พิษรักรสวิสกี้

ม..มอร์!!!! เดี๋ยวสิ" เสียงหวานสั่นเครือร้องทัดทานสลับกับเสียงหอบระรัวในความมืดสลัว แสงไฟนีออนจากหน้าร้านที่สาดลอดผ่านช่องบานเกล็ดเข้ามา เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่กูไม่ฟังคำทัดทานใดๆ ทั้งสิ้น สติสัมปชัญญะของกูมันขาดสะบั้นไปตั้งแต่เห็นหน้ามึงแล้ว กูจัดการช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมึงลอยละลิ่ว เดินตรงเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกสุดด้านหลังบาร์เหล้า กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นหนังแท้จากเฟอร์นิเจอร์ลอยปะทะจมูก ก่อนที่กูจะจัดการใช้เท้าเตะประตูปิดและลงกลอนล็อกห้องอย่างสนิทกริบ ตัดขาดโลกภายนอกออกไปจนเหลือแค่กูกับมึง "มอร์ฟังกูก่อน!!!" กูไม่สนคำขอร้องปนสะอื้นนั่น กูจัดการจับความแข็งขืนร้อนผ่าวที่ขยายใหญ่จนปวดหนึบ จ่อเข้าตรงปากทางพื้นที่หวงห้ามอุ่นๆ ที่กำลังฉ่ำเยิ้มเปียกชื้น ร่างกายมึงสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างกู กูกดสะโพกรุกล้ำเข้าไปในตัวมึงพรวดเดียวจนสุดความลึก! ปึก! เสียงจังหวะรักดังสนั่นจนร่างอวบอัดของมึงสะดุ้งสุดตัว แอ่นงอรับความเสียวซ่านที่คับแน่นจุกอก กูเริ่มขยับสะโพก โจนจ้วงความร้อนรุ่มเข้าออกในความอ่อนนุ่มที่เปียกชุ่มของมึงอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพง ผสมกลิ่นควันบุหรี่ และวิสกี้เพียวๆ จากตัวกู ละเลงปนเปไปกับกลิ่นน้ำพั้นช์หวานละมุนจากลมหายใจของมึง กูยัดเยียดความรักอันดิบเถื่อนเติมเต็มเข้าไปในตัวมึงซ้ำๆ หวังจะฝังรอยรักของกูเข้าไปในหัวใจมึง... จนลืมไอ้แฟนคนอื่นไปให้หมดสิ้น! "อ๊ะ!!! มอร์!!! อื้อ..." มึงหวีดครางเสียงหลงสะท้านห้อง เล็บเล็กๆ จิกเกร็งครูดลงบนแผ่นหลังดิบเถื่อนที่เต็มไปด้วยรอยสักของกู มันกระตุ้นให้อารมณ์รักกูดิ่งลึกจนแทบคลั่ง ความแสบปนเสียวซ่านแผ่กระจายไปทั่วแผงหลัง ยิ่งทำให้ความเป็นชายที่ตึงเครียด ขยายขนาดคับแน่นคาอยู่ในตัวมึงจนแทบขยับไม่ได้ กูซี้ดปากครางหึ่มในลำคออย่างกระสันสุดใจ ก่อนจะเริ่มออกแรงขยับเอวเข้าออกในความอุ่นร้อนของมึงอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องห้องทำงาน สลับกับเสียงหยาดอารมณ์ที่เฉอะแฉะละเลงลื่นไหลคละคลุ้ง "ซี้ด... เมี่ยว ข้างในมึงตอดรัดกูแน่นฉิบหายเลยว่ะ" "แฉะจนเยิ้มลื่นตัวตนกูไปหมดแล้ว ยิ่งมึงจิกหลังกูแน่นแบบนี้ กูยิ่งอยากรังแกมึงให้พังคามือเลยโว้ย!" "เจ็บเหรอวะ? หรือเสียวจนทนไม่ไหว... ยัยบื้อเอ๊ย!" กูโน้มร่างสูงใหญ่ลงไปซบหน้า กอดรัดร่างอวบอัดเซ็กซี่ของมึงจนอกนุ่มๆ บดเบียดกับแผงอกล่ำของกู ลิ้นร้อนตวัดลากเลียซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มดูดเนื้อนุ่มจนขึ้นรอยรักสีแดงช้ำเพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของ ขณะที่ช่วงล่างกูยังคงกดแนบความแข็งขืนสู้กับความฉ่ำเยิ้มของมึงไม่ยอมผ่อนแรง ยัดเยียดความโหยหาคลั่งไคล้ตลอดสิบเจ็ดปีที่กูต้องทนทรมาน ฝังลึกเข้าไปข้างในตัวมึงซ้ำๆ "มึงดูสิเมี่ยว... แรงจิกที่หลังกูตอนนี้ แม่งเหมือนตอนที่มึงเคยเกาะเอวกูซ้อนท้ายจักรยานคันใหม่ตอน ป.5 ไม่มีผิด" "แต่คืนนี้มึงไม่ได้นั่งซ้อนท้ายกูแล้วนะมึง..." "มึงกำลังนอนอ้าขาให้ผัวสมมติคนนี้รุกล้ำจนน้ำตาเล็ดอยู่บนโซฟากูเนี่ย!" "ครางชื่อกูออกมาดังๆ เลยยัยเอ๋อ! ครางชื่อไอ้มอร์ให้กูชื่นใจซิวะ เอาให้กูรู้ไปเลยว่าของกูมันทำให้มึงเสียวแซงหน้ารสสัมผัสไอ้แฟนเหี้ยนั่นไปแล้ว!" "อึ่ก... อ๊าาา มอร์... กู... กูเสียวว มอร์กูจะไม่ไหวแล้ว!!!" เสียงครางระเส่ากระสันของมึงที่บอกว่าเสียวจนจะทนไม่ไหว ทำเอาเส้นประสาทกูขาดผึง หยาดอารมณ์ในตัวกูพุ่งทะลุขีดจำกัดจนปวดหนึบ สองมือหยาบกร้านตะปบหมับเข้าที่สะโพกอวบอัดของมึงล็อกไว้แน่น ก่อนจะเร่งความเร็วโจนจ้วงเข้าออกอย่างบ้าคลั่งระรัวถี่ๆ ยิ่งความอ่อนนุ่มของมึงตอดรัดกูตุบๆ ถี่ๆ กูก็ยิ่งครางซี้ดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแทบขาดใจ "จะถึงแล้วเหรอเมี่ยว! เออ ปล่อยออกมาเลยมึง ปล่อยความหวานของมึงมาชโลมตัวตนกูให้ฉ่ำไปเลย ยัยบื้อเอ๊ย!" พอกูรู้ว่ามึงเสียวจนตาเยิ้มใกล้จะถึงสวรรค์ กูยิ่งบดสะโพกกระแทกสวนเน้นๆ หนักๆ ตอกอัดความลึกซึ้งจนหยาดน้ำรักไหลนองเต็มเบาะโซฟาหนังแท้ "พร้อมกันนะเมี่ยว! ถึงพร้อมผัวสมมติคนนี้เลยมึง! มึงเป็นของกูคนเดียว สิบเจ็ดปีที่กูรอ คืนนี้มึงเป็นเมียกูสมใจแล้วโว้ย!" "อึ่ก... ซี้ดดด อ๊าาา!" กูฝืนเอวขยับรัวชุดสุดท้าย แล้วกดแนบความร้อนรุ่มเข้าไปจนสุดความลึกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ล่ำสันกระตุกเกร็งสั่นสะท้านไปทั้งตัว พร้อมๆ กับมึงที่หวีดร้องจนสั่นระริก กูปลดปล่อยสายธารแห่งความรุ่มร้อนฉีดพล่านเข้าไปในตัวมึง กระฉูดออกมาจนไหลย้อย กูทิ้งร่างหนาซบหน้าลงกับอกอวบอัด หอบหายใจรดผิวเนื้อนุ่มอย่างรักใคร่แสนหวงแหน สะใจฉิบหายที่ได้กักขังมึงไว้ใต้ร่างกูแบบนี้ ยัยตัวดีของกู! "แฮ่กๆๆ มอร์... มึงกับกูทำเหี้ยอะไรลงไปเนี่ย" กูนอนทับร่างอวบอัดของมึงอยู่บนโซฟา เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเราสองคนดังสะท้อนก้องห้องทำงานที่เงียบสงัด แสงไฟนีออนสลัวทอดเงาพาดผ่านร่างเปลือยเปล่าที่ชุ่มเหงื่อจนผิวแทนของกูและผิวขาวโพลนของมึงสะท้อนประกายวาววับ กูค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากอกนุ่ม ตากูแดงก่ำแต่ประกายความหวงแหนยังไม่จางหาย ยื่นมือไปลูบแก้มกลมๆ ของมึงเบาๆ "ทำเหี้ยอะไรลงไปงั้นเหรอเมี่ยว... ก็ทำเรื่องที่กูควรจะทำมาตั้งนานแล้วไงวะ ยัยบื้อ!"