“กลุ่ม 7 ทางนี้เลยจ้า! น้องมัณฑนศิลป์ แพทย์ สถาปัตย์ มารวมตรงนี้!” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนผ่านโทรโข่ง“เหยียบเบรกก่อน... เมื่อกี้พี่เขาบอกว่าคณะอะไรนะ?” เทียนชะงักเท้า หันไปถามบิว“คณะมัณฑนศิลป์ คณะแพทย์ และคณะสถาปัตย์ไง มึงหูฝาดหรือไง” บิวตอบพลางลากแขนเทียนให้เดินตาม“ศิลปะกับหมอเนี่ยนะ? เอามาฟีเจอริ่งกันได้ยังไงก่อน คุยกันคนละภาษาชัดๆ” เทียนบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินไปนั่งลงบนลานปูนซีเมนต์ในแถวของกลุ่มที่ 7และนั่นเอง... คือวินาทีที่โลกของเทียนหยุดหมุนไปชั่วขณะสายตาของเขาเหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หัวแถวของฝั่งคณะแพทยศาสตร์ ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อกาวน์สั้นสีขาวสะอาดตา ตัดกับกางเกงสแล็กสีดำสนิท รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง โครงหน้าคมคายราวกับรูปสลักหินอ่อนของไมเคิลแองเจโล สันจมูกโด่งเป็นคม และดวงตาเรียวยาวดุดันแต่แฝงไปด้วยความสุขุมนุ่มลึก เส้นผมสีดำสนิทจัดทรงอย่างลวกๆ แต่กลับดูดีอย่างไร้ที่ติ“เฮ้ย...” เทียนครางออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่คนๆ นั้นราวกับถูกมนต์สะกด ในสมอง