"ไอ้พายุมึงทำเหี้ยอะไร!!"เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังพายุหันไปทันทีวายุกำลังวิ่งตรงเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกหลายสิบคนสีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นไลลาแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนของพายุส่วนวายุ...ใบหน้าที่เคยยิ้มง่ายกลับเต็มไปด้วยความโกรธโกรธชนิดที่พายุไม่เคยเห็นจากพี่ชายมาก่อนและเป็นครั้งแรกที่ไอ้ลมร้ายเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปจริง ๆ...

"ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยข้าวสวย" ชายหนุ่มฝืนใจพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับใจเขา เพื่อที่จะทำให้เธอไปจากเขา "ฮือๆ แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรค่ะถ้าคุณไม่รักข้าวแล้วทำไมต้องคอยทำดีคอยปกป้องข้าวทำไม" เสียงสะอื้นของเธอยิ่งทำใจเขาเจ็บปวด

"คนทั้งเมืองกลัวเขา...""แต่คนอย่างไททันกลับกลัวเพียงอย่างเดียว""กลัวว่าสักวัน...ผู้หญิงที่เขารักจะเดินจากไป""เมื่อหัวใจที่ไม่เคยรักใคร กลับยกให้เธอเพียงคนเดียว""ไททันคนใจร้าย" จึงพร้อมทำทุกอย่างเพื่อรั้งเธอไว้...แม้ต้องแลกด้วยทั้งชีวิต

ผู้หญิงตรงหน้าทำไมลักษณะท่าทางของเธอถึงเหมือนกับมายด์นัก ไม่! ไม่มีทางเป็นไปได้ ดูถ้าผมคงคิดถึงเธอมากไปเลยสับสนเธอกับคนอื่น "คุณทำไอศครีมที่ผมเอาไปให้ภรรยาเสียหายควรรับผิดชอบหน่อยไหม?" ยัยดาราไร้มารยาทมองตามมือผมที่ชี้ไปยังไอศครีมที่ตกบนพื้นเลอะเทอะก่อนจะหันมาจ้องผมสายตาผิดหวัง ทำไมยัยนั่นถึงจ้องผมแบบนั้น "ภรรยา!"

"อ่าส์สส..ไม่คิดเลยว่าตรงนี้ของเธอจะแน่นขนาดนี้..ซี๊ดดอ่าส์สส" "คุณขุนพลเบาหน่อยได้ไหม..ฉันเจ็บ!!!" นี่เป็นการมีเซ็กซ์ในรอบหลายปีของฉันนะเบามือกับฉันหน่อยไม่ได้รึไงไอ้เด็กนี่ "คงไม่ได้หรอก..ตรงนั้นของเธอทั้งรัดทั้งตอดฉันแน่นไปหมดจนฉันปวดไปหมดซี๊ดดดด!!"

เมื่อพนักงานออฟฟิต​ทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักโรแมนติก​แต่กลับทะลุไปเป็นนางร้ายที่ต้องตายด้วยฝีมือฮ้องเต้​ เธอจะพลิกสถานการณ์​อย่างไรเพื่อเอาชีวิตรอด

: ดูซะเธอจะได้เลิกโง่สักที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพที่พี่ทิมส่งมา : IMGภาพคาร์เตอร์ยืนจูบกับฝ้ายในผับ น้ำใสใสไหลหยดลงมาอาบแก้มทันทีที่เห็นภาพฉันยกมือขึ้นทาบอกด้วยความเจ็บปวดขาเรียวเล็กสั่นเทายืนแทบไม่ไหวร่างกายมันสั่นไปหมดก้าวขาไม่ออกมีเพียงน้ำตาที่รินไหลลงมาไม่ขาดสาย "อึก" : ถ้าไม่เชื่อเย็นนี่ตอนเลิกงานก็มารอดูที่หลังบริษัท พี่หวังดีกับเธอนะลันไม่อยากให้ถูกหลอก

""น้ำผึ้ง!" พี่จอมทัพวิ่งตรงไปหาพี่น้ำผึ้ง ฉันยืนมองการกระทำของเขานิ่งนิ่ง "คุณจอมทัพทำอะไรปล่อยผึ้งนะ!" "พี่คิดถึงผึ้งคิดถึงมากพี่ยังรอผึ้งเสมอใจพี่ยังเป็นของผึ้ง" ใจดวงน้อยสุดแสนจะเจ็บปวด น้ำใสใสไหลลงมาอาบแก้ม "แต่ผึ้งไม่คิดถึงคุณปล่อยผึ้ง!" "พี่ไม่ปล่อย! พี่รักผึ้งนะพี่ยังรักผึ้งรักคนเดียวมาตลอด" ในใจฉันตอนนี้ 'อึกฮือ' มันกำลังร้องไห้อย่างเจ็บปวดฉันแทบอยากจะกรี๊ดร้องออกมาสุดเสียง สุดท้ายความพยายามของฉันมันก็สูญเปล่าเขาไม่เคยรักฉันใจเขายังคงมีแต่เธอพี่ทัพไม่เคยลืมเธอเลยเขารักเธอแค่คนเดียวใจเขายังมีแต่เธอ

