ยินดีต้อนรับสู่โลกของ "ไฟแรงสูง" "อะไรคือ Single Line Diagram... แล้วทำไมแอร์ตัวเท่าบ้านเขาเรียกว่า Chiller?" 'ตาร์' (28 ปี) นั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องอบรมของ บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด นิ้วเรียวสวยเลื่อนดูไฟล์ PDF คู่มืออบรมพนักงานใหม่หนากว่าสามร้อยหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังอ่านภาษาต่างดาว หลังจากตกงานจากบริษัทนำเข้าเครื่องสำอางที่ปิดตัวลง ตาร์ที่อายุย่างเข้าใกล้เลขสามจำเป็นต้องรีบหางานใหม่เพื่อความอยู่รอด จนกระทั่งมาลงเอยกับตำแหน่ง 'เจ้าหน้าที่ฝ่ายขายและการตลาด' ของบริษัทดูแลระบบวิศวกรรมอาคารแห่งนี้ แม้ตอนสัมภาษณ์ผู้จัดการจะบอกว่า “ไม่จบวิศวกรก็ทำได้ ขอแค่ใจรักและพร้อมเรียนรู้” แต่พอมาเจอของจริงในวันแรก... ตาร์อยากจะร้องไห้โฮ "น้องตาร์คะ เป็นยังไงบ้างเอ่ย?" 'พี่เจน' ซีเนียร์เซลล์รุ่นพี่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้มเห็นใจ "ตาเริ่มลอยแล้วนะเรา" "พี่เจนคะ ตาร์ถามจริงๆ นะคะ... อีโวลต์ (Volt) แอมป์ (Amp) วัตต์ (Watt) เนี่ย ตาร์พอเข้าใจค่ะ แต่ไอ้ 'ระบบไฟฟ้ากำลัง' กับ 'ระบบดับเพลิงอาคารสูง' นี่มัน... มันไกลตัวตาร์มากเลยค่ะ ตาร์จะไปคุยกับลูกค้าฝั่งวิศวกรเขารู้เรื่องไหมคะเนี่ย" ตาร์โอดครวญพลางชี้ไปที่รูปตู้ควบคุมไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนหุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์เมอร์สในหน้าจอ พี่เจนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตบไหล่ให้กำลังใจ "แรกๆ ก็แบบนี้ทุกคนแหละจ้า ไม่มีใครเกิดมาแล้วรู้จักหม้อแปลงไฟฟ้าเลยหรอก หน้าที่ของเซลล์อย่างเรา ไม่ใช่การไปซ่อมเครื่องเอง แต่คือการ 'ฟัง' ว่าลูกค้ากำลังเจอปัญหาอะไร แล้วเอาปัญหานั้นมาบอกทีมช่างของเราต่างหาก... อ้อ! แต่ศัพท์เทคนิคพื้นฐานต้องแม่นนะ ไม่งั้นโดนพวกช่างหรือวิศวกรหน้างานของฝั่งลูกค้าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่แน่ โดยเฉพาะพวกโรงงานอุตสาหกรรมน่ะ ตัวดีเลย" "วิศวกรโรงงานดุมากเลยเหรอคะ?" ตาร์กลืนน้ำลาย "แล้วแต่คนน่ะ แต่อย่างนิคมอุตสาหกรรมแถวมหาชัยที่เราต้องดูแลน่ะ มีโรงงานอาหารแช่แข็งอยู่เจ้าหนึ่ง ฝ่ายซ่อมบำรุงที่นั่นเคี่ยวมาก โดยเฉพาะผู้ช่วยผู้จัดการคนใหม่... เห็นว่าอายุแค่ยี่สิบหกเองมั้ง แต่เก่งและดุอย่าบอกใคร รายนั้นน่ะชอบลองภูมิเซลล์ผู้หญิงด้วยนะ" คำขู่ของพี่เจนทำให้ตาร์ขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว หญิงสาวหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความยาก เปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นทิฐิขึ้นมาทันที อายุ 26 แล้วเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ? ดุนักใช่ไหม... ได้! ตาร์สูดหายใจเข้าลึก ลากสมุดโน้ตเล่มใหม่เอี่ยมมาวางตรงหน้า ก่อนจะเริ่มคัดคำศัพท์แรกด้วยตัวบรรจง... 'PM - Preventive Maintenance (การบำรุงรักษาเชิงป้องกัน)' เธอจะไม่ยอมแพ้แค่วันแรกหรอก อายุ 28 แล้ว ไม่มีเวลามานั่งอาร์ตตัวแม่ ข้าวก็ต้องซื้อ สิ้นเดือนก็ต้องจ่ายค่าคอนโด!

ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวและมืดสลัวของหอพักเก่าแห่งหนึ่ง ความเงียบสงัดมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ไม่มีที่มา... แจม และ อั้ม คู่รักที่หวังจะสร้างรังนอนอันแสนสุขในห้องพักราคาถูก กลับต้องเผชิญกับบรรยากาศขวนลุกที่คืบคลานเข้ามาในทุกคืน แจมมักจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้แว่วมาจากผนังห้อง ในขณะที่อั้มพยายามใช้เหตุผลปลอบประโลมว่ามันเป็นเพียงแค่เสียงท่อประปาเก่าๆ ทว่า... ความจริงเริ่มสั่นคลอนเมื่อ ทัช นักศึกษาหนุ่มผู้มาใหม่ย้ายเข้าสู่ห้อง 403 ห้องที่ติดกับประตูเหล็กซึ่งถูกคล้องโซ่เส้นหนาไว้อย่างแน่นหนา มันคือ "ห้องริมสุด" ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอ่ยถึง ทัชไม่ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องไห้ แต่มันคือเสียงกระซิบเรียกชื่อที่ชัดเจนราวกับมีคนมาเป่าหู และดวงตาที่จ้องมองผ่านรูกุญแจสนิมเขรอะ

"มันเป็นความรักที่อึมครึม... เหมือนหมอกควันหนาทึบ" ยิ่งพยายามมองให้ชัด... ก็ยิ่งหลงทาง ยิ่งเขาหัวเราะเสียงดังเท่าไหร่... หัวใจเธอก็ยิ่งหน่วงมากขึ้นเท่านั้น สุดท้ายแล้ว... เธอรักฉันหรือเปล่า? หรือมีแค่ฉันที่คิดไปเอง

"บางความรักถูกออกแบบมาให้ 'รู้สึก' แต่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ 'ครอบครอง'" ท่ามกลางไอร้อนของจังหวัดเล็กๆ ในภาคกลาง ที่ซึ่งเข็มนาฬิกาดูจะหมุนช้ากว่าความเป็นจริง แมน นายทหารหนุ่มยศร้อยโทผู้เงียบขรึมและมีนัยน์ตาที่อ่านไม่ออก กลับต้องมาเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามฝังกลบไว้ในใจมาตลอดหลายปี อดีตนั้นอยู่ในรูปลักษณ์ของ ครูโบว์ ครูประถมผู้มีรอยยิ้มราบเรียบ ทว่าซ่อนความเศร้าไว้ลึกสุดหยั่ง ทั้งคู่เคยมี 'โลกใบเล็ก' ร่วมกันในสมัยเรียน เป็นความผูกพันที่เกิดขึ้นท่ามกลางทุ่งนาและสายลมเย็น แต่วันเวลาและเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจเอ่ยอ้าง กลับดึงรั้งให้ทั้งสองต้องแยกทางกันไปเติบโตในเส้นทางที่ต่างกัน จนกระทั่งโชคชะตา (หรือใครบางคน) ออกแบบให้เขาทั้งคู่กลับมาบรรจุรับราชการในจังหวัดเดียวกัน... ในฐานะคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด ความอึมครึมที่ยากจะอธิบาย ความเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การไม่ได้เจอกัน แต่คือการที่ต้องยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับทำได้เพียงพยักหน้าทักทายตามมารยาท แมนยังคงเป็นแมนที่เงียบงันและขีดเส้นกั้นตัวเองไว้ด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ ส่วนโบว์ก็ทำหน้าที่ครูผู้แสนดีได้อย่างไร้ที่ติ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทีเหล่านั้น หัวใจของทั้งคู่ยังคงเต้นเป็นจังหวะเดิมที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน ความลับที่ซ้อนทับ เรื่องราวยิ่งซับซ้อนขึ้นเมื่อ แนน น้องสาวแท้ๆ ของแมน กลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานคนสนิทของโบว์ แนนมักจะเล่าเรื่องพี่ชายให้โบว์ฟังเสมอ โดยหารู้ไม่ว่า "พี่ชาย" คนนั้น คือคนเดียวกับที่เป็นเจ้าของความทรงจำสีจางๆ ในใจของเพื่อนสาว ทุกครั้งที่ทั้งสามคนต้องมาเจอกัน ความอึดอัดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าจะปกคลุมไปทั่วบริเวณ แมนทำได้เพียงมองโบว์ผ่านกระจกมองหลัง และโบว์ทำได้เพียงส่งยิ้มให้แนนในขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาของแมนที่ยืนอยู่ไกลๆ "เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่รักกันแทบตาย แต่ต้องแสร้งทำเป็นว่าเราไม่เคยมี 'วันวาน' ร่วมกัน" ในเมืองที่เงียบสงบแห่งนี้ ใครเป็นคนออกแบบให้ความรักของเขาและเธอต้องเป็นความลับ? ใครออกแบบให้ความใกล้ชิดกลายเป็นความทรมาน? และสุดท้าย... พวกเขาจะยอมให้ "โชคชะตา" เป็นคนขีดเส้นตาย หรือจะลุกขึ้นมา "ออกแบบ" เส้นทางรักครั้งนี้ด้วยตัวเอง แม้ว่ามันอาจจะต้องแลกมาด้วยความแตกสลายของใครบางคนก็ตาม

'จะปั่นหัวเจ้านายพ่อหม้ายให้หลงรัก' กลายเป็นสงครามความรักเมื่อสต็อกเก่าตามรังควาน! จัสมินจะทำอย่างไรในเมื่อเกมนี้เดิมพันด้วยหัวใจ และคนที่เธออยากให้หลงมากที่สุด กลับเป็นคนที่ตามเล่ห์เหลี่ยมไม่ทัน... หรือจริงๆ แล้วคนที่โดนปั่นหัวอยู่ อาจจะเป็นเธอเอง?"

เสือเดินโงนเงนออกจากลิฟต์ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนเขาแทบไม่มีสติ เขาไขกุญแจห้องที่คิดว่าเป็นของตัวเอง แต่มันกลับเปิดออกได้อย่างง่ายดาย เขาพุ่งตัวลงบนเตียงนุ่มที่มีกลิ่นน้ำหอมกุหลาบอ่อนๆ โดยไม่รู้เลยว่า... เจ้าของห้องตัวจริงเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูผืนเดียว!

"อึก..." น้ำฟ้าพยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางความมึนงง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก เธอรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่พาดอยู่บนเอวบาง เมื่อก้มลงมองก็ต้องตาค้าง... แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำกำลังกอดเธอไว้แน่น และที่สำคัญ... ทั้งเขาและเธอต่างไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว! น้ำฟ้านึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... เหล้ากี่แก้วกันนะที่ทำให้เธอใจกล้าบ้าบิ่นไปคว้าผู้ชายสายตาคมกริบคนนี้มาจบบนเตียง!

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องแลบเกษตรศาสตร์หมายเลข 4 พร กำลังจัดแต่งทรงผมพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี เขามองเห็น "เป้าหมาย" เดินผ่านโถงทางเดินไป "แวนด้าครับ! รอก่อนสิคนสวย เย็นนี้ไปทานข้าวกับพี่พรไหม?" เสียงหวานเลี่ยนของพรทำเอาแวนด้าถึงกับต้องเร่งฝีเท้า เธอเกลียดความวุ่นวายที่สุด โดยเฉพาะชายที่โปรยเสน่ห์ไม่เลือกหน้าอย่างพร เธอเห็นประตูไม้เก่าๆ ของห้องแลบกล้วยไม้ป่าแง้มอยู่ จึงตัดสินใจผลักเข้าไปทันทีเพื่อหลบสายตาคนข้างนอก แกร๊ก... ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะใบหน้า กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นชื้นของดินและขุยมะพร้าวลอยมาแตะจมูก แวนด้าหันไปมองรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยถาดเพาะเชื้อและกล้วยไม้ป่าพันธุ์แปลกตาที่เกาะอยู่ตามขอนไม้ "เข้ามาทำไม..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังมาจากมุมมืดหลังชั้นวาง แวนด้าสะดุ้งสุดตัว เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงผิวเข้มที่กำลังถือกระบอกฉีดน้ำมือสั่นไหวเล็กน้อย เขาคือ ชัฏ คนที่ใครๆ ต่างก็บอกว่า "เป็นคนบ้าที่วันๆ สนใจแต่ดอกไม้" "ฉัน... ฉันแค่เข้ามาหลบคน" แวนด้าตอบเสียงสั่น พลางกวาดสายตามองชายหนุ่มที่ดูเงียบขรึมเหมือนก้อนหินที่ถูกวางไว้กลางป่า ชัฏวางกระบอกฉีดน้ำลง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "ที่นี่ไม่ใช่ที่หลบภัย แต่เป็นสถานที่สร้างชีวิต ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็ออกไปซะ... อย่าให้ฝุ่นจากตัวเธอมาทำลายงานวิจัยของฉัน" แวนด้าอ้าปากค้าง นี่คือครั้งแรกที่มีผู้ชายเมินเฉยต่อความสวยงามและฐานะของคุณหนูเมืองหลวงอย่างเธอ แต่นั่นกลับทำให้ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกของเธอ... ความสนใจในตัวผู้ชายที่ดูเหมือนจะไร้หัวใจคนนี้

