Her yer soğuk. Her yer donmuş. Ve Wisthons Şatosu, buz kesmiş bir gecede kaderini bekliyor. Kraliyet ailesinin düzenlediği büyük balo, şatonun duvarlarını dolduran kahkahalarla yankılanırken, kalabalığın arasında kimsenin fark etmediği bir gerçek gizleniyor: Bu gece yalnızca bir kutlama değil, bir hesabın başlangıcı. Makyaj masasının karşısında duran genç kadın, dudaklarına sürdüğü boya kadar keskin bir kararlılıkla aynaya bakıyor. Kimse bilmiyor ama o bir asilzade. Duruşu, sessizliği, bakışı bunu ele veriyor. Pudra tonlarındaki elbise kusursuzca üzerine oturmuş; korsesi yalnızca bedenini değil, kimliğini de saklıyor. Uzun koridorlardan geçip balkona çıktığında alkışlar yükseliyor. O, sadece elini kaldırıyor. İçinde tek bir duygu var: Nefret. Çünkü bu şato ona ait olan her şeyi elinden aldı. Ve bu gece, Wisthons Şatosu sadece bir baloya değil, yaklaşan yıkımına da ev sahipliği yapıyor. “Seni yerle bir edeceğim… İçindekilerle birlikte.”

Dupduru güzelliği vardı. Bakmaya kıyamadığım, ilmek ilmek içime işleyen. Papatyayı çok severdi, daima papatya kokardı. Nisa...Ben kim miyim? Sevmeyi bilmeyen, hayatı acı ve öfkeden ibaret olan. Mutsuz ve acımasız bir adam.Peki bizi ne birleştirdi? Dini bir hikaye olmamakla birlikte içerisinde dini unsurlar bulundurur.

Zeynep o şehre erken gelir.Henüz kimse yokken, henüz hayat ona yeni bir rol biçmeden önce. Ardında yarım kalmış bir nişan, kırılmış bir güven ve susturulmuş sorular bırakmıştır. Savcıdır ama bu kez hüküm veremez. Aldatılmıştır. Uzak bir görevlendirme, yeni bir başlangıç gibi sunulur ona. Oysa bazı başlangıçlar, insanın en savunmasız olduğu yerde başlar.Evin kapısını ilk o açar.Boş sandığı ev, sessizdir; ama yabancı değildir. Duvarlar tanımadığı bir hikâyeyi saklar gibidir. Anahtarı masaya bırakır, pencereleri açar. Bu ev, ona ait olabilirmiş gibi durur.Sonra kapı yeniden açılır.Anıl girer.Ne yaptığı bellidir ne de neden orada olduğu. Cümleleri düzenlidir ama boşlukludur. Söyledikleri kadar sakladıkları da ağırdır. O evde bulunması tesadüf değildir; fakat gerçeğin zamanı henüz gelmemiştir.Ardından Esra gelir. Merakı mesleği kadar keskindir. Evin içini gözleriyle tarar; her detay bir başlık ihtimali taşır. Son olarak Mert… Sessizliğiyle gelir. Kim olduğu sorusu, onunla birlikte içeri girer ve cevapsız kalır.Ev sahibi gerçeği bozar:Evi yalnızca evli birine verecektir.Yanlışlık düzeltilmez. Roller paylaşılır.Yalanlar geçici bir sığınak olur.Esra ve Mert evli rolüne girerken, Zeynep ile Anıl da bu oyunun içinde kalmak zorunda kalır. Ev büyüktür, sınırlar belirsizdir, mesafeler kısadır. Ev sahibi giderken tek cümle bırakır geride: “Ev büyük, paylaşın.”Aynı çatı altında kalan dört insan, birbirinin sessizliğine çarpar.Zeynep bir davanın izini sürerken, her ipucu onu beklemediği kişilere çıkarır. Bu şehirde suç, yalnızca dosyalarda değildir. İnsanlar, gerçeği en çok evlerin içinde saklar.Bazı evler kiralanmaz.Bazı evler, insanı sınar.