"อลิซอยากเป็นเมียพี่อลิซชอบพี่"พี่เควินดูอึ้งๆกับสิ่งที่ฉันพูดออกไป แต่เพียงไม่นานก็เหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจ"อลิซแน่ใจแล้วใช่ไหมที่พูดแบบนี้"ฉันพยักหน้าให้พี่เควินแทนคำตอบ"งั้นก็อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะเพราะอลิซเป็นคนยอมพี่เอง"พูดจบพี่เควินก็กดริมฝีปากหนาลงมาจูบที่ริมฝีปากของฉันอย่างเร้าร้อนมือหนาบีบเค้นอกอวบของฉันผ่านชุดนักเรียน

"ซี๊ดด~ถ้าไม่อยากให้มันรู้ว่าเธอกำลังโดนฉันกระแทกหอยก็เงียบซะ!"เสียงเจ้านายสามีเอ่ยบอกน้ำเสียงดุดัน แป้งใสทำอะไรไม่ได้เธอทำได้เพียงยืนหันหลังให้เจ้านายสามีกระแทกเอ็นใหญ่ใส่หอยเธอ ขณะที่ธีม สามีกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ในห้องน้ำ

ความรักที่ถูกกีดกัน วายุ มาเฟียหนุ่ม ผู้โหดเหี้ยมเขาฆ่าคนได้ไม่กระพริบตา แต่เมื่อรักใครก็รักสุดหัวใจเช่นกัน แม้ความรักนั้นจะถูกกีดกันจากพ่อแม่ของหญิงสาวก็ตาม