นึกว่าใครที่ไหน ยัยเด็กขี้มูกโป่งที่เคยร้องไห้ตอนผมไม่แบ่งขนมให้วันนั้นนี่เอง สอบติดวิศวะโยธาได้ยังไงเนี่ย? หรือเขาเปลี่ยนเกณฑ์วัดคะแนนจากความรู้เป็นความดื้อ" "พี่เกื้อ!" นิตาเท้าสะเอว "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ปากยัง 'น่ารัก' เหมือนเดิมเลยนะคะ สงสารสาวๆ บัญชีจังที่มีรุ่นพี่ปากกรรไกรแบบนี้"

ในเมื่อคุณต้องการให้ฉันมาดูแลเด็ก ๆ ฉันก็ขอยื่นข้อเสนอให้คุณบ้าง คุณต้อง ' จดทะเบียนสมรส ' กับฉัน และภายใน 1 ปีเราจะหย่าขาดจากกัน " หญิงสาวกล้ายื่นคำขาดให้กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่นใดๆ

ชายหาดทะเลแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงมากนัก กำลังจัดงานแต่งริมทะเลที่แสนจะโรแมนติก เก้าอี้รับแขกวางจัดตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรัก เปิดคลอเบาๆตลอดงาน เป็นภาพที่ชวนฝันของหญิงสาวทั่วไป นลินยืนอยู่ในชุดสีสวยแต่ดวงตาหม่นเศร้ามองออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนจะเดินออกไปยังสถานที่จัดงานที่ประดับไปด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา... ดอกไม้ที่เธอเป็นคนช่วยเขาเลือก "ขอบคุณนะนลิน ถ้าไม่มีนลิน งานวันนี้คงไม่ออกมาสมบูรณ์ขนาดนี้" โอมกระซิบข้างหูเธอ

แกเกือบตายรอบนี้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกกลับไปใช้ชีวิตเสี่ยงตายแบบเดิมโดยไม่มีคนคอยฉุดรั้งแกไว้ " พ่อปรีชาของเขาเดินมาหยุดตรงหน้า แววตาที่เคยดุจพยัคฆ์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง " ฉันกับคุยกับผู้กำกับฯ เจนภพแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องทำสักที " สารวัตรปัณณ์ขมวดคิ้ว ความลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น " พ่อหมายความว่ายังไงครับ? " " ฉันจะให้แกหมั้นกับ คุณหนูเจนจิรา ...และพิธีจะมีขึ้นทันทีที่แกเดินเหินได้สะดวกกว่านี้ " คำว่า 'เจนจิรา' หลุดออกมาจากปากพ่อปรีชาเหมือนกระสุนความเร็วสูงที่พุ่งเข้าใส่จุดตายของเขา สารวัตรปัณณ์นิ่งงันไปราวกับถูกสาป ความรู้สึกสองสายเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง สายแรกคือความตกใจ... เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องโบราณอย่างการคลุมถุงชนจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเขาจริงๆ สารวัตรปัณณ์ผู้รักอิสระและอุทิศชีวิตให้กับงานสืบสวน และปฎิญาณต่อตัวเองว่าจะไม่แต่งงาน แต่การถูกมัดมือชกในขณะที่ร่างกายยังไม่สมบูรณ์มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกปลดอาวุธและกักขังไว้ แต่สายที่สอง... มันคือความดีใจที่ลึกล้ำจนน่ากลัว ชื่อของคุณหนูเจนจิราผู้เอาแต่ใจ คือชื่อที่สาวัตรปัณณ์ท่องจนจำขึ้นใจ ผู้หญิงที่เขารักแต่ไม่เคยกล้าเอ่ยบอกความในใจ " ทำไมต้องเป็นคุณหนูเจน เขามีอนาคตอีกไกล ไม่ควรมาผูกติดกับคนที่มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างผม "