​လောကကြီးမှာ နှင်းဆီပန်းတွေကို လူတိုင်းက လိုချင်မက်မောကြပေမဲ့ အဲဒီပန်းရဲ့ခြေရင်းမှာ ကပ်ပါလာတဲ့ ဆူးတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ သဘောမကျကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီ "ဆူး" တွေဟာ ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။​ကျွန်မရဲ့ ဘဝဇာတ်လမ်းက ယက္ကန်းစင်ရဲ့ ခတ်သံတွေ၊ ချည်မျှင်နံ့တွေကြားမှာ အစပြုခဲ့တာပါ။ ချည်မျှင်လေးတွေကို တစ်ခုချင်းစီ စုစည်းပြီး အထည်အလိပ်တစ်ခုဖြစ်အောင် ရက်လုပ်ရသလိုပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ရက်လုပ်နိုင်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။​ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မရက်လုပ်နေတဲ့ ချည်မျှင်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ ငွေကြေးဆိုတဲ့ ချိန်ခွင်လျှာပေါ်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို တင်ပြီး အတိုင်းအတာခံခဲ့ရတဲ့နေ့ကစလို့... ကျွန်မရဲ့နူးးညံ့မှုတွေဟာ ဆူးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတယ်။​"နှင်းဆီတိုင်းမှာ ဆူးရှိတယ်" လို့ လူတွေက ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ ကျွန်မကတော့... ကိုယ့်ဘဝကို နှင်းဆီတစ်ပွင့်ထက်ပိုတဲ့ "မာနတံခွန်" တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်စိုက်ထူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သူပါ။​ဒီဇာတ်လမ်းဟာ ယက္ကန်းရုံလေးကနေ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်က နာကျင်မှုတွေကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ မာနတံခွန်ကို ဘယ်လိုပြန်လည်စိုက်ထူမလဲဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဘဝတိုက်ပွဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်။​ကျွန်မ ဘယ်သူလဲ... ကျွန်မ ဘာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ... ဒီစာမျက်နှာတွေထဲမှာ ခံစားကြည့်ပေးကြပါဦး။