ซงเหยา ข้าคือสตรีอันดับหนึ่ง (ฟาดเรียบ!) 20+

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมสตรีผู้นั้นถึงตายได้ ยังไม่ถึงอายุขัยของนางเลยนี่!” ท่านพญามัจจุราชกล่าวอย่างตกใจเมื่อเห็นรายชื่อของสตรีผู้หนึ่งปรากฏอยู่ในบัญชีตายทั้งๆที่ยังไม่ถึงอายุขัยของนาง ดูเหมือนตอนที่ท่านพญามัจจุราชแอบลงไปเที่ยวสตรีที่โลกมนุษย์จะได้เผลอดึงดวงวิญญาณของนางกลับมาด้วยโดยไม่รู้ตัว! ผิดพลาด! นี่เขาทำผิดพลาดไปเสียแล้ว! “จะให้ผู้ใดรู้ไม่ได้ว่าข้าเอาวิญญาณที่ยังไม่หมดอายุขัยมา!” ท่านพญามัจจุราชกล่าว ก่อนที่เขาจะเรียกตัวสตรีคนนั้นเข้ามา “ฉัน...ฉันตายแล้วเหรอ!” ซงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มที่เต็มไปด้วยสิวและร่องรอยหลุมสิวจนเรียกได้ว่าใบหน้าแทบจะดูไม่ได้ นางทรุดตัวลงกับพื้นบังเกิดเสียงดังลั่นนิดหน่อยเนื่องด้วยน้ำหนักที่มากกว่าร้อยสามสิบโลของตัวเอง “ใช่” ท่านพญามัจจุราชกล่าวเสียงขรึม แสร้งตีหน้าดุดัน “แต่ข้าจะให้เจ้าไปเกิดใหม่ในที่ที่ดีกว่านี้แน่นอน เนื่องด้วยในยมโลกแห่งนี้เจ้าคือผู้ตายคนที่หนึ่งล้านล้านล้านคนพอดี ข้าจะให้พรที่เจ้าต้องการสามข้อก่อนจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่” ท่านพญามัจจุราชกล่าวอย่างใจดี ทั้งในความจริงคนพวกนั้นตายมาแล้วกี่คนเขาก็ไม่ได้รู้หรอก เพียงแต่ต้องหาเหตุผลให้น่าเชื่อถือและรีบๆส่งสตรีนางนี้ไปเสียให้ไวๆก่อนที่บิดาตนจะกลับมาแล้วรู้เรื่องเข้า หากจะกล่าวตามจริงล่ะก็ ท่านพญามัจจุราชผู้นี้ก็เพิ่งจะมารับตำแหน่งนี้ได้เพียงแค่ห้าสิบปีเท่านั้น เช่นนั้นแล้ว...จะให้มีอะไรผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด!! “จริงเหรอ คุณไม่ได้โกหกฉันจริงๆนะ” ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาสบมองท่านพญามัจจุราชตัวใหญ่หน้าตาดุดันน่ากลัวเบื้องบน “ข้าไม่เคยโกหก” ท่านพญามัจจุราชกล่าวเสียงเข้ม “ว่ามา เจ้าอยากได้สิ่งใด” “ว่ากันว่าคนที่จะไปเกิดใหม่ต้องดื่มน้ำลืมเลือนใช่มั้ย” “ใช่ มันเป็นกฎของดินแดนแห่งความตาย การไปเกิดใหม่ย่อมควรที่จะลืมเลือนอดีตให้หมดสิ้น” ซงเหยาส่ายหน้ารัวๆก่อนจะแย้งไป “ไม่! ฉันไม่อยากลืม” นางจำได้ว่าก่อนตายไม่เคยใช้ชีวิตที่ดีเลยสักนิด พยายามที่จะทำดีกับคนมากมายแต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวนาง ทั้งยังกล่าวว่านางหน้าตาอัปลักษณ์อ้วนดำไม่มีใครเขาเอาอีก! เช่นนั้นในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของนางจึงไม่มีอะไรดีสักอย่าง ขนาดแฟนสักคนก็ยังไม่เคยมีเลย! “งั้นข้อแรกที่ฉันจะขอก็คือตอนฉันเกิดใหม่ฉันจะมีความทรงจำจากโลกก่อน!” “ได้!” ท่านพญามัจจุราชรับคำ “ข้อสองเล่า” “ฉันอยากสวย อยากสวยที่สุดจนไม่มีใครสามารถเทียบเคียงได้!” แววตาของนางเป็นประกายวาววับ เกิดใหม่ทั้งทีก็ขอสวยหน่อยเถอะ ชาติก่อนหน้าตาอัปลักษณ์ไม่มีใครสนใจ ชาติใหม่อยากจะลองสวยดูบ้าง! “ได้!” บุรุษร่างกำยำรับคำโดยง่าย เรื่องนี้ไม่ได้ยากเท่าไหร่นัก แค่เพียงส่งนางเข้าไปในร่างใครสักคนที่งดงามก็เพียงพอแล้ว “ส่วนข้อสุดท้าย...ฉันไม่อยากท้อง! ถ้าฉันจะท้องก็ต้องเกิดจากความต้องการของฉันเท่านั้น” ซงเหยาบอกเสียงหนักแน่น เพราะนางเกิดมาจากหญิงโสเภณีจึงถูกทอดทิ้งตั้งแต่เกิดอย่างคนไร้ค่า โหยหาความรักแต่ก็ไม่ได้รับความรักจากใคร มีแต่ความดูถูกดูแคลนเท่านั้น ฉะนั้นไม่รู้เลยว่าจริงๆว่าความรักมันเป็นเช่นไรกันแน่ ทั้งหากมีลูกขึ้นมา นางเองก็ไม่รู้ว่าจะสามารถเลี้ยงเขาได้ดีพอหรือไม่... “ได้...” คิ้วของท่านพญามัจจุราชขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “หากเจ้าต้องการตั้งครรภ์หลังจากที่เจ้าร่วมเสพสังวาสกับบุรุษแล้วจงกรีดเลือดของเขาแล้วดื่มมันลงไป ไม่ว่าด้วยวิธีใดหากเจ้าได้ดื่มเลือดบุรุษผู้นั้นเจ้าจะตั้งครรภ์อย่างแน่นอน” “ได้!” ซงเหยายิ้ม “เอาล่ะ ข้าจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่แล้ว” ท่านพญามัจจุราชเอ่ยอย่างเร่งรีบก่อนจะตั้งกระแสจิตมองหาสตรีที่มีใบหน้างดงามดั่งที่นางผู้นี้ต้องการ เจอแล้ว! ช่างบังเอิญเสียจริงที่มีชื่อเดียวกัน...เพียงแต่... เอาเถอะ อาภัพหน่อยก็ไม่เป็นไร...แค่ทำตามที่นางต้องการก็พอ! วิ้ง~!! พลันแสงประกายสว่างวาบจนซงเหยาต้องยกมือขึ้นมาปิดตาเอาไว้ ร่างกายราวกับถูกดึงดูดและหมุนตลบไปหมดจนมึนหัว ตูม!!! ไม่นานเท่าไหร่นักซงเหยาก็รู้สึกว่าร่างกายของนางเบาหวิวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เจ็บจัง... เหตุใดเนื้อตัวของนางถึงใดเจ็บปวดเช่นนี้ และเมื่อซงเหยาลืมตาขึ้นมา นางก็ต้องเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ มือของนาง...มือของนางทำไมถึงได้เรียวเล็กเช่นนี้! ไม่จริง! ซงเหยายกมือขึ้นมาจับตามใบหน้าของตัวเอง สิว!...หน้าของนางไม่มีสิวแม้แต่เม็ดเดียว ทั้งยังเรียบเนียนยิ่งกว่าก้นเด็กแรกเกิดเสียอีก! หน้าล่ะ! ซงเหยารีบลงจากเตียงไม้เก่าๆ เปิดประตูไม้ที่ใกล้พังเต็มทีออกไปด้านนอก นางวิ่งออกจากบ้านไปทั้งเท้าเปล่าเปลือยของตัวเอง มองซ้ายแลขวาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว นั่นไงแม่น้ำ! “กรี๊ด!!!!” และเมื่อซงเหยาก้มหน้าลงไปมองเงาสะท้อนจากน้ำในแม่น้ำ นางก็ต้องกรีดร้องออกมาเสียงดังด้วยความตื่นตกใจเมื่อพบว่าใบหน้าของนาง... งดงาม...