเดินไปหาป้าจันทร์ที่กำลังจัดสวนอยู่หลังบ้าน "ป้าครับ... น้องภีมกี่ขวบแล้วครับ?" ป้าจันทร์เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะยิ้มเบาๆ ให้ "น้องภีมเหรอ? ตอนนี้ก็หกขวบแล้วค่ะ" ป้าจันทร์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "น่ารักนะคะ ฉลาดด้วย เวลาธารินพาเขามาหาป้าก็มักจะเล่นกันอย่างสนุกสนาน" ภาวินพยักหน้าเงียบๆ พยายามเก็บอารมณ์ที่สับสนในใจ เขารู้สึกว่ามีคำถามมากมายที่ยังไม่ได้คำตอบเกี่ยวกับธารินและลูกชายของเธอ "ธารินเลี้ยงลูกคนเดียวหรือครับ?" เขาถามเสียงเบา แต่ป้าจันทร์ก็ยังตอบอย่างเปิดเผย "ใช่ค่ะ ธารินเลี้ยงลูกคนเดียวมาตั้งแต่เขายังเล็กๆ" ป้าจันทร์หยุดพูดชั่วครู่ ราวกับจะนึกอะไรบางอย่าง "จริงๆ แล้วธารินเคยมีชีวิตที่ดีนะ... แต่ตอนนี้คงเป็นอย่างที่เห็นล่ะค่ะ"

หมอเขื่อน ขุนเขื่อน หมอหนุ่มรูปหล่อมาดขรึม นิสัย: ขี้เก็ก ปากกับใจไม่ค่อยตรงกัน คลั่งรัก อายุ 27ปี สตางค์ วริศรา สาวร่างเล็ก นักเขียนนิยาย นิสัย:ปากกับใจตรงกัน ไม่ชอบสังคม ทะเล้นนิดๆ อายุ 27ปี

ทิศเหนือ วรากร อายุ29ปี นับดาว รุ่งเรืองกิจ อายุ 26ปี นับดาว หญิงสาววัยยี่สิบหกปี เจ้าของรอยยิ้มสดใสและพลังงานล้นเหลือ เติบโตมาในจังหวัดเชียงใหม่พร้อมกับความทรงจำอันสวยงามเกี่ยวกับพี่ผู้ชายข้างบ้านที่ชื่อ "ทิศเหนือ" สมัยเด็กทั้งคู่เป็นเพื่อนเล่นกันแทบทุกวัน วิ่งไล่จับกันในสวนหลังบ้าน แบ่งขนมกันกิน และเคยนั่งดูดาวบนดาดฟ้าพร้อมสัญญาไร้เดียงสาว่า "โตขึ้นพี่เหนือจะแต่งงานกับดาวคนเดียวนะ" สำหรับทิศเหนือ มันอาจเป็นเพียงคำพูดของเด็กคนหนึ่ง แต่สำหรับนับดาว เธอเก็บมันไว้ในหัวใจมาตลอด หลายปีต่อมา ครอบครัวของทิศเหนือย้ายไปกรุงเทพฯ เพื่อขยายอาณาจักรธุรกิจระดับประเทศ เขากลายเป็นทายาทหนุ่มรูปหล่อของกลุ่มบริษัทชื่อดัง เป็นที่หมายปองของผู้หญิงมากมาย และมีข่าวควงสาวไม่ซ้ำหน้าอยู่เป็นประจำ ขณะที่นับดาวยังคงเป็นตัวของตัวเอง ร่าเริง มั่นใจ และแอบรักเขาไม่เคยเปลี่ยน กระทั่งวันหนึ่ง ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายประกาศข่าวใหญ่ ทิศเหนือและนับดาวมีสัญญาหมั้นหมาย กันมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย และถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องแต่งงานกัน ข่าวนี้ทำให้ทิศเหนือไม่พอใจอย่างหนัก เพราะเขาไม่เคยคิดจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ยังมองเขาด้วยสายตาเหมือนรักแรกในวัยเด็ก เขามองว่านับดาวเป็นเพียงยัยตัวป่วนที่น่ารำคาญ และไม่ใช่สเปกของเขาแม้แต่น้อย ส่วนนับดาว แม้จะดีใจลึก ๆ แต่เธอก็ไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่รักเธอ ทว่าด้วยผลประโยชน์ทางธุรกิจของสองตระกูล ไม่มีใครสามารถปฏิเสธการหมั้นครั้งนี้ได้ หลังจากย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ นับดาวจึงต้องเข้าไปอยู่ในคอนโดเดียวกับทิศเหนือในฐานะ "คู่หมั้น" ชีวิตที่เคยฝันหวานกลับกลายเป็นสงครามขนาดย่อม ทิศเหนือพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้นับดาวเป็นฝ่ายถอดใจ ไม่ว่าจะพูดจาเย็นชา ทำตัวเจ้าชู้ต่อหน้าเธอ หรือสร้างกำแพงขึ้นมาระหว่างกันแต่นับดาวกลับไม่ใช่เด็กผู้หญิงขี้แยคนเดิมอีกต่อไป ยิ่งเขาร้าย เธอยิ่งสู้ ยิ่งเขาไล่ เธอยิ่งยิ้ม ยิ่งเขาพยายามผลักไส เธอยิ่งใช้ความสดใสป่วนชีวิตเขาจนวุ่นวายไปหมด ทว่าทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปและเห็นว่าเธอไม่ได้ตามตื้อเขาเพราะอยากได้ตำแหน่งภรรยาของทายาทมหาเศรษฐี แต่เพราะเธอรักเขามาตั้งแต่วันที่เขายังเป็นเพียงเด็กชายข้างบ้านในวันที่ทิศเหนือเริ่มรักนับดาวหมดหัวใจ กลับกลายเป็นวันที่เธอเริ่มเหนื่อยกับการไล่ตามความรักที่ไม่มีวันตอบรับ เมื่อหัวใจของนับดาวค่อย ๆ ถอยห่าง คนที่เคยอยากยกเลิกงานแต่งกลับต้องเป็นฝ่ายวิ่งตาม และใช้ทุกวิถีทางเพื่อรักษาคู่หมั้นที่เขาเคยรังเกียจเอาไว้ให้ได้ก่อนที่เธอจะหลุดมือไป

