ข่าวลือร้าย กลายเป็นรัก (ฉบับรีไรท์สำนวนแซบ)

"ซี้ด..." เสียงสูดปากดังลั่นมาจากโต๊ะด้านหลังห้องแกรนด์บอลรูม ก่อนที่มันจะลุกลามกลายเป็นเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบไปทั่วทั้งฮอลล์ เหมือนคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดสาดเข้าฝั่งแบบไม่มีพัก จังหวะนั้นคือเพลงพิณยังไม่ทันเก็ทเลยแก ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ชียังคงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางเวที ในมือหอบช่อดอกไม้กับโล่รางวัลพนักงานดีเด่นประจำปีเอาไว้ แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องลงมาที่ชีคนเดียว ใบหน้าสวยเปื้อนรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ เสียงปรบมือกึกก้องยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท จนกระทั่ง... ทุกอย่างถูกช็อตฟีลจนเงียบกริบ "นั่นมัน... คลิปอะไรน่ะ!" เสียงพิธีกรหลุดอุทานออกมาอย่างลืมตัว ไมโครโฟนในมือสั่นระริกจนแทบจะร่วง จอ LED ขนาดยักษ์ด้านหลังเวทีที่ควรจะฉายสไลด์ประวัติและผลงานสุดปังของชี กลับกลายเป็นภาพเคลื่อนไหวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงกับชายวัยกลางคนในชุดสูท ที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงโรงแรม ภาพคมชัดระดับ HD จนแทบไม่ต้องเสียเวลาเดาเลยว่าใคร ผู้หญิงคนนั้นคือชี... เพลงพิณ ส่วนผู้ชายคนนั้นคือคุณวิชัย รองกรรมการผู้จัดการฝ่ายการตลาด วัยห้าสิบหกปี เพลงพิณหันขวับไปมองจอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง มือที่ถือโล่รางวัลอ่อนแรงจนเกือบหลุดร่วง หัวใจชีหยุดเต้นไปชั่วขณะ เลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนโดนไฟแรงสูงช็อตเข้าอย่างจัง "นี่มัน... ไม่จริง" เสียงของชีแผ่วเบาแทบไม่พ้นริมฝีปาก "ไม่ใช่ฉัน... ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้น!" แต่แกเอ๊ย... ในนาทีนั้นไม่มีใครได้ยินเสียงของชีเลยสักคน ทุกสายตาในห้องจัดเลี้ยงพุ่งเป้ามาที่ชีเป็นจุดเดียว สายตานับร้อยคู่เต็มไปด้วยความตกตะลึง รังเกียจ และความสะใจจากพวกที่คอยจ้องจะเหยียบซ้ำมาตั้งนาน "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ หน้าตาดูเรียบร้อยใสๆ แท้ๆ" "ก็ว่าอยู่ ทำไมถึงได้เป็นพนักงานดีเด่นทั้งที่อายุก็ยังน้อย" "ใช้เต้าไต่ชัดๆ สภาพ!" เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ขึ้นเรื่อยๆ ฟีลเหมือนฝูงอีแร้งที่พร้อมใจกันโฉบลงมารุมทึ้งซากเหยื่อที่ยังหายใจรวยริน ทางฝั่งโต๊ะ VIP คุณวิชัยผุดลุกขึ้นยืนพรวด ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "ปิดมันสิวะ! ปิดจอนั่นเดี๋ยวนี้!" ฮีแผดเสียงตะโกนลั่นห้อง แต่ดูเหมือนไม่มีใครฟัง ทุกคนเอาแต่จ้องภาพบนจอตาค้าง คุณประเสริฐ กรรมการผู้จัดการใหญ่ที่นั่งอยู่โต๊ะประธาน มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที ฮีหันไปกระซิบสั่งการกับเลขาสาวข้างตัวอย่างเร่งด่วน ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะแตกลำโพง เสียงหนึ่งก็ระเบิดก้องขึ้นมา "เพลงพิณ!" เสียงตวาดดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง ทุกคนในฮอลล์หันขวับไปมองต้นเสียงแทบจะพร้อมกัน ภาคิน... แฟนหนุ่มของชีที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าสุด ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่น บัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธแค้นและความอับอาย เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ชีเหมือนจะฉีกเนื้อกินสดๆ "ที่แท้รางวัลบ้าบอที่เธอได้มา..." ฮีตะโกนลั่นห้องด้วยเสียงสั่นสะท้าน "มันมาจากการที่เธอนอกใจฉันไปนอนกับคนอื่นใช่ไหม!" แต่ละคำที่พ่นออกมา มันปักทะลุกลางขั้วหัวใจของเพลงพิณเข้าอย่างจัง ชีส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ละอองน้ำตาเอ่อล้นทะลักออกมาแบบห้ามไม่อยู่ "ไม่ใช่นะพี่คิน! ฟังเพลงก่อน!" "จะให้ฟังอะไรอีก!" ภาคินตวาดสวนเสียงกร้าว พลางกระชากแหวนหมั้นออกจากนิ้วนางข้างซ้ายด้วยมือที่สั่นเทิ้ม "ฉันเอาแหวนวงนี้ให้ผู้หญิงที่คิดว่าแสนดี แต่ความจริงเธอมันก็แค่..." ฮีชะงักคำพูดไว้แค่นั้น แต่สายตาเหยียดหยามที่ส่งมา มันตอกย้ำทุกอย่างยิ่งกว่าคำด่าใดๆ ในโลก เสียงแก้วไวน์กระทบโต๊ะดังขึ้นจากมุมห้อง บางคนถึงกับกลั้นหายใจ บรรยากาศอึดอัดจนแทบไม่มีใครกล้าขยับตัว เพลงพิณมองแหวนวงนั้นผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว แหวนวงที่ฮีเคยคุกเข่าขอชีแต่งงานเมื่อปีก่อน ต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองบ้าน คำสัญญาว่าจะรักและดูแลกันไปตลอดชีวิต... บัดนี้ ฮีกลับเหวี่ยงมันกระแทกลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี "เราเลิกกัน" น้ำเสียงของภาคินเย็นชาจนจับขั้วหัวใจ "แล้วอย่าสะเออะเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก!" ฮีหมุนตัวแล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องจัดเลี้ยงไปทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองชีสักแวบเดียว เสียงประตูปิดดังปังเหมือนค้อนศาลที่ทุบตัดสินโทษประหารชีวิต เสียงนินทาปะทุขึ้นมาอีกระลอก คราวนี้ไม่มีใครคิดจะเก็บเสียงกันแล้ว "ขนาดแฟนยังทิ้งคาเวที คิดดูเอาละกัน" "หน้าด้านไม่ไหว เกินเบอร์มาก" "เคยหลงชื่นชมแทบตาย รู้งี้ไม่ช่วยงานให้เหนื่อยหรอก เสนียด!" เพลงพิณยืนนิ่งค้างอยู่บนเวทีเหมือนร่างไร้วิญญาณ ไมโครโฟนในมือชีหลุดร่วงกระแทกพื้นเวทีดัง ตึ้ง! เสียงแหลมลั่นจนคนทั้งฮอลล์สะดุ้งเงียบไปชั่วขณะ "ไม่จริง..." ชีพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา "มันไม่ใช่เรื่องจริง..." แต่แก... ไม่มีใครคิดจะฟังชีเลยสักคนเดียว