Hindi ko siya sinadyang mahalin.Hindi rin niya sinadyang maramdaman iyon para sa’kin.Si Paul—yung tahimik na dumating sa buhay ko na parang walang ibig sabihin… pero unti-unting naging lahat.Hanggang sa naging kami ng mga sandaling halos,mga tingin na may ibig sabihin,at mga salitang hindi nasabi sa tamang oras.Pero paano kung ang tadhana mismo ang pumigil sa amin?Paano kung kailangan muna naming magkalayo… para malaman kung babalik pa kami sa isa’t isa?At kung babalik man siya…hihintayin ko pa rin ba siya?O matututo akong kalimutan ang “kami” na hindi naman naging totoo?