คนหนึ่งล่าด้วย แรงแค้น... อีกคนรอด้วย แรงรัก (หรือแรงชัง?)กุหลาบงามต้องเดิมพันด้วยหัวใจในเกมรักสามเส้าเคล้าไฟแค้น... อ้อมกอดของคนรักเก่า จะเป็นเกราะคุ้มกัน หรือกรงขังที่ทรมานที่สุดกันแน่ "เมื่อทางรอดเดียวจากนรก... คือต้องซมซานกลับมาหาผู้ชายที่เคยทิ้งขว้าง" เพียงชีวา คุณหนูตกอับจำต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับมายังบ้านเกิด ไม่ใช่เพื่อความโก้หรู แต่เพื่อ "หนีตาย" จากการคุกคามของ ก้องเกียรติ ศัตรูคู่อาฆาตที่จ้องจะขย้ำเธอให้จมดิน ยามหลังพิงฝาและไร้ที่พึ่ง... เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องบากหน้ากลับไปขออาศัย เธียร อดีตคนรักเก่าลูกคนงานในสวน ที่เธอเคยสะบัดรักใส่และทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดีเมื่อสิบปีก่อน วันนี้เขายังคงเป็นแค่ "คนสวน" ที่ดูเจียมเนื้อเจียมตัวคนเดิม เขายอมอ้าแขนรับเธอกลับเข้ามาในบ้านโดยไม่เอ่ยปากทวงบุญคุณ แต่ภายใต้ความเงียบขรึมนั้น... เพียงชีวากลับเดาใจเขาไม่ออกเลยว่า การที่เขายอมช่วยเหลือเธอ ทั้งที่เคยถูกเธอเหยียบย่ำหัวใจมาอย่างสาหัส มันคือความรักที่ยังหลงเหลือ... หรือเป็น "กับดัก" ที่เขาวางล่อให้เธอตายใจ?

เมื่อกัปตันทีมอีสปอร์ตระดับโลกตัวแม่ ต้องทะลุมิติมาเป็น "พระพันปี" ผู้แสนอ่อนแอในวังหลวงที่เต็มไปด้วยดงงูพิษ! ฮ่องเต้ลูกเลี้ยงก็เอาแต่หัวร้อนขยันแจกแต้มให้ศัตรู ขุนนางหน้าเลือดก็จ้องจะสูบเงินจนคลังหลวงแดงเถือก แถมมีลาสต์บอส ที่กะจะล้างบางแผ่นดิน! งานนี้มีหรือที่ "God Hand" จะยอมตายอนาถ! ในเมื่อชีวิตจริงเปย์ไม่ไหว เธอก็ขอใช้สัญชาตญาณเกมเมอร์ ปฏิวัติวังหลังให้เป็นฐานทัพ เปลี่ยนพระสนมให้เป็นลูกปาร์ตี้สุดแกร่ง แล้วรับบทสายแทงค์เดินหน้าฟาร์มทอง ตีบอส และแบกฮ่องเต้เด็กเปSตให้ขึ้นเป็นมหาราช! "เตรียมตัวไว้ให้ดีไอ้พวก NPC กังฉินทั้งหลาย... เพราะผู้เล่นระดับ MVP ลงสนามแล้ว!"

เรื่องมันมีอยู่ว่า....... มีร้านเล็ก ๆ อยู่ข้างวัด ขายกาแฟ น้ำแข็งใส และข้าวแกงจากรถพ่วงข้าง ที่นั่น...คือจุดนัดพบของคนเป็น และที่พักชั่วคราวของคนตาย “ฮิม” สัปเหร่อหนุ่มผู้มองเห็นภาพสุดท้ายของวิญญาณ “ข้าวเม่า” แม่ค้าข้าวแกงที่ปรุงอาหารตามกลิ่นของความทรงจำ “หมวดเพลิน” ตำรวจสายสืบผู้ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่อยู่เหนือเหตุผล และ “ลุงยอด” เจ้าของร้านกาแฟ ผู้มีนาฬิกาเก่าเรือนหนึ่งที่ไม่เคยเดินตรงเวลา ทุกครั้งที่หมอกลง พวกเขาจะได้เจอกับวิญญาณที่หลงทาง บางคนรอคำขอโทษ บางคนรอคนกลับบ้าน บางคนแค่รอ...จานข้าวที่เคยกินก่อนตาย “ทุกจานอาหารมีเรื่องเล่า ทุกกลิ่นหอมคือความทรงจำของคนที่ยังรัก และทุกเสียงหัวเราะ...คือการปลดปล่อยจากความเศร้าในชาติที่แล้ว” แต่เมื่อเสียงนาฬิกาเรือนเก่าดังขึ้นอีกครั้ง พวกเขาจะรู้ว่า ความตาย...ไม่ใช่จุดจบของเรื่องเล่า แต่คือการเริ่มต้นของการให้อภัย ☕ “บางวิญญาณยังอยู่…ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่อยากบอกลาให้สวยงามกว่าครั้งสุดท้าย”