เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!

“โอ๊ย... ปวดหัวเหมือนโดนพัดลมเพดานตกใส่หัวชะมัด...” มะลิ สบถออกมาเบาๆ ขณะพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเหมือนสมองถูกเอาไปปั่นในเครื่องปั่นสมูทตี้ เธอหลับตาแน่น พลางยกมือขึ้นคลำศีรษะ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เตียงนุ่มๆ ในห้องนอนคอนโดราคาประหยัดของเธอ บรรยากาศรอบข้างเย็นชืดอย่างประหลาด มีกลิ่นอายคล้ายควันธูปอบอวลผสมผสานกับกลิ่นเถ้าถ่านหม่นหมอง เมื่อมะลิลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำให้เธอต้องขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่ห้องนอน ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นห้องโถงกว้างใหญ่ที่ดูทรุดโทรมเหมือนตึกร้างยุค 90 เสาหินขนาดใหญ่มีรอยแตกร้าว ผนังปูนลอกล่อน ด้านหน้าของเธอคือโต๊ะทำงานไม้เคียงยาวขนาดมหึมา และหลังโต๊ะตัวนั้น... มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งสั่นงกๆ เหมือนลูกนกตกน้ำ เขาใส่ชุดยาวสีเทาเข้มทรงจีนโบราณ ในมือถือสมุดเล่มหนาปกหนังสีดำที่สั่นตามแรงมือจนกระดาษพัดลมพัดวูบวาบ ใบหน้าของเขานวลซีดราวกับคนไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มาแปดสิบปี และมีเหงื่อเม็ดโตไหลซกๆ ลงมาจากหน้าผาก “...คุณพี่คะ?” มะลิส่งเสียงถาม น้ำเสียงยังคงความกวนตามสัญชาตญาณสาวคอนเทนต์ครีเอเตอร์ “คอสเพลย์เป็นยมทูตจีนรับเทศกาลอะไรเหรอคะ? แล้วฉันอยู่เมืองไทย ทำไมยมทูตไทยไม่มารับ? หรือว่านรกเขามีโครงการแลกเปลี่ยนยมทูตข้ามประเทศกันด้วย?” ชายหนุ่มในชุดโบราณเงยหน้าขึ้นมา ตาโตเท่าไข่ห่าน เขาฝืนยิ้มแห้งๆ ที่ดูเหมือนอาการปากเบี้ยวมากกว่ายิ้ม “จ้ะ... จ้ะ... แม่หนูมะลิ...” ยมทูตหมายเลข 7 ส่งเสียงสั่นเครือ “คือว่านะ... นรกเขต 9 ของพวกข้าดูแลเหมาหมดทั้งโซนเอเชียตะวันออกและอุษาคเนย์จ้ะ... ใจเย็นๆ แล้วฟังข้านะ...” “แล้วทำไมไม่แต่งชุดโจงกระเบนหรือชุดขุนนางไทยคะ? นี่เล่นใส่ฮั่นฝูจีนโบราณมาเลย!” มะลิเท้าเอว จ้องจับผิดอย่างไม่ลดละ “ข้า... ข้าตื่นสาย!” ยมทูตหมายเลข 7 ร้องไห้โฮออกมาเบาๆ “ปกติเวลาพิกัดลงตารางงานที่ไทย ข้าต้องสลับไปใส่ยูนิฟอร์มประจำภูมิภาคก่อน... แต่วันนี้ข้าตื่นสาย! ข้าเลยรีบคว้าสมุดแล้ววาร์ปไปอุ้มวิญญาณเจ้ามาทั้งชุดพนักงานออฟฟิศนรกฝั่งจีนนี่เลย!” “เหอะ! สะเพร่าตั้งแต่แต่งกายข้ามสายงานแล้วค่ะ!” มะลิส่งเสียงเหยียด “แล้วนี่ฉันโดนลักพาตัวเหรอ? บอกไว้ก่อนนะว่าคอนโดฉันติดจำนอง ถ้านัดเรียกค่าไถ่ บอกเลยว่าได้แค่มาม่าสองซองกับหม้อหุงข้าวไฟฟ้าเก่าๆ ใบเดียว!” “ไม่ใช่ลักพาตัว!” ยมทูตหมายเลข 7 รีบโบกมือพัลวัน “คือ... ที่นี่คือนรกจริงๆ” “นรก..จริงๆ?” มะลิเลิกคิ้ว มองซ้ายมองขวา “นรกจริงๆ โทรมขนาดนี้เลยเหรอคะ? ไม่มีไฟนีออน ไม่มีเตาทะเลเพลิง? นึกว่านรกจริงๆ จะไฮเทคกว่านี้ซะอีก นี่มันตกสำรวจงบประมาณแผ่นดินรึเปล่าเนี่ย” “นรกเขต 9 งบมันยังลงมาไม่ถึง!” ยมทูตหมายเลข 7 เผลอเถียงกลับตามความอัดอั้น ก่อนจะรีบตะปบปากตัวเองแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ไม่ใช่! ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น! ประเด็นคือ... ข้า... ข้าบังเอิญไปรับวิญญาณหนูมา...” ยังไม่ทันที่ยมทูตหมายเลข 7 จะพูดจบ เสียงก้าวเท้าหนักแน่นทว่าทรงพลังก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังประตูบานใหญ่! ตึง! ตึง! ตึง! ประตูไม้ขนาดยักษ์เปิดออกพร้อมกับควันสีดำพวยพุ่งพัดวูบ ราวกับมีพัดลมไอเย็นขนาดใหญ่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง! ชายร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางจีนโบราณสีแดงเลือดหมูเดินวางท่าอย่างสง่างาม ใบหน้าถมึงทึง เข้มงวด และทรงอำนาจจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยือกราวกับช่องฟรีซตู้เย็น! เขาคือ ท่านยมบาลหัวหน้าเขต! “หมายเลข 7! งานวิญญาณประจำวันเสร็จหรือยัง! วันนี้มีเคสทะลุเป้าไหม!” น้ำเสียงก้องกังวานดุจสิงโตคำรามทำเอายมทูตหมายเลข 7 เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันที “ทา... ท่านหัวหน้า!” ยมทูตหมายเลข 7 ร้องเสียงหลง ถูมือไหว้ปลกๆ “คือว่า... คือ...” “คืออะไร!” ยมบาลเดินเข้ามาใกล้ เดินตรวจสมุดบัญชีวิญญาณ แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับมะลิที่ยืนกอดอก มองดูสถานการณ์ด้วยสายตาประเมิน “ยัยนี่ใคร? ทำไมวิญญาณยังไม่ถูกส่งไปบ่อชำระบาป?” ยมทูตหมายเลข 7 กลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ใบหน้าซีดจนกลายเป็นสีเขียว “ท่านหัวหน้าครับ... คือว่า... นาง... นางชื่อมะลิ... อายุขัยจริงของนาง...” ยมบาลขมวดคิ้วกว้าง มือหนากระชากสมุดบัญชีวิญญาณจากมือยมทูตมาพลิกดูด้วยความเร็วสูง สายตาแสกนผ่านตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาของท่านยมบาลจะขยายกว้างเท่าไข่เป็ด! “นางสาวมะลิ... หมดอายุขัยปี... 2080?!” ยมบาลส่งเสียงหลงจนเสียงหลงไปสองคีย์ “แต่นี่มันปี 2026!! หมายความว่ายังไงไอ้หมายเลข 7!!” “ขออภัยครับท่านหัวหน้า!” ยมทูตหมายเลข 7 คุกเข่าหมอบกราบหัวแทบพื้น “ชื่อจริงของนางคือ ‘มะลิ ศิริวงศ์’ พิกัดประเทศไทย แต่งานจริงคือ ‘มะลิ ศิริพงษ์’ ยายแก่ข้างบ้านอายุ 98 ปีครับ! ข้า... ข้าตื่นสาย แถมไม่ได้เปลี่ยนชุดตามภูมิภาค เลยรีบจนหยิบวิญญาณผิดดวงมาครับ!” มะลิที่ยืนฟังอยู่กอดอกแน่น ถอนหายใจยาวเหยียดออกทางปาก “เหอะ!” มะลิส่งเสียงเหยียดในลำคอ “ทำงานกันสะเพร่าสองเด้งขนาดนี้เลยเหรอคะ? นรกมีไว้ทำไมเนี่ยถ้าระบบคัดกรองดวงวิญญาณมันห่วยแตกขนาดนี้! ยูนิฟอร์มก็ใส่ผิด คนก็จับผิด! มิน่าล่ะ คนดีๆ ตายไว ส่วนคนชั่วๆ อยู่จนหนังเหี่ยว! นี่ถ้าฉันเป็นประธานบริษัทนะ ฉันไล่คุณพี่หมายเลข 7 ออกไปตั้งแต่วันแรกแล้วค่ะ! ไร้ประสิทธิภาพสิ้นดี!” ท่านยมบาลเหงื่อตกวูบ หันมองมะลิที่ด่าฉอดๆ ด้วยความมั่นหน้าแบบไม่เกรงกลัวบารมียมทูตแม้แต่น้อย “ยัยหนู... เจ้ากล้าด่าองค์กรนรกต่อหน้าข้าเชียวหรือ!” ยมบาลพยายามรักษาฟอร์ม แต่ในใจเริ่มลนลาน “แต่... เอาเถอะ! เห็นแก่ที่นรกทำงานผิดพลาด ข้าจะทำตามกฎเหล็ก! หมายเลข 7! รีบพาวิญญาณนางกลับไปส่งที่ร่างเดิมเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ท่านเบื้องบนจะส่งคนมาตรวจประเมินไตรมาสนี้! ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูสวรรค์ พวกเราโดนปลดแน่!” “ครับ! ครับท่าน!” ยมทูตหมายเลข 7 รีบกุลีกุจอหยิบกระจกเวทมนตร์ขึ้นมาขัดส่อง “ข้าจะเปิดวาร์ปส่งวิญญาณกลับร่างเดี๋ยวนี้ครับ!” แสงสีฟ้าเปล่งออกจากหน้ากระจกเวทมนตร์ ปรากฏภาพห้องสวดศพในโลกมนุษย์... มะลิเพ่งมองภาพในกระจกด้วยความอยากรู้ “เออ... ส่งฉันกลับไวๆ เลยนะ วันนี้มีโปรโมชันลดราคาในช้อปปี้ด้วย เดี๋ยวฉันกดซื้อซอสปรุงรสไม่ทัน—” แต่แล้ว... ภาพในกระจกก็เปลี่ยนไป มันคือภาพของเตาเผาศพขนาดยักษ์! พร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากปล่องควันโรงเรียนวัด! ด้านล่างมีญาติๆ ของมะลิกำลังยืนถือรูปถ่ายของเธอ พร้อมกับกระดาษกราบไหว้และกองดอกไม้ไม้ดกดำ! “อโหสิกรรมให้พวกเราด้วยนะลูก... พิธีสวดแบบวันเดียวจบ รวดเร็วทันใจ ไร้ภาระ... ตอนนี้ร่างหนูกลายเป็นเถ้าถ่านหมดแล้วนะลูก...” เสียงญาติของเธอเล็ดลอดออกมาจากกระจกเวทมนตร์! บรรยากาศในโถงนรกเงียบกริบ... เงียบชนิดที่ว่าได้ยินเสียงยุงนรกบินผ่าน และได้ยินเสียงเพลงสวดอภิธรรมสไตล์โปรโมชันรวดเร็วทันใจแว่วออกมาจากกระจกเวทมนตร์ มะลิ: “...” ยมทูตหมายเลข 7: “...” ท่านยมบาล: “...” “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!” ยมทูตหมายเลข 7 ร้องกรี๊ดออกมาเสียงสูงยิ่งกว่านักร้องโอเปร่า “เผาแล้ว! ญาติของนางเผาศพเสร็จไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วครับท่านหัวหน้าาาา!” “ไอ้บ้านี่!!” ยมบาลแทบจะล้มทั้งยืน “ยุคนี้ญาติมนุษย์เขาสวดพระอภิธรรมกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอวะ! แล้วทีนี้จะเอาร่างที่ไหนให้นางกลับไป!!” มะลิยืนทอดมองกระจกด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความโมโหจะปะทุขึ้นมาจนหน้าดำหน้าแดง เธอชี้หน้าทั้งยมบาลและยมทูตด้วยมือที่สั่นระริก “นี่พวกพี่จะส่งฉันวาร์ปตรงเข้าเตาเผาศพเลยเหรอคะ?!” มะลิโวยวายเสียงดังลั่นนรก “ญาติๆ พวกนั้นอีก! จะรีบเผาไปไหน! เงินประกันยังไม่ได้เคลมเลยมั้งนั่น! แล้วขี้เถ้าฉันล่ะ! ลอยอังคารไปแล้วมั้ง! แล้วฉันจะกลับไปอยู่ตรงไหน! ให้ฉันไปสิงในขวดน้ำส้มสายชูเหรอ!” “ใจเย็นๆ ก่อนแม่หนู!” ยมบาลเริ่มเหงื่อตกพลั่ก ยมบาลขวัญอ่อนกลัวถูกฟ้องร้องจากสวรรค์เบื้องบนเป็นที่สุด “เรื่องนี้... เรื่องนี้คุยกันได้! นรกเรามีนโยบายรับประกันความพึงพอใจ—” “พึงพอใจกับผีหนะสิ!” มะลิตะคอกกลับทันควัน “ศพฉันกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้ว! พวกคุณต้องรับผิดชอบ! ถ้าเรื่องนี้ถึงหูเบื้องบนนะ ฉันจะประจานระบบนรกให้ยับ! จะรีวิว 1 ดาวใน Google Maps นรกเขต 9 ให้ไม่มีดวงวิญญาณไหนอยากมาลงที่นี่เลยคอยดู!” ท่านยมบาลลนลานจนสติแทบหลุด หากเรื่องฉาวนี้โพล่งออกไป ตำแหน่งหัวหน้าเขตที่เพิ่งได้มาต้องหลุดลอย แถมอาจโดนปลดไปขัดกระทะทองแดงสิบปี! “หมายเลข 7!” ยมบาลกระชากคอเสื้อยมทูตฝึกหัดเข้ามาใกล้ “มีร่างว่างในมิติอื่นบ้างไหม! ร่างอะไรก็ได้ที่กำลังจะตาย แต่วิญญาณเดิมหมดอายุขัยพอดี!” “มี... มีครับท่าน!” ยมทูตหมายเลข 7 รีบพลิกหน้าสมุดเวทมนตร์อย่างบ้าคลั่ง “ในมิติแคว้น ‘ต้าซิง’ ยุคโบราณ! มีร่างของ ‘ซูเหมย’ คุณหนูสามตระกูลซูตกอับ กำลังจะตรอมใจตายเพราะกำลังถูกส่งไปเป็นอนุภรรยาของชินอ๋อง! อายุขัยของร่างนั้นหมดพอดีในวินาทีนี้ครับ!” “ดี! ยัดนางใส่ร่างนั้นเดี๋ยวนี้!” ยมบาลสั่งการด่วน “เดี๋ยวนะ!” มะลิตะโกนห้าม “ยุคโบราณ? อนุภรรยา? นี่พวกคุณจะส่งฉันไปอยู่ฮาเร็มจีนโบราณเหรอ! ฉันรำพัดไม่เป็น! แต่งกลอนไม่ได้! ภาษาจีนโบราณก็รู้แค่คำว่า ‘นีฮ่าว’ กับ ‘เชี่ยเชี่ย’! ส่งฉันไปตายรอบสองหรือไง!” ยมบาลมองมะลิด้วยสายตาวิตกกังวล เขารู้ดีว่าหากนางเอกไร้สกิลขนาดนี้ไปอยู่ในเรือนอ๋องสุดโหด นางต้องตายภายในสามวัน และเมื่อนางตายรอบสอง วิญญาณจะกลับมาที่นรกเขต 9 อีกครั้ง... แล้วความลับเรื่องศพถูกเผาจะแตก! ‘ไม่ได้การ... ข้าต้องทำให้นางรอดชีวิตอยู่ในร่างนั้นให้ยาวนานที่สุด!’ ยมบาลคิดในใจด้วยความลนลาน ยมบาลรวบรวมพลังเวทมนตร์สีทองสว่างไสวไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของมะลิอย่างรวดเร็ว! แว่บ! ออร่าสีทองเปล่งประกายเจิดจ้าไปทั่วร่างของมะลิ “อ๊ะ! นี่คุณทำอะไรกับฉันเนี่ย?!” มะลิอุทาน พลางก้มมองตัวเองที่เริ่มมีแสงทองวิ้งๆ ลอยรอบตัว “ข้ามอบ ‘พรแห่งดวงแข็งขั้นสุด’ ให้เจ้า!” ยมบาลรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงรวดเร็ว “ไม่ว่าเจ้าจะทำเรื่องติ๊งต๊อง ซุ่มซ่าม ไร้สาระ หรือซวยขนาดไหน... โชคชะตาจะบิดเบือนให้ผลลัพธ์ออกมาดีเยี่ยมเสมอ! ใครคิดร้ายกับเจ้า เหตุการณ์ประหลาดจะสะท้อนกลับไปหาคนนั้น! และข้าจะให้หมายเลข 7 คอยแอบกดปุ่มช่วยเหลือเจ้าอยู่ห่างๆ!” ฟังดูเหมือนระบบเล่นพรรคเล่นพวกไร้มาตรฐานเลยนะคะ...” มะลิขมวดคิ้ว จ้องหน้ายมบาลอย่างไม่ลดละ “แล้วฉันได้มิติช่องเก็บของเทพๆ แบบในนิยายไหมคะ? ระบบร้านค้าเวทมนตร์ล่ะ? หรืออย่างน้อยก็ขอเงินขวัญถุงสักหมื่นตำลึงไว้เป็นทุนทำมาหากินหน่อยสิ! “ไม่มีเวลาแล้ว!” ยมบาลแทบอยากจะยีหัวตัวเองเมื่อได้ฟังคำขอ ก่อนจะตัดบทและส่งสัญญาณให้ยมทูตหมายเลข 7 “ขอโทษนะแม่หนูมะลิ!” ยมทูตหมายเลข 7 หลับตาแน่น แล้วใช้เท้าถีบมะลิลงไปใน บ่อจุติมิติ ที่เปิดออกกะทันหันกลางห้องโถง! “อ๊ากกกกกก! พวกนรกเฮงซวยยยยย!” มะลิส่งเสียงตะโกนด่าก้องกังวาน ขณะที่ร่างของเธอดิ่งร่วงลงสู่หลุมมืดมิด “ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะกลับมาเผานรกพวกแกให้หมดเลยคอยดู๊—!” วูบ! เสียงตะโกนของมะลิหายวับไปพร้อมกับรอยแยกมิติที่ปิดลงอย่างสนิท ในห้องโถงนรกเหลือเพียงความเงียบสงบอีกครั้ง... ท่านยมบาลยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากอย่างโล่งอก พลางหันไปมองยมทูตหมายเลข 7 ที่ยังยืนสั่นอยู่ “หมายเลข 7...” ยมบาลเอ่ยเสียงเรียบ “ครับ... ครับท่านหัวหน้า?” “คอยจับตาดูนางไว้ให้ดี... อย่าให้นางตายเป็นอันขาด! ถ้าเรารอดจากเคสนี้ไปได้ ข้าจะดันเจ้าขึ้นเป็นยมทูตระดับสอง!” “ขอบพระคุณครับท่านหัวหน้า!” ยมทูตหมายเลข 7 ถอนหายใจยาว พลางมองลงไปในบ่อจุติ “ขอให้โชคดีนะ... คุณหนูซูเหมย...”