ฉันตั้งใจเข้าหาพี่ไฟเพียงเพราะต้องการความคุ้มครอง แต่ไม่คาดคิดว่าฉันจะถูกไฟร้อนแรงอย่างเขาแผดเผาทั้งเป็นให้ตกหลุมรักจนยากจะถอนตัว -------------- "ฉันมีเวลาให้เธอแค่หนึ่งนาที" "ห๊ะ! เอ่อ.." หนึ่งนาทีเนี่ยนะ ฉันออกอาการลนลานปากสั่นพับๆ แต่พอคิดว่าทุกวินาทีมีค่าก็เลยเลือกพูดประโยคที่สำคัญที่สุดออกไป "พี่มีแฟนไหม ขอหนูเป็นเด็กพี่ได้ไหมคะ" วิ๊ง! ฟิ้ว! สิ้นประโยคทุกอย่างรอบตัวก็เงียบสงัด อากาศร้อนจัดแต่กลับหนาวยะเยือกในความรู้สึกของฉัน ยิ่งได้ฟังคำตอบด้วยแล้ว "ไปซะ อย่ามากวนใจฉัน"

เมื่อเกียร์ที่เป็นสัญลักษณ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์บังเอิญมาอยู่ในมือของฉัน ด้านหลังของมันสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษว่า OAB เจ้าของเกียร์ไม่ได้ตั้งใจให้ฉัน ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจรับมันมา แต่วันที่ฉันยื่นมันคืนเจ้าของ พี่โอบกลับพูดว่า.. 'ของแบบนี้ใครเขาคืนกัน' เกียร์แปลว่าหัวใจไม่ใช่เหรอ.. ไม่ให้คืนแล้วจะให้ฉันเก็บเอาไว้ทำไมกันล่ะ

พี่วินซ์คือผู้ชายที่ฉันไม่อยากเฉียดใกล้เพราะฉายา 'วินซ์นักรัก' ที่เคยได้ยินมา แต่คนที่เอาตัวเองมาเข้าใกล้ฉันไม่เลิกคือเขา ต่อให้วิ่งหนีแทบตายก็วิ่งวนกลับมาเจอเขาอยู่ดี พี่วินซ์คือผู้ชายที่ฉันไม่อยากเฉียดใกล้เพราะฉายา 'วินซ์นักรัก' ที่เคยได้ยินมา แต่คนที่เอาตัวเองมาเข้าใกล้ฉันไม่เลิกคือเขา ต่อให้วิ่งหนีแทบตายก็วิ่งวนกลับมาเจอเขาอยู่ดี

ความสัมพันธ์ของฉันกับเก้าไม่ควรมากกว่า.. คนที่หวังดีต่อกัน แต่ออมสินคนนี้ดันตั้งใจก้าวขาเข้าไปในพื้นที่อบอุ่นราวกับไมโครเวฟที่เก้าเป็น เพิ่งรู้ว่ามันพลาดก็ตอนที่ฉัน.. รักเขาหมดหัวใจและก้าวขาขึ้นมาจากหลุมรักที่เขาขุดเอาไว้ไม่ไหวอีกเลย "ชอบเหรอ" "แล้วใครจะไม่ชอบบ้าง ทำไม.. ยายังไม่หมดฤทธิ์หรือไง" "อาจจะใช่ล่ะมั้ง" "ไม่หยุดแล้วนะ" "ไม่ได้อยากให้หยุดอยู่แล้ว" "ห้ามมางอแงทีหลัง"

"รู้ใช่ไหมว่าต้องแต่งงานกับพี่" พี่มังกรเอ่ยถามขึ้น "เอ้า! ก็ที่หมั้นกันเพราะจะแต่งงานกันไงคะ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ" "แล้วรู้ใช่ไหมว่าต้องมีเซ็กซ์กับพี่ด้วย" เจอถามตรงๆ ฉันก็สตั้นน่ะสิ แก้มร้อนผ่าวและหัวใจก็เต้นตึกตักจับจังหวะไม่ได้ ใครจะไม่รู้บ้าง แต่งงานกันเพื่อมานอนจับมืออย่างเดียวหรือไง วีนัสคนนี้ก็ไม่ได้ใสซื่อไร้สติขนาดนั้นนะ "วีให้ได้แค่วันละครั้งเท่านั้นค่ะ" เขาหัวเราะแล้วสูดบุหรี่เข้าปอดพ่นควันออกข้างนอกกระจกรถ ไม่รู้เลยว่าพี่มังกรคิดอะไรอยู่ ไม่เคยคาดเดาความคิดของเขาได้เลยสักครั้ง

พอมีปัญหาคนเดียวที่ฉันนึกถึงก็คือเขา... เดย์มองฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ ในมือของเขามีบุหรี่ที่จุดไฟติดอยู่หนึ่งมวนคอยยกมันมาจ่อริมฝีปากเป็นระยะ ฉันอ่านสายตาของเขาไม่ออก เดาความคิดของผู้ชายพูดน้อยต่อยหนักไม่เคยออกเลยสักครั้ง รู้เพียงว่าในโลกอันโหดร้ายของฉัน มีแค่เดย์เท่านั้น... คือเพื่อนที่ดีที่สุด ทว่านานวันเข้า เดย์กลับมีอิทธิพลต่อชีวิตของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ นับเปอร์เซ็นต์ก็คงได้สักแปดสิบ กระทั่งถึงวันที่ฉันมีปัญหาอีกครั้งแล้วเขาพูดว่า "เธอเป็นของฉัน...แพรว.... จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!!" ฉันถึงเพิ่งรู้ว่ามันเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ต่างหาก