งดงามอย่างที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน! งามเสียยิ่งกว่าพวกนางเอกซีรีย์ที่นางชอบดูเสียอีก!! ท่านพญามัจจุราชไม่ได้เอ่ยโกหกกับนาง! “ฉัน...ฉันสวยแล้ว!” ซงเหยาน้ำตาไหลพราก ในที่สุดความฝันของนางก็เป็นจริง นางกลายเป็นสตรีที่งดงามที่สุด! หมับ! หน้าอกนี่ก็ใหญ่ได้ใจนางเสียจริง เอวก็คอดกิ่ว สะโพกก็เด้งงอนได้ใจ! ดีล่ะ! ถึงเวลาที่จะลองของสักหน่อยแล้ว! ต้องหาผู้ชาย! อย่างไรครั้งแรกที่นางจะได้เสียความบริสุทธิ์ก็จะต้องเป็นบุรุษที่รูปงาม! ให้สมกับที่ชาติก่อนนางไม่ได้ลิ้มลอง...ชาตินี้นางจะลองให้หมด! บุรุษเอ๋ย ข้าซงเหยาจะฟาดพวกท่านให้เรียบเลย! ได้เกิดใหม่พร้อมกับพรดีๆแบบนี้ นางก็ต้องใช้กีกี้ให้คุ้มค่าที่ได้มาสิ! “อาเหยา...เจ้าตื่นแล้วหรือ” เฉินลี่ พี่ชายของซงเหยาเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เขาเพิ่งลงมาจากป่าพร้อมกับบิดา เขาเป็นลูกติดของเฉินจิ้งอี้ที่มาแต่งงานกับมารดาของซงเหยาที่มีบุตรสาวเช่นนางเป็นลูกติดเช่นเดียวกัน ฉะนั้นสถานะของคนพวกนี้จะเรียกได้ว่าไม่มีความเกี่ยวข้างทางสายเลือดกับซงเหยาเลยก็ว่าได้ “พี่ลี่” ซงเหยาเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานเมื่อมองเห็นบุรุษนามว่าเฉินลี่ เขาอายุมากกว่านางสามปี รูปร่างกำยำผิวไม่ได้ขาวจัดมาก หน้าตาของเขาจัดว่าดีมากที่สุดในหมู่บ้านไป่หลินแห่งนี้เลยก็ว่าได้ “อาเหยา เจ้าไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงออกมาตากแดดเช่นนี้เล่า” เฉินจิ้งอี้ผู้เป็นบิดาเลี้ยงของซงเหยาเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง มองไปจะเห็นได้ว่าเขาแบกกวางมาหนึ่งตัว กวางตัวนี้เขาเพิ่งจะล่าได้เมื่อครู่จึงรีบนำมันกลับมาบ้าน มือหนายกขึ้นมาปาดคราบเหงื่อไคลที่ไหลย้อยตามใบหน้าอย่างลวกๆ เสื้อที่เขาใส่เองก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อจนรัดแน่นกับตัวเผยให้เห็นลอนกล้ามเป็นมัดๆที่แน่นจนซงเหยาต้องเผลอกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว หุ่นแซ่บอะไรเบอร์นี้! งานดีทั้งพ่อทั้งลูกจริงๆเลย! ซงเหยาในชาตินี้เป็นลูกเลี้ยงของเฉินจิ้งอี้ หลังจากมารดาของร่างนี้แต่งเข้ามาเป็นภรรยาของเฉินจิ้งอี้ก็พาได้พาลูกติดเช่นซงเหยามาด้วย ตอนนั้นนางอายุราวๆสิบสองปีเห็นจะได้ หลังจากแต่งงานได้ไม่นานมารดาของซงเหยาก็ติดโรคระบาดตายไปเสียก่อนจึงทำให้ซงเหยาต้องอาศัยอยู่กับคนตระกูลเฉินนี้ แต่กระนั้นทั้งพี่ชายและบิดาบุญธรรมก็ดีกับนางมาก “ท่านพ่อล่ากวางป่าได้หรือเจ้าคะ” ซงเหยาวิ่งเข้าไปกอดแขนเฉินจิ้งอี้พร้อมกับใช้หน้าอกอันใหญ่โตของตัวเองเบียดเสียดไปมา “ข้าอยากทานเนื้อกวางนักเจ้าค่ะ” นางส่งเสียงอ่อนเสียงหวานจนผู้ฟังพากันใจอ่อน “แน่นอน! แน่นอนว่าเนื้อกวางนี้พ่อเอามาให้เจ้าทานพร้อมกับทำเป็นยาบำรุงร่างกายให้เจ้า!” เฉินจิ้งอี้หัวใจเต้นระส่ำเมื่อรับรู้ได้ถึงความนุ่มนิ่มของหน้าอกหน้าใจที่ซงเหยาเบียดเสียดแนบกาย ดวงตาของเขาส่องมองไปยังเสื้อผ้าตัวบางที่เก่ามากแล้วของซงเหยาซึ่งเผยให้เห็นเนื้อหนังด้านในอย่างหมิ่นเหมา พลันเชิญชวนให้บางอย่างของเขาแข็งขึงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เพราะเฉินจิ้งอี้ไม่ได้มีสตรีตกถึงท้องนานแล้ว ทั้งในหมู่บ้านไป่หลินแห่งนี้ก็มีเพียงแค่สตรีแก่หงำรุ่นราวคราวแม่ ไม่ก็อายุเท่าๆกับเขาทั้งสิ้น ไม่ต้องพูดถึงหน้าตาหรือผิวพรรรณใดๆ พวกนางยังแก่กว่าอายุไปเสียมากโขอีก “อาเหยา เจ้าเพิ่งจะหายป่วย มา...เดี๋ยวพี่จะไปตักน้ำมาให้เจ้าอาบดีหรือไม่ จะได้ช่วยขับไอความร้อนออกจากร่างกายให้หมด” เฉินลี่เอ่ยบอกน้องสาวของตนเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หมับ! “ท่านพี่~ข้ารู้มาว่าหมู่บ้านเรามีน้ำตกที่งดงามนัก ข้าอยากไปอาบน้ำที่ เจ้าค่ะ” ซงเหยาเอ่ยเสียงออดอ้อน และเมื่อเฉินลี่ได้ยินน้ำเสียงของน้องสาว แน่นอนว่าเขารีบพยักหน้าตกลงรับในทันที “ท่านพ่อเจ้าขา เดี๋ยวข้ากับท่านพี่จะไปน้ำตกด้วยกัน ท่านพ่อ...จะไปอาบน้ำด้วยกันหรือไม่เจ้าคะ” ซงเหยาจับมือของเฉินจิ้งอี้เอาไว้เบาๆพร้อมกับมองตาของด้วยแววตาเป็นประกาย “พ่อ...พ่อว่าจะอยู่ทำกับข้าวและต้มยาบำรุงให้เจ้า ไว้วันหลังก็แล้วกัน” เฉินจิ้งอี้กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เบนสายตาหลบเลี่ยงสายตาของบุตรสาว เขาห้ามคิดเกินเลยกับนางเด็ดขาด นางเป็นบุตรสาวของเขานะ! แม้จะเป็นบุตรสาวไม่แท้ก็เถอะ... “งั้นเรารีบไปกันเถิดท่านพี่ เดี๋ยวมืดค่ำเสียก่อน” ซงเหยารีบจับมือของเฉินลี่ให้เดินไปทางน้ำตกทันที “อาเหยา เจ้าไม่เอาเสื้อไปเปลี่ยนหรือ” เฉินลี่เอ่ยถามเมื่อไม่เห็นน้องสาวของเขาเอาเสื้อมาด้วย “ไม่ต้องๆ เดี๋ยวก็แห้ง!” ซงเหยากล่าวเสียงใสก่อนจะเร่งฝีเท้า เพียงแต่เดินไปไม่นานนางก็หยุดฝีเท้าเสียก่อน “ท่านพี่เจ้าขา~ข้าเมื่อยขานักเจ้าค่ะ” ซงเหยาบ่นฟึดฟัด สองแก้มแดงก่ำเนื่องด้วยอากาศที่ค่อนข้างร้อน “งั้น...เจ้ามาขี่หลังพี่” เฉินลี่หันหลังให้น้องสาว “เจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางแสดงออกถึงความดีใจยิ่งนัก ซงเหยารีบขึ้นไปขี่หลังของเฉินลี่โดยไม่รอช้า และเมื่อนั้นเฉินลี่ก็รับรู้ได้ถึงหน้าอกอันนุ่มนิ่มของซงเหยาที่เบียดแน่นมายังแผ่นหลังของเขา อ่า...น้องสาวของข้าโตเป็นสาวเสียแล้ว อดไม่ได้ที่เฉินลี่จะกลืนน้ำลายลงคอ พลางเร่งสะบัดหน้าไล่ความคิดบางอย่างออกไปให้พ้น