เธอ คือ คนที่เขาแอบรักมาเกือบสิบปี คนที่เขาได้แต่เฝ้ามองอยู่ไกลๆ คอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ทุกค่ำคืนได้แต่มองท้องฟ้า หมู่มวลดวงดาวที่ล้อมรอบดวงจันทร์ อธิษฐานว่า...สักวันขอให้เธอหันมามองเขา ที่รักและพร้อมจะดูแลเธอไม่แพ้ใคร...

แรกเจอที่พบกัน เธอสวย เธอสวยมาก เธอสวยจนเขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้ แต่ พอเหล้าเข้าปากความสวยของเธอลดลงเป็นศูนย์ แต่ละคำพูดที่ออกจากปากทำเขาส่ายหัวจนเอือมระอา นอกจากขี้เมาแล้วเธอยังขี้อ่อยจนทำให้เขาตบะแตกเผลอพลาดพลั้งไปมีความสัมพันธ์กับเธอ แต่แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ นอกจากความสวยแล้วก็ไม่มีอะไรให้เขาประทับใจ ลั่นวาจา...ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางที่ฉันจะเอามาทำพันธุ์!!!

@ผับ สองวันหนึ่งคืน "ไอ้บริ๊น อยากมาดื่มแล้วทำไมไม่มาคนเดียวว่ะ จะลากกูมาทำไม"เสียงโวยวายจากหนุ่มหน้าหวานที่เดินตามชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันเข้ามาในตัวผับที่มีไฟหลากหลายสีสลับไปมาชวนให้มึนหัวนักท่องเที่ยวราตรีที่กำลังโยกย้ายไปกับเสียงเพลงที่ดีเจเปิดเสียงดังกระหึ่ม "ก็กูไม่มีเพื่อนนี่หว่า มึงก็ว่างนิ จะโวยวายทำไมว่ะ"ชายหนุ่มเจ้าของรอยสักสิงโตคำรามที่แขนด้านซ้ายพูดขึ้นพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาใครบางคน "ปกติมึงไม่เคยมาเที่ยวที่นี่นิ ทำไมวันนี้ถึงมาว่ะ แล้วนี่มึงมองหาใคร"ปัณณ์มองตามสายตาบริ๊นที่มองตรงนั้นทีตรงนี้ทีเหมือนมองหาใครสักคน ยกโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาดู แล้วยิ้มออกมา "เออนะ ป่ะ มึงตามกูมา"สองหนุ่มหล่อเดินแทรกผู้คนมากมาย ระหว่างทางเดินก็มีผู้หญิงต่างมองมาที่พวกเขาอย่างสนอกสนใจ หลงไหลสนใจในความหล่อของชายหนุ่มสองคนที่มีสไตล์ต่างกัน อีกคนหล่อหวานดูน่าทะนุถนอม อีกคนหล่อแบดบอยกราวใจ "ตรงนี้แหละ"บริ๊นพาปัณณ์เดินมาหยุดอยู่ในส่วนของกลางผับที่ด้านหน้ามีนักดนตรีกำลังซาวน์เช็คเครื่องเสียง ส่วนด้านหลังก็มีดีเจที่กำลังบรรเลงและโชว์เสต็ปอยู่ บริ๊นมองไปยังกลุ่มผู้คนด้านหน้าที่ถัดจากโต๊ะของเขาไปประมาณ4โต๊ะที่อยู่เกือบติดเวที หรี่ตามองสาวน้อยที่ทำให้เขาต้องรีบลากปัณณ์มาทั้งๆที่พวกเขาไม่เคยมาเที่ยวย่านนี้เลย ปัณณ์มองตามสายตาของบริ๊นก็ไปสะดุดกับกลุ่มหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้า5-6คนกำลังดื่มกินหัวเราะชอบใจและโยกย้ายไปตามเสียงเพลง "นั่นเด็กที่คลิกนิกใช่ป่ะ"ปัณณ์ถามบริ๊นแต่สายตาก็ยังมองคนกลุ่มนั้นอยู่ "มึงรู้จักเหรอ"บริ๊นยกแก้วเหล้ากระดกทันทีหลังจากพนักงานชงแล้วส่งให้กับเขา "ก็เคยเจอตอนไปหาพี่ปุณณ์ที่คลินิก2-3ครั้ง เคยคุยกับคนนั้น ตัวเล็กๆน่ารักๆ ชื่ออะไรนะ อ่อ ตุ๊กตา"ปัณณ์ชี้ไปที่สาวน้อยที่กำลังชนแก้วกับบรรดาเพื่อนพ้องของเธอ บริ๊นชะงักไปนิดนึงที่ได้ยินชื่อสาวที่เขาแอบเล็งมานานแรมปี คนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมจะต้องเป็นเธอที่ไอ้เพื่อนเขาคนนี้ที่รู้จัก "แต่น้องน่ารักมากๆเลยนะ ถ้ากูไม่มีแฟนคงจีบไปแล้ว"บริ๊นแกล้งหยอกเหย้าเพื่อน เพราะก็รู้เรื่องที่บริ๊นชอบตุ๊กตาและพยายามตามจีบมานาน แต่น้องไม่เล่นด้วย "กูจะฟ้องมิเชล"ปัณณ์ชะงักแก้วที่กำลังยกขึ้นดื่มมองสีหน้าของเพื่อนด้วยอาการประหม่า  "กูก็แค่หยอกเล่น กูมีแฟนอยู่แล้วจะไปจีบน้องได้ยังไง"ชื่อของแฟนสาวเขาเอามาล้อเล่นไม่ได้นะ คนคนนี้เขายกเอาไว้บนหิ้ง ไม่ใช่สิ่งที่จะเอามาล้อเล่นได้ บริ๊นไม่สนใจที่ปัณณ์พูดยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มที่มีเด็กเสิร์ฟมาเติมให้อย่างต่อเนื่องแต่สายตาดันจับจ้องอยู่ที่สาวน้อยที่เขาสนใจ เธอเป็นคนตัวเล็กที่สูงประมาณหน้าอกของเขา สูงราวๆ150นิดๆ จมูกโด่ง ตาคม ปากบางๆที่เข้ากับใบหน้าของเธอได้อย่างดี ถึงแม้เธอจะไม่ได้สวยเหมือนบรรดาสาวๆที่เขาเคยคั่ว แต่เธอมีเสน่ห์มากๆ เวลายิ้มทีเหมือนโลกจะละลาย บริ๊นเผลอมองหญิงสาวอยู่นานจนเผลอยิ้มออกมาทำให้ปัณณ์ต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายบันทึกภาพไว้ "สรุปที่มึงลากกูมาตั้งไกลนี่เพราะมาดูสาวเหรอ"ปัณณ์อดที่จะแขวะไม่ได้ "ดูสาวอะไรมึง กูก็อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เที่ยวแต่ผับเฮียเบื่อแล้ว"บริ๊นบอกปัดๆแล้วทำเป็นเสมองไปรอบด้านส่งยิ้มให้สาวๆที่คอยส่งสายตามาให้เขาเป็นระยะๆ ความจริงแล้วเขาตามคนตัวเล็กมานะถูกแล้ว หลังจากที่เขาทานข้าวกับครอบครัวเสร็จก็นอนเล่นโทรศัพท์เข้าไปส่องเฟซบุ๊กของสาวน้อย กลับเห็นเพื่อนเธอถ่ายรูปเช็คอินว่าอยู่กันที่นี่เขาก็ไม่รอช้า รีบขับรถตรงดิ่งไปลากปัณณ์ที่กำลังนอนดูหนังอยู่บ้านออกมาทันที

พระเอกเป็นหนุ่มนักธุรกิจที่เพิ่งเรียนจบที่ต้องมาสานต่อธุรกิจครอบครัวแทนพี่ชาย นางเอก เป็นดาราสาวชื่อดังทั้งคู่เคยมีความสัมพันธ์กันลับๆเมื่อ7ปีก่อน พระเอก อยู่กับความขมขื่นใจกับการเลิกลาโดยที่เธอทิ้งเขาไปพร้อมกับลูกในท้อง ผ่านไป7ปีทั้งคู่กลับมาเจอกันครั้งโดยที่ นางเอกเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับบริษัทของเขาสิ่งหนึ่งที่เขารู้คือ เธอแอบชอบพี่ชายของเขา โกรธเป็นฝืนเป็นไฟ สุดท้ายพยายามทำทุกวิถีทางให้เธอกลับมาชดใช้ในสิ่งที่ทำกับเขาไว้ในอดีต

กลับมารอบนี้ผมพร้อมสร้างครอบครัวไปกับคุณนะครับ