โปรดปราณ : ข้อตกลงของเราคือกูจะให้มึงเดือนละสามหมื่น ค่าเทอมกับค่าโรงเรียนกูจัดการเอง มึงต้องมาอยู่กับกูเอากับกูและอยู่ด้วยกันอย่างผู้ซื้อกับผู้ขายเท่านั้น อย่าเสือกคิดอะไรเลยเถิดเพ้อเจ้อล่ะ อ้อ เงื่อนไขของกูมีอย่างเดียวห้ามมึงไปมั่วกับคนอื่นตราบใดที่กูไม่อนุญาต กูไม่ชอบใช้แปรงสีฟันร่วมกับใคร ถ้าวันไหนที่กูเบื่อมึงกูจะให้ทุนมึงไปตั้งตัวล้านหนึ่งแล้วต่างคนต่างไป ว่าไงจะเอาไม่เอาถ้าเอาก็เซ็นซะไม่เอากูจะได้ใช้บริการของคนอื่นแทน ปอรัก (หลง) : ตกลงครับ ถ้าวันไหนพี่โปรดเบื่อเค้าเค้าไปแน่ ๆ ไม่อยู่รบกวนพี่หรอกน่า แล้วอย่ามาหลงรักเค้าทีหลังล่ะ ฮ่าๆ ๆ ๆ โปรดปราณ : ตกลงกันง่าย ๆ แบบนี้ก็ดี แล้วมึงเอาอะไรคิดว่าคนอย่างกูจะรักเด็กขายตัวอย่างมึงเจียมตัวบ้างนะมึงน่ะ หึหึ ปอรัก (หลง) : ครับ... โปรดปราณ : ไอ้เด็กเอ๋อ มึงนี่ตัวภาระจริง ๆ จะไปไหนก็ไปรำคาญ! หลง (ปอรัก) : หลงไม่ใช่เด็กเอ๋อ คุณแหละคนนิสัยไม่ดีไปเลยไป๊ ชิ๊ว ๆ หลงจะฟ้องหลวงตา!

ผมต้องก้มหน้ายอมรับความจริงที่ว่าเวลาของผมมันหยุดอยู่กับที่ ตั้งแต่ผมใช้เท้าทั้งสองข้างมือทั้งสองมือเหยียบย่ำความสุขของผมให้จมดิน จนมันแตกสลายในวันนั้น "พี่ตุลย์เลือกเขาแล้วใช่มั้ย มินจะให้โอกาสพี่อีกครั้งถ้าพี่เลือกเขาวันข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อให้พี่มาคุกเข่าขอโทษมิน มินก็จะไม่มีวันกลับไปรักพี่เหมือนเดิม รู้แบบนี้พี่ยังจะเลือกเขาอยู่มั้ย" -มินตรา เตชะนันต์ "ครับพี่เลือกแล้ว พี่ขอโทษจริง ๆ มินจะมาเก็บของเมื่อไหร่ก็ได้ตลอดเวลา ขอโทษและขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะครับ" -ตุลย์ กุลปรีดาพงษ์