พลาดรักมาเฟียใจร้ายตอนที่ 1 : เด็กสาวที่ไม่มีทางเลือกเสียงแก้วแตกกระจายดังสนั่นไปทั่วบ้านไม้หลังเก่า"แกมันตัวซวย!"เพียะ!ฝ่ามือของพิไลฟาดลงบนใบหน้าหวานของแบมบี้อย่างแรง จนร่างบางเซไปชนกำแพง แก้มขาวขึ้นรอยแดงทันทีเด็กสาววัยสิบเก้าปีก้มหน้านิ่ง พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้"หนู...หนูทำอะไรผิดคะแม่""ยังมีหน้ามาถามอีก!"พิไลกระชากผมลูกเลี้ยงจนใบหน้าหวานแหงนขึ้น"แกคิดว่าฉันไม่เห็นหรือไง ว่าแกยั่วผัวฉัน!""หนูไม่ได้ทำ"น้ำเสียงสั่นเครือของแบมบี้ยิ่งทำให้พิไลโมโห"โกหก!"หญิงวัยกลางคนผลักร่างบางล้มลงกับพื้น"ถ้าแกไม่อ่อย พลจะมองแกทำไม!"แบมบี้กัดริมฝีปากแน่นเธออยากพูดเหลือเกินว่า...คนที่ผิดไม่ใช่เธอแต่เป็นพล พ่อเลี้ยงที่พยายามเข้าหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่าทุกครั้งที่อยู่กันตามลำพัง ชายคนนั้นมักใช้สายตาโลมเลียจนน่าหวาดกลัวเธอพยายามหลบพยายามหนีและไม่เคยอยู่กับเขาสองต่อสองแต่พิไลไม่เคยเชื่อ...เช้าวันต่อมาแบมบี้รีบแต่งชุดนักเรียน เตรียมออกจากบ้านเธอเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบชั้นมัธยมปลายความฝันเดียวคือสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำงานหาเงิน และเริ่มต้นชีวิตใหม่"จะไปไหน"เสียงทุ้มของพลดังขึ้นจากด้านหลังแบมบี้ชะงัก"ไปโรงเรียนค่ะ"พลเดินเข้ามาใกล้ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอขนลุก"รีบไปทำไม"ชายวัยกลางคนยื่นมือมาจับข้อมือเธอแบมบี้รีบสะบัด"ปล่อยนะคะ""กลัวอะไร""ผมแค่อยากคุย"เขาก้าวเข้ามาอีกครั้งแบมบี้ถอยหลังจนชนกำแพงหัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว"ช่วยด้วย..."ยังไม่ทันที่เธอจะร้องเสียงดังประตูบ้านก็ถูกเปิดออกพิไลกลับมาพอดีภาพที่เห็นคือสามีกำลังยืนประชิดลูกเลี้ยงแต่แทนที่จะถามความจริงพิไลกลับพุ่งเข้าไปกระชากผมแบมบี้อย่างแรง"นังแพศยา!""แม่...ฟังหนูก่อน""แกยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าแม่อีกเหรอ!"พิไลผลักแบมบี้จนล้มลงพลรีบถอยห่าง ทำทีเป็นคนไม่รู้เรื่อง"ผมก็ห้ามแล้วนะ"คำโกหกของเขาเหมือนเติมเชื้อไฟพิไลหันไปมองลูกเลี้ยงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง"ในเมื่อแกชอบยั่วผู้ชายนัก...""ฉันจะส่งแกไปอยู่กับผู้ชายให้สมใจ"แบมบี้เบิกตากว้าง"แม่จะทำอะไร"พิไลเพียงยิ้มเย็น"เดี๋ยวก็รู้"...คืนนั้นรถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นออกจากบ้านแบมบี้ถูกบังคับให้นั่งเบาะหลังสองข้างมีชายร่างใหญ่คอยเฝ้าเธอไม่รู้ว่ากำลังจะถูกพาไปไหนแต่ลางสังหรณ์บอกว่า...ชีวิตของเธอกำลังเปลี่ยนไปตลอดกาลประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมารถจอดหน้าสถานบันเทิงขนาดใหญ่ด้านหน้าเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำพิไลลากแขนแบมบี้ลงจากรถ ก่อนพาเดินเข้าไปด้านในห้องโถงหรูหราถูกปกคลุมด้วยควันบุหรี่และเสียงเพลงเบา ๆชายหลายคนหันมามองเด็กสาวในชุดนักเรียนเป็นตาเดียวสายตาเหล่านั้นทำให้แบมบี้หวาดกลัวจนตัวสั่นไม่นาน ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมก็เดินเข้ามา"คนนี้น่ะเหรอ"พิไลพยักหน้า"ใช่""สิบล้าน"ชายคนนั้นเลิกคิ้ว"แน่ใจนะ""คุ้มแน่นอน"พิไลรีบพูด"หน้าตาดี หุ่นก็ดี แต่เป็นผู้หญิงนิสัยไม่ดี ชอบยั่วผู้ชาย แม้แต่ผัวฉันยังเกือบโดนมันแย่ง"แบมบี้น้ำตาไหลทันที"ไม่จริง...""หนูไม่ได้ทำ"ไม่มีใครฟังเธอชายคนนั้นเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา"เชิญคุณโนอาห์ครับ"ไม่กี่อึดใจต่อมาเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังมาจากบันไดชั้นบนชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำเดินลงมาช้า ๆใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาดวงตาคมกริบราวกับไร้ความรู้สึกทุกคนในห้องก้มศีรษะทันที"นายครับ"โนอาห์ไม่ได้ตอบสายตาของเขาหยุดอยู่ที่เด็กสาวในชุดนักเรียนเพียงคนเดียวแบมบี้ก้มหน้าร้องไห้ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเขามองเธออยู่นานก่อนเอ่ยเสียงเรียบ"อายุ""สิบเก้าปีค่ะ"พิไลรีบตอบแทนโนอาห์เลื่อนสายตาไปมองหญิงวัยกลางคน"ขายเพราะอะไร""เด็กคนนี้ชอบอ่อยผู้ชายค่ะ อยู่บ้านไม่ได้แล้ว"แบมบี้รีบส่ายหน้า"ไม่จริง...""หนูไม่เคย..."คำแก้ตัวของเธอเบาราวเสียงกระซิบโนอาห์มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงันเขาไม่รู้ว่าใครพูดจริงแต่ในโลกของเขา...เงินซื้อได้แทบทุกอย่างรวมถึงอิสรภาพของคนคนหนึ่งชายหนุ่มวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยประโยคสั้น ๆ ที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของแบมบี้ไปตลอดกาล"ตกลง""ฉันรับตัวเธอ"ทันทีที่สิ้นเสียงนั้นแบมบี้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายเธอไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือใครแต่แววตาเย็นชาคู่นั้นทำให้เธอรู้ว่า...จากคืนนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวัน

เมื่อมาเฟียผู้โหดเหี้ยมหลงรักหญิงสาววัย33ซึ่งอายุมากกว่าเขาตั้ง10 ปี เขาจะเอาชนะใจเธอได้ไหม

ทำไมผมต้องหลงรักเธอผู้หญิงไม่ควรรักคนนี้ด้วย เธอคือลูกสาวของไอ้ชั่วนั่นมันทำร้ายแม่ผม ทำไมเธอต้องเป็นลูกสาวของมันถ้าเธอไม่ใช่ไลลาลูกสาวไอ้ชาติชั่วคนที่บีบบังคับแม่ผมให้โดดตึกตายคงดีกว่านี้ แม้ผมจะรักเธอแต่ความแค้นของแม่ก็สำคัญผมทิ้งแม่ไม่ได้

เขามันคนใจร้าย!!

"หนูรักคุณ""ฉันเคยบอกแล้วไงเรื่องของเราไม่มีความรักมาเกี่ยวข้อง หนูตัดใจสะเถอะยังไงฉันกับหนูก็ไม่มีวันเป็นไปได้!" เขายื่นคำขาดให้ฉันตัดใจ จะตัดใจได้ยังไงฉันรักเขาหมดไปทั้งใจแล้วถ้าการตัดใจมันง่ายเหมือนลมปากเขา ฉันก็คงทำไปนานแล้ว

ฉันเป็นแค่เมียน้อยของเขา ฐานะที่เขาให้ฉัน เป็นได้แค่นั้นฉันไม่ควรหวังอะไรลม ๆแล้ง ๆแบบนี้ตั้งแต่แรก ไม่ควรเชื่อในคำพูดหลอกลวงของเขา ปากบอกจะหย่ากับเธอ แต่วันนี้กลับพาเธอมาทำบุญที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เขาคือนักแข่งมืออาชีพที่มีชื่อเสียง

ใครจะคิดว่าการตามแม่มาในเมืองจะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่ฉันไม่ต้องการ

น่าแปลกที่เขาเป็นถึงคุณชายน้อยตระกูลสูงส่งแต่กลับมาทำอะไรอย่างนี้ ฮันเตอร์น่าตาจัดอยู่ในระดับที่สาว ๆหลายคนต่างใฝ่หาแต่เขากลับไม่สนใจเรื่องผู้หญิงถึงแม้จะมีสาว ๆหน้าตาหุ่นอย่างกับดารานักแสดงมาเสนอตัวถึงที่เขาก็ไม่แม้แต่ชายตามองแต่กลับไปสนใจหญิงหม้ายผัวทิ้ง ถ้าให้พูดถึงเรื่องน่าตาหุ่นเธอก็จัดว่าเด็ดใช่เล่น..แต่อายุมากแล้วนี่สิแถมยังผ่านการแต่งงานแล้วก็หย่ามาแล้วด้วย

เสียงร้องไห้โหยหวนของเด็กสาวดังอยู่ทุกค่ำคืนแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเหลือเพราะนั่นคือบ้านของหมอผีผู้ที่ชาวบ้านต่างเคารพบูชา

ฉันเทพแห่งความตายลงมาจุติบนโลกมนุษย์เพื่อช่วยเหลือผู้คนแต่ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นเทพ

อายุแค่นี้ก็เป็นเจ้าพระยาแล้วหรอต้องเก่งขนาดไหนกันนะ ท่านเจ้าพระยาน่าตาหล่อเหลาไม่แพ้ผู้ชายยุค2568เลย ตอนแรกนึกว่าจะหน้าตาดิบ ๆเถื่อน ๆที่ไหนได้คิ้วเข้มจมูกโด่งโครงหน้าดีรูปร่างกำยำสูงโปร่งสมกับเป็นชายชาตรีไม่นึกเลยว่าผู้ชายสมัยอโยธยาจะหล่อคมขนาดนี้

"จับหัวมันกดไว้!""ปล่อยกู!"

"พี่แพรวเอาผมหน่อย""ภาคินอาการนายแย่ลงมากนะไหวไหมเนี่ย?""ผมทนไม่ไหวแล้วช่วยเอาผมหน่อย""แต่นายเป็นน้องยัยเกตุเพื่อนฉัน""แค่ครั้งเดียว..พี่แพรวผมปวด""ปวดปวดอะไร?"ฉันถามคินพร้อมกับยกมือขึ้นแตะหน้าน้องชายของเพื่อน"อ่าา~มือพี่เย็นจังครับ"อย่าทำเสียงแบบนี้ได้ไหมเกิดฉันทนไม่ไหวป้ำนายขึ้นมาทำไง คิดในใจ