เขามองสบตาภาคินที่อยู่เหนือร่างของหญิงสาว แววตาของภาคินในตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ความอ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันคือความกระหายที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม คีรินรับรู้ได้ถึงสัญชาตญาณระหว่างเขากับภาคินในวินาทีนี้ กลิ่นอายของกามารมณ์ที่อบอวลอยู่รอบตัวพวกเขาทั้งสามคน มันช่างรุนแรงและยั่วยวนจนเกินกว่าจะต้านทาน คีรินขยับกายขึ้นไปประชิดกับภาคินอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าท้ายทอยของคนรักไว้มั่น ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปบดจูบกับภาคินอย่างหนักหน่วงและรุนแรง "อื้อออ!... อื้มมมม!"

ลลิตาหรือมิว สาวสวยวัย27ปี ใบหน้ารูปไข่ตาดำขลับจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเป็นรูปกระจับผมยาวสลวยเธอเป็นสาวร่างเล็ก กานต์กุลหรือกานต์ชายหนุ่มรูปหล่อวัย29ปี ใบหน้าคมเข้มจมูกโด่งรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว เป็นเจ้าของบริษัท หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงหย่ากันเมื่อสองปีก่อนเพราะความไม่เข้าใจกันบางอย่าง สองปีต่อมาทั้งคู่กลับมาเจอกันอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง หลังจากที่ลลิตาหรือมิวและกานต์กุลหรือกานต์ตัดสินใจแยกทางกันด้วยความไม่เข้าใจกัน เธอก็พยายามสร้างชีวิตใหม่ แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ สองปีต่อมา เธอได้งานใหม่ในบริษัทที่ไม่คาดฝันว่าจะเป็นของเขาอดีตสามีที่เธอเคยรักและเกลียดในคราวเดียวกัน กานต์กุลที่ตอนนี้เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่มีท่าทีเย็นชาและห่างเหิน แต่ตามติดเธอทุกทีตามหึงตามหวงเมียเก่าไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาใกล้ แต่ความทรงจำเก่า ๆ กลับมาหลอกหลอนพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กานต์กุลรู้ดีว่าเขายังรู้สึกบางอย่างกับเธอ เช่นเดียวกับลลิตาที่ไม่อาจลบเลือนความรู้สึกเก่าไปได้ พวกเขาจะสามารถก้าวข้ามอดีตที่เจ็บปวดและเริ่มต้นใหม่ได้หรือไม่ หรือทุกอย่างจะจบลงอีกครั้งในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง

เป็นเรื่องราวของดารินและธีรภพทั้งคู่เคยเป็นแฟนกันสมัยเมื่อสิบปีก่อน ธีรภพคือรักแรกของเธอเมื่อทั้งสองต้องมาเจอกันอีกครั้งด้วยความบังเอิญ เรื่องราวความรักที่ซับซ้อนในอดีตจะหวนคืนสู่ปัจจุบัน ท่ามกลางบทพิสูจน์ของหัวใจ ทั้งสองจะสามารถเดินหน้าต่อไปด้วยกันอีกครั้งหรือไม่นะ ดารินที่ยังไม่เคยลืมธีรภพได้เลยเธอยังรักฝั่งใจกับธีรภพ เมื่อทั้งคู่หวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ดารินจะเอาคืนธีรภพยังไงมาติดตามกันนะคะ

การแต่งงานที่ "ไม่ได้เกิดจากรัก" ของ คามิน ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความไม่ชอบที่ต่อปรางค์แก้วคนที่พ่อแม่ของเขาบังคับให้แต่งงานด้วย และ ปรางค์แก้ว สาวผู้ยอมแลกทุกอย่างเพื่อช่วยครอบครัวที่กำลังล้มละลาย การแต่งงานของทั้งคู่ที่ปราศจากความรักของทั้งสองคน เสียงกระซิบของผู้คนภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ดังไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อในชุดราตรีต่างจับจ้องไปยังคู่บ่าวสาวที่ยืนเคียงข้างกันบนเวทีอย่างไม่อาจละสายตา คามิน วัชรเกียรติ ชายหนุ่มทายาทคนเดียวของตระกูลวัชรเกียรติ ในชุดสูทสีดำเรียบโก้ ส่งสายตาเย็นชาผ่านแว่นตาไปยังผู้คนตรงหน้า ความไม่พอใจซ่อนอยู่ในดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความแค้น ข้างกายเขาคือหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวหรูหรา แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ปรางค์แก้ว ศิรินาท ยืนนิ่งสงบ เธอยิ้มเล็กน้อยเมื่อเสียงปรบมือดังขึ้น แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มแสนอ่อนโยนนั้น ซ่อนความรู้สึกกดดันและเหนื่อยล้าไว้มากแค่ไหน ความจำยอมผลักดันให้เธอมายืนตรงนี้เพียงเพราะครอบครัวที่เธอรักกำลังล่มสลาย การแต่งงานครั้งนี้คือความหวังเดียวที่จะช่วยชีวิตครอบครัวของเธอจากหนี้สิน “คุณพร้อมหรือยัง?” เสียงถามของคามินดังขึ้นเบาๆ แต่เยือกเย็น

ศิริน หรือ เอิร์ธ ชายหนุ่มรูปหล่อเขาเป็นลูกชายคนเดียวของคุณแสงฉายเป็นเจ้าของบริษัทแห่งหนึ่งเขามีภาพจำกับขวัญชนก หรือน้ำข้าว ตอนเด็กๆ บ้านของทั้งคู่อยู่ติดกัน เขาชอบเรียกขวัญชนกว่ายายหน้าจืด ขวัญชนกรูปร่างสูงเพรียวขาวซีด หน้าจืดๆ ชอบวิ่งตามศิรินต้อยๆ เพราะเธอแอบชอบพี่ชายข้างบ้าน จนกระทั้งครอบครัวของขวัญชนกได้ย้ายไปปักหลักอยู่ต่างจังหวัด พ่อแม่ของขวัญชนกมารับช่วงทำธุระกิจเล็กๆ ต่อจากผู้เป็นยายของขวัญชนกครอบครัวของขวัญชนกทำบ้านพักสำหรับนักท่องเที่ยวอยู่ในตัวอำเภอเชียงคานติดกับแม่น้ำโขง ทำให้ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันอีกเลย แล้ววันหนึ่งแม่ของศิรินมาฝากฝังให้ขวัญชนกฝึกงานกับเขา ศิรินไม่สามารถปฏิเสธ ผู้เป็นแม่ได้เขาจึงจำใจตกปากรับคำกับผู้เป็นแม่อย่างไม่เต็มใจนัก แต่เมื่อศิรินได้เจอยายหน้าจืดอีกครั้ง เธอกลับกลายเป็นสาวน้อยแสนสวยจนศิรินต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามสาวน้อยแทน พระเอกเรื่องนี้คลั่งรักตามสไตล์ของไรท์นะคะ นิยายเรื่องไรท์ ตั้งใจเขียนถึงบ้านเกิดของไรท์ อำเภอเชียงคาน ที่เป็นเมืองเล็กๆ ติดริมโขง ช่วยกดไลท์ กดติดตาม คอมเมนต์ และให้กำลังใจไรต์นักเขียนมือใหม่ด้วยนะคะ ชื่อตัวละคร ภาพประกอบและสถานที่เป็นการแต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียน ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ และไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดๆ