เสือเดินโงนเงนออกจากลิฟต์ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนเขาแทบไม่มีสติ เขาไขกุญแจห้องที่คิดว่าเป็นของตัวเอง แต่มันกลับเปิดออกได้อย่างง่ายดาย เขาพุ่งตัวลงบนเตียงนุ่มที่มีกลิ่นน้ำหอมกุหลาบอ่อนๆ โดยไม่รู้เลยว่า... เจ้าของห้องตัวจริงเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียว!

'จะปั่นหัวเจ้านายพ่อหม้ายให้หลงรัก' กลายเป็นสงครามความรักเมื่อสต็อกเก่าตามรังควาน! จัสมินจะทำอย่างไรในเมื่อเกมนี้เดิมพันด้วยหัวใจ และคนที่เธออยากให้หลงมากที่สุด กลับเป็นคนที่ตามเล่ห์เหลี่ยมไม่ทัน... หรือจริงๆ แล้วคนที่โดนปั่นหัวอยู่ อาจจะเป็นเธอเอง?"

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องแลบเกษตรศาสตร์หมายเลข 4 พร กำลังจัดแต่งทรงผมพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี เขามองเห็น "เป้าหมาย" เดินผ่านโถงทางเดินไป "แวนด้าครับ! รอก่อนสิคนสวย เย็นนี้ไปทานข้าวกับพี่พรไหม?" เสียงหวานเลี่ยนของพรทำเอาแวนด้าถึงกับต้องเร่งฝีเท้า เธอเกลียดความวุ่นวายที่สุด โดยเฉพาะชายที่โปรยเสน่ห์ไม่เลือกหน้าอย่างพร เธอเห็นประตูไม้เก่าๆ ของห้องแลบกล้วยไม้ป่าแง้มอยู่ จึงตัดสินใจผลักเข้าไปทันทีเพื่อหลบสายตาคนข้างนอก แกร๊ก... ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นชื้นของดินและขุยมะพร้าวลอยมาแตะจมูก แวนด้าหันไปมองรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยถาดเพาะเชื้อและกล้วยไม้ป่าพันธุ์แปลกตาที่เกาะอยู่ตามขอนไม้ "เข้ามาทำไม..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังมาจากมุมมืดหลังชั้นวาง แวนด้าสะดุ้งสุดตัว เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงผิวเข้มที่กำลังถือกระบอกฉีดน้ำมือสั่นไหวเล็กน้อย เขาคือ ชัฏ คนที่ใครๆ ต่างก็บอกว่า "เป็นคนบ้าที่วันๆ สนใจแต่ดอกไม้" "ฉัน... ฉันแค่เข้ามาหลบคน" แวนด้าตอบเสียงสั่น พลางกวาดสายตามองชายหนุ่มที่ดูเงียบขรึมเหมือนก้อนหินที่ถูกวางไว้กลางป่า ชัฏวางกระบอกฉีดน้ำลง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "ที่นี่ไม่ใช่ที่หลบภัย แต่เป็นสถานที่สร้างชีวิต ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็ออกไปซะ... อย่าให้ฝุ่นจากตัวเธอมาทำลายงานวิจัยของฉัน" แวนด้าอ้าปากค้าง นี่คือครั้งแรกที่มีผู้ชายเมินเฉยต่อความสวยงามและฐานะของคุณหนูเมืองหลวงอย่างเธอ แต่นั่นกลับทำให้ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของเธอ... ความสนใจในตัวผู้ชายที่ดูเหมือนจะไร้หัวใจคนนี้

"อึก..." น้ำฟ้าพยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางความมึนงง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่พาดอยู่บนเอวบาง เมื่อก้มลงมองก็ต้องตาค้าง... แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำกำลังกอดเธอไว้แน่น และที่สำคัญ... ทั้งเขาและเธอต่างไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว! น้ำฟ้านึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... เหล้ากี่แก้วกันนะที่ทำให้เธอใจกล้าบ้าบิ่นไปคว้าผู้ชายสายตาคมกริบคนนี้มาจบบนเตียง!

