ขีดเส้นใต้ ว่าเป็นเธอ

ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใจกลางกรุงชายหนุ่มและหญิงสาวพลุกพล่านไปทั่วด้วยชุดมหาลัยสีขาวดำที่ดูสะอาดตา ภายในที่แห่งนั้นมีนักศึกษาหลากหลายคณะที่กำลังรวมตัวกัน ณ หอประชุมของมหาวิทยาลัย วันนั้นเป็นวันที่มีการทำกิจกรรมใหญ่ร่วมกันทุกคณะ ซึ่งทุกคนในมหาวิทยาลัยจะต้องร่วมมือช่วยกันจัดงาน โดยกิจกรรมครั้งนี้จะเป็นการประกวดดาวเดือนของปีที่หนึ่งของแต่ละคณะจะมีการส่งตัวแทนเพื่อน ๆ เข้าร่วมการประกวดมาก่อนหน้านี้แล้ว ซึ่งวันนั้นเมื่อการประกวดมาถึงทุกคนก็ตั้งตารออย่างตั้งใจ สาว ๆ ต่างตั้งตารอที่จะเจอเดือนคณะวิศวกรรมไฟฟ้ามากที่สุด เพราะได้ข่าวกันมาว่าหนุ่มคณะนี้ทั้งหล่อ ผิวขาวดุจหิมะ เนียนละเอียดจนแทบไม่มีที่ติ จึงทำให้หลาย ๆ คนจับตามองชายหนุ่มคณะนี้มากที่สุด "เห้ย ไอวายุใกล้เสร็จยัง" "เออ ๆ กูพร้อมแล้ว แม่งพวกมึงนี่จะให้กูประกวดจนได้" "เออ เดี๋ยวเสร็จงานก็ไปฉลองกันบ้านกู" เพื่อนคนสนิทของหนุ่มวิศวะให้กำลังใจพลางแซวเล็กน้อยก่อนขึ้นเวลา ผ่านไปเพียงไม่นานก็มีนักศึกษามาตามให้ขึ้นไปประกวดบนเวที เขาทำสีหน้านิ่งเฉยและถอนหายใจก่อนออกไป อ๊ากกกกกก! นั่น! "หล่อมาก หล่อกว่าคนเมื่อกี้อีก" "หูย น่ากินมากแม่" อาทิตย์เพื่อนของเขาได้ยินสาว ๆ กรี๊ดกร๊าดวายุก็แอบขำเบา ๆ และโบกมือทักทายเพื่อนที่อยู่บนเวที ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังแนะนำตัวอยู่บนเวทีและโชว์ความสามารถในการร้องเพลงอยู่นั้นเสียงกรี๊ดก็ยังไม่หยุดหย่อนเลยทีเดียว เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงทางคณะกรรมการถึงจะประกาศผลของผู้ที่ชนะดาวเดือนในปีนี้ ทุกคนต่างรอลุ้นพร้อมกันว่าเดือนมหาวิทยาลัยปีนี้จะใช่คนที่ฮอตฮิตคนนั้นหรือเปล่า "ยินดีกับนายวายุคณะวิศกรรมศาสตร์ของเราด้วยในปีนี้ครับ" อ๊ากกกกกก! หลังจากประกาศผลเสร็จสิ้นชายหนุ่มก็เดินลงเวทีทันที รางวัลที่ได้ทั้งหมดเขายื่นให้เพื่อนคนสนิทเก็บไว้และเดินออกไปจากหอประชุมอย่างรวดเร็ว "ไปบ้านกูมั้ย" "บ้านมึงมีอะไรดี" "เออ ไปเหอะหน่า" "เออ ไปก็ไป" อาทิตย์ลากวายุขึ้นรถตัวเองไปทั้งที่สีหน้าของเพื่อนดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก เขารู้ว่าเพื่อนสนิทไม่พอใจกับการประกวดเดือนมหาวิทยาลัยเพราะวายุเป็นคนที่ไม่ชอบสุงสิงกับใครหรือพบเจอผู้คนมากมาย ผ่านไปประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมงก็ถึงบ้านของอาทิตย์ ทันใดนั้นเมื่อชายหนุ่มลงจากรถและกำลังเดินเข้าบ้านไปสายตาของวายุก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างบางผิวขาวใสกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงห้องนั่งเล่น "กลับมาแล้ว" ชายร่างบางได้ยินเสียงพี่ชายก็หันมามองด้วยสายตาที่ใสซื่อและรอยยิ้มที่ดูสดใส ชายหนุ่มเย็นชาหันไปสบตาเข้าพอดีหัวใจก็สั่นระรัวอย่างบอกไม่ถูกเพราะไม่เคยมีความรู้สึกอะไรแบบนี้กับตัวเองมาก่อน ชายร่างบางส่งยิ้มให้และหันกลับไปอ่านหนังสือที่ถืออยู่ต่อ วายุหน้าแดงก่ำจนทำอะไรไม่ถูก แต่สายตาของเขานั้นจ้องมองชายร่างบางโดยไม่ละสายตาเลยแม้แต่น้อย ***เรื่องราวของพี่น้อง*** ในบ้านหลังหนึ่งที่เงียบสงบมีเพียงพี่น้องสองคนอาศัยอยู่ด้วยกัน พ่อและแม่ของทั้งสองเสียชีวิตจากอุบัติเหตุตั้งแต่ตอนที่พวกเขายังเด็ก อาทิตย์ผู้เป็นพี่ชายคนโตจึงทำงานหาเลี้ยงน้องชายมาจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันนี้น่านฟ้าน้องชายของอาทิตย์ก็ช่วยเขาทำงานหาเงินเลี้ยงดูซึ่งกันและกัน "น่านฟ้า มีอะไรให้พี่กินบ้าง" "น่านสั่งอาหารมาแล้ว" "นี่..." "อ๋อ น้องกูเองชื่อน่านฟ้า" วายุพยักหน้าแต่ไม่มีรอยยิ้มปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าตัวเองจะเย็นชาอะไรซะขนาดนั้น น่านฟ้ามองตรงไปที่เพื่อนของพี่ชายก็ยิ้มให้เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้านิ่งใส่จึงใช้มือวาดภาพบนอากาศเป็นรูปรอยยิ้มใส่และหันหลังกลับไปอ่านหนังสือ ชายหนุ่มผลิรอยยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ และเปลี่ยนสีหน้ากลับไปเป็นแบบเดิมทันที เขานั่งมองน่านฟ้าอยู่ครู่หนึ่งสายตาก็เหลือบไปเห็นหนังสือที่อีกฝ่ายกำลังอ่านจึงขยับเข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ แฮ่ม! "มึง เอ่ออ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยอยู่เหรอ" "ห๊ะ พี่เรียกน่านไม่เพราะเลยนะ" "ก็กูจะเรียกแบบนี้" "ครับ" น่านฟ้าพยักหน้าและอ่านหนังสือต่อ ตอนนั้นอาทิตย์กำลังไปเข้าห้องน้ำพวกเขาจึงอยู่ด้วยกันสองคนเพียงลำพัง "เฮ้ย กูถามมึงอยู่นะ" "น่านกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาลัยครับ" น่านฟ้าตอบกลับไปด้วยท่าทางที่ไม่พอใจเพราะอีกฝ่ายพูดไม่เพราะกับตัวเองทั้งที่ไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย อีกทั้งแม้กระทั่งพี่ชายของตนก็ยังไม่เคยพูดแบบนั้นเลย ผ่านไปไม่นานอาหารที่น่านฟ้าสั่งก็มาส่ง อาทิตย์ตะโกนเรียกเพื่อนให้ลุกไปทานข้าวพร้อมกัน ชายหนุ่มรีบลุกไป สายตาของเขามองไปที่น่านฟ้าเหมือนจะหาเรื่องชวนคุยหรืออยากจะขอโทษแบบนัย ๆ แต่ด้วยความที่เพื่อนสนิทก็ยืนอยู่ตรงนั้นจึงไม่มีโอกาสได้