ทะลุมิติมาสร้างรัก

ชุนลี่อิงที่เพิ่งมาเหยือนเมืองหลวงของแคว้นเป่ยเซียงเป็นครั้งแรก รู้สึกตื่นตาตื่นใจอยู่ไม่น้อยที่ได้มาเห็นบ้านเมืองที่เจริญรุ่งเรืองได้มากขนานนี้ พริกไทยที่มาจากยุคปัจจุบันเข้ามาอยู่ในร่างของชุนลี่อิงได้สองปีแล้ว ไม่อยากเชื่อว่าเมืองหลวงจะดูคึกคักผู้คนเดินกันขวักไขว่ ร้านรวงมากมายตั้งอยู่บนสองข้างทาง นางเติบโตมาจากเขตแถบชายแดน ถึงแม้จะไม่มีสงครามแต่ความเจริญยังไม่เทียบเท่ากับเมืองหลวง ชุนไห่นั่งมองบุตรสาวด้วยความเอ็นดู ตั้งแต่นางเกิดมาก็กำพร้ามารดา เขาจึงต้องเลี้ยงดูนางมาเพียงลำพัง เขาจึงทุ่มเทความรักความเอาใจใส่ทุกอย่างอย่างสุดกำลังเท่าที่บิดาผู้หนี่งจะทำได้ เขาสอนวรยุทธนางด้วยตัวเอง เพราะอยากให้นางมีวิชาป้องกันตัว และนางก็ทำออกได้ดีไม่แพ้บุรุษ เขาทั้งรักและภูมิใจที่นางเติบโตมาได้เป็นอย่างดี “ท่านพ่อไม่อยากเชื่อว่าเมืองเป่ยเซียงจะเจริญรุ่งเรืองได้ขนานนี้” ลี่อิงหันมาเอ่ยกับชุนไห่ผู้เป็นบิดาอย่างตื่นเต้น พร้อมจับม่านหน้าต่างรถมาเปิดกว้างออก เพื่อให้เห็นบรรยากาศชัดขึ้น “ใช่ตั้งแต่ฮองเฮาและฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ พระองค์ก็ไม่เคยหยุดพัฒนาบ้านเมืองและแว่นแคว้น ราษฎรมีงานทำอยู่ดีกินดี ต้องขอบคุณทั้งสองพระองค์ที่สร้างคุณประโยชน์ให้แคว้นมากขนานนี้” แม่ทัพชุนไห่เอ่ยด้วยความปลาบปลื้ม “ยามนี้ฝ่าบาทสละบัลลังก์ให้กับองค์ชายคนโต แล้วบ้านเมืองจะเป็นอย่างไรต่อไปเจ้าคะ?” “ฮองเฮาและฝ่าบาททรงวางรากฐานเอาไว้เป็นอย่างดี ใครขึ้นครองบัลลังก์ในสี่องค์ชายก็ไม่มีปัญหา องค์ชายใหญ่ฉลาดหลักแหลมมีสติปัญญา อีกทั้งยังมีอีกสามองค์ชายคอยให้การสนับสนุนและช่วยเหลือ บัลลังก์นี้จึงมั่นคงและแข็งแกร่งมากทีเดียว” “ลี่อิงเรื่องที่พ่อและฝ่าบาทเคยคุยกันเรื่องหมั้นหมาย ยามนี้เจ้าก็อายุสิบหกแล้วพ่อจะไม่บังคับเจ้า เรื่องคู่ครองพ่อเข้าใจว่าไม่ควรบังคับฝืนใจใคร ฝ่าบาทเองก็คงเข้าใจ เจ้าก็อย่าได้ต้องกังวล” ชุนไห่พยายามคิดและทบทวนเรื่องหมั้นหมายของลี่อิงมาหลายวัน เขาเห็นว่านางกำลังมีความสุขในการใช้ชีวิต เขาไม่อยากทำลายความสุขของนาง ลี่อิงพอได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มด้วยความพอใจ เขาเป็นบิดาที่ดีมากจริงๆ แม้นางจะมาอยู่ในร่างนี้ไม่นาน แต่ก็รับรู้ถึงความรักและการเอาใจใส่ และที่สำคัญเขาคำนึงถึงจิตใจของนาง โดยไม่หวังลาภยศและอำนาจ “ท่านพ่อขอบคุณนะเจ้าคะที่เข้าใจ ข้าไม่คิดอยากออกเรือนในตอนนี้เลยเจ้าค่ะ อีกอย่างองค์ชายสี่ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาเองก็คงอาจจะมีคนที่ชอบอยู่แล้วก็อาจเป็นได้” ที่จริงนางก็คิดเรื่องนี้เอาไว้อยู่เหมือนกัน ว่าจะพูดปฏิเสธอย่างไรดี พอบิดาเอ่ยขึ้นมาแบบนี้นางก็โล่งใจ ถึงแม้ครอบครัวนี้จะไม่ได้ร่ำรวยมากนักแต่ก็ไม่ได้ยากจน นางคิดว่าจะหาวิธีหาเงินให้ได้มากๆ ในภายภาคหน้านางจะดูแลเขาอย่างดีที่สุด เพื่อเป็นการตอบแทนที่เขาดีกับนาง “ท่านพ่อเราแวะโรงเตี๊ยมกินอะไรหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ?” ลี่อิงเหลือบมองเห็นโรงเตี๊ยมที่ตั้งอยู่ริมถนน ที่ใหญ่โตหรูหราท่าท่างอาหารคงจะราคาแพงไม่น้อยเลย แต่ในเมื่อเมื่อทะลุมิติมาทั้งทีนางก็อยากจะลองอาหารเลิศรสของที่นี่ดูบ้าง “อืมเอาสิ” ชุนไห่เอ่ยสั่งเซียวหานให้แวะจอดหน้าโรงเตี๊ยม ที่เปิดให้บริการทั้งห้องพักและอาหาร ที่มองดูแล้ววันนี้คึกคักมีลูกค้ามากเป็นพิเศษ ชุนไห่และชุนลี่อิงเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่ยามนี้ผู้คนพลุกพล่าน ก่อนจะเดินไปหาเสี่ยวเอ้อที่ยืนคอยให้บริการอยู่ชั้นล่าง “ยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองได้จองไว้หรือไม่ขอรับ?” “ไม่ได้จองไว้แต่ว่าพอจะมีโต้ะว่างหรือไม่? ชุนไห่เอ่ยถามเพราะดูท่าแล้วคงจะไม่มีโต้ะว่างอย่างแน่นอน “มีขอรับแต่เป็นห้องส่วนตัวอยู่ชั้นสอง ท่านจะรับหรือไม่ขอรับ?” แม่ทัพชุนไห่หันไปมองบุตรสาวที่ดูให้ความสนใจกับอาหารที่นี่ ก็ตัดสินใจจองห้องพิเศษส่วนตัว ดีเหมือนกันเขาเองก็อยากนั่งกินอาหารแบบเงียบๆ อยู่พอดี เสี่ยวเอ้อพาทั้งสองมาด้านบนชั้นสอง ที่จัดเป็นห้องๆ เอาไว้ต้อนรับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัวและร่วมถึงคนชั้นสูง ระหว่างเดินผ่านห้องห้องหนึ่ง ทั้งชุนไห่และลี่อิงก็ต้องหยุดชะงักกับบทสนทนาข้างใน “เจ้าคิดจะหมั้นหมายกับบุตรสาวท่านแม่ทัพชุนไห่ ตามพระประสงค์หรือไม่?” องค์ชายสามเฉินห่าวอี้เอ่ยถามองค์ชายสี่เฉินห่าวรัน ที่นั่งใบหน้าเรียบนิ่งประหนึ่งไร้ความรู้สึก ก่อนที่เขาจะยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเฉื่อยชา “ข้าเกลียดสตรีที่อยากแต่งเข้าราชวงศ์เพื่อเสริมอำนาจให้กับตระกูลตนเอง ยิ่งใช้ความสนิทสนมของความเป็นสหาย มากดดันข้าให้หมั้นหมาย ข้ายิ่งรู้สึกรังเกียจมากขึ้นไปอีก นางก็ช่างไร้ยางอายรีบรับข้อเสนอโดยไร้ข้อโต้แย้งใดๆ คงอยากแต่งเข้ามาร่วมราชวงศ์เต็มที่ สตรีน่ารังเกียจ!" “หมายความว่าเจ้าจะไม่หมั้นกับนาง?” องค์ชายสามยังคงถามต่อ “ข้าไม่มีทางหมั้นกับนางแน่!!” ลี่อิงยืนฟังบทสนทนาด้านในแล้วถึงกับต้องกำมือแน่นด้วยความโกรธ หลงตัวเองจริงนะพ่อบุรุษยุคโบราณเต่าล้านปี คิดว่าข้าอยากหมั้นอยากแต่งกับท่านหรือ? ใบหน้าของลี่อิงเริ่มแดงขึ้นจากการสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่ประทุอยู่ข้างใน บุรุษยุคจีนโบราณความคิดความอ่านที่แท้ก็แคบเพียงนี้ ก่อนเสี่ยวเอ้อที่เข้าไปส่งอาหารด้านในห้องจะเปิดประตูออกมา แต่ก็ต้องตกใจกับชุนไห่และลี่อิงยืนอยู่หน้าประตู “ท่านทั้งสองเหตุใด…” เสี่ยวเอ้อพูดยังไม่ทันจบลี่อิงก็ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ชุนไห่ก็ก้าวเท้าตามไปด้วยเช่นกัน “คารวะองค์ชายสาม คารวะองค์ชายสี่” ชุนไห่และลี่อิงก้มศีรษะพร้อมเอ่ยทำความเคารพ ก่อนจะเงยหน้ามองบุรุษสูงศักดิ์ทั้งสองอย่างเย็นชา เฉินห่าวรันมองสตรีตรงหน้าอย่างตกใจและตกตะลึง นางคือบุตรสาวของแม่ทัพชุนไห่หรือ? นางมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด? สตรีนางนี้แม้จะแต่งตัวเรียบๆ แต่ก็ไม่อาจบดบังความงามที่โดดเด่นออกมา รูปร่างของนางสมส่วน ดวงตากลมโตรับกับจมูกที่เชิดโด่งอย่างสวยงาม ผิวพรรณก็ขาวนวลเนียนต่างจากสตรีที่เติบโตมาเเถบชายแดน เฉินห่าวรันมองสำรวจลี่อิงอยู่นาน จนชุนไห่ต้องกระแอมออกมา “อะแฮ่ม! องค์ชายเรื่องที่พระองค์ตรัสไปเมื่อสักครู่ กระหม่อมคิดว่า” ชุนไห่ยังเอ่ยไม่ทันจบลี่อิงก็โพล่งขึ้นมา “หม่อมฉันไม่ยินดีหมั้นหมายกับพระองค์เช่นกันเพคะ แม้ว่าในโลกใบนี้จะมีบุรุษเหลือเพียงแค่ท่าน หม่อมฉันก็จะขออยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต!! หม่อมฉันทูลลาเพคะ” กล่าวจบลี่อิงก็รีบหมุนตัวก้าวขาเดินออกไป “กระหม่อมทูลลา” ชุนไห่รีบเอ่ยลาก่อนจะก้าวเท้าเดินตามบุตรสาวออกมา ทิ้งให้บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบ องค์ชายสามเฉินห่าวอี้ยกชาขึ้นจิบพลางเหลือบตามององค์ชายสี่ที่นั่งนิ่งเงียบ เฉินห่าวรันตกอยู่ในภวังค์ บุตรสาวท่านแม่ทัพชุนไห่นางคงได้ยินที่พวกเขาพูดทั้งหมด ท่าท่างของนางดูท่าจะเป็นคนที่ยอมใคร สมแล้วที่เป็นบุตรสาวของท่านแม่ทัพ แต่ทำไมเมื่อได้ฟังคำพูดของนาง ใจเขาถึงรู้สึกหน่วงแบบนี้ ทั้งที่นางบอกไม่อยากหมั้น เขาควรจะรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำ “เจ้าก็ประกาศชัดเจนนางเองก็เช่นกัน คราวนี้เจ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะได้หมั้นกับนาง” “อืม” องค์ชายสามเฉินห่าวอี้มองท่าท่างอาการขององค์ชายสี่แล้วก็ถึงกับส่ายหน้า พูดออกไปแล้วจะทำอย่างไรได้ ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ตกหลุมนาง ไม่เช่นนั้นคนเจ็บก็คือตัวเขาเอง