นึกว่าใครที่ไหน ยัยเด็กขี้มูกโป่งที่เคยร้องไห้ตอนผมไม่แบ่งขนมให้วันนั้นนี่เอง สอบติดวิศวะโยธาได้ยังไงเนี่ย? หรือเขาเปลี่ยนเกณฑ์วัดคะแนนจากความรู้เป็นความดื้อ" "พี่เกื้อ!" นิตาเท้าสะเอว "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ปากยัง 'น่ารัก' เหมือนเดิมเลยนะคะ สงสารสาวๆ บัญชีจังที่มีรุ่นพี่ปากกรรไกรแบบนี้"

ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวและมืดสลัวของหอพักเก่าแห่งหนึ่ง ความเงียบสงัดมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ไม่มีที่มา... แจม และ อั้ม คู่รักที่หวังจะสร้างรังนอนอันแสนสุขในห้องพักราคาถูก กลับต้องเผชิญกับบรรยากาศขวนลุกที่คืบคลานเข้ามาในทุกคืน แจมมักจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้แว่วมาจากผนังห้อง ในขณะที่อั้มพยายามใช้เหตุผลปลอบประโลมว่ามันเป็นเพียงแค่เสียงท่อประปาเก่าๆ ทว่า... ความจริงเริ่มสั่นคลอนเมื่อ ทัช นักศึกษาหนุ่มผู้มาใหม่ย้ายเข้าสู่ห้อง 403 ห้องที่ติดกับประตูเหล็กซึ่งถูกคล้องโซ่เส้นหนาไว้อย่างแน่นหนา มันคือ "ห้องริมสุด" ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอ่ยถึง ทัชไม่ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องไห้ แต่มันคือเสียงกระซิบเรียกชื่อที่ชัดเจนราวกับมีคนมาเป่าหู และดวงตาที่จ้องมองผ่านรูกุญแจสนิมเขรอะ

ในเมื่อคุณต้องการให้ฉันมาดูแลเด็ก ๆ ฉันก็ขอยื่นข้อเสนอให้คุณบ้าง คุณต้อง ' จดทะเบียนสมรส ' กับฉัน และภายใน 1 ปีเราจะหย่าขาดจากกัน " หญิงสาวกล้ายื่นคำขาดให้กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่นใดๆ

ชายหาดทะเลแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงมากนัก กำลังจัดงานแต่งริมทะเลที่แสนจะโรแมนติก เก้าอี้รับแขกวางจัดตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรัก เปิดคลอเบาๆตลอดงาน เป็นภาพที่ชวนฝันของหญิงสาวทั่วไป นลินยืนอยู่ในชุดสีสวยแต่ดวงตาหม่นเศร้ามองออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนจะเดินออกไปยังสถานที่จัดงานที่ประดับไปด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา... ดอกไม้ที่เธอเป็นคนช่วยเขาเลือก "ขอบคุณนะนลิน ถ้าไม่มีนลิน งานวันนี้คงไม่ออกมาสมบูรณ์ขนาดนี้" โอมกระซิบข้างหูเธอ

แกเกือบตายรอบนี้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกกลับไปใช้ชีวิตเสี่ยงตายแบบเดิมโดยไม่มีคนคอยฉุดรั้งแกไว้ " พ่อปรีชาของเขาเดินมาหยุดตรงหน้า แววตาที่เคยดุจพยัคฆ์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง " ฉันกับคุยกับผู้กำกับฯ เจนภพแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องทำสักที " สารวัตรปัณณ์ขมวดคิ้ว ความลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น " พ่อหมายความว่ายังไงครับ? " " ฉันจะให้แกหมั้นกับ คุณหนูเจนจิรา ...และพิธีจะมีขึ้นทันทีที่แกเดินเหินได้สะดวกกว่านี้ " คำว่า 'เจนจิรา' หลุดออกมาจากปากพ่อปรีชาเหมือนกระสุนความเร็วสูงที่พุ่งเข้าใส่จุดตายของเขา สารวัตรปัณณ์นิ่งงันไปราวกับถูกสาป ความรู้สึกสองสายเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง สายแรกคือความตกใจ... เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องโบราณอย่างการคลุมถุงชนจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเขาจริงๆ สารวัตรปัณณ์ผู้รักอิสระและอุทิศชีวิตให้กับงานสืบสวน และปฎิญาณต่อตัวเองว่าจะไม่แต่งงาน แต่การถูกมัดมือชกในขณะที่ร่างกายยังไม่สมบูรณ์มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกปลดอาวุธและกักขังไว้ แต่สายที่สอง... มันคือความดีใจที่ลึกล้ำจนน่ากลัว ชื่อของคุณหนูเจนจิราผู้เอาแต่ใจ คือชื่อที่สาวัตรปัณณ์ท่องจนจำขึ้นใจ ผู้หญิงที่เขารักแต่ไม่เคยกล้าเอ่ยบอกความในใจ " ทำไมต้องเป็นคุณหนูเจน เขามีอนาคตอีกไกล ไม่ควรมาผูกติดกับคนที่มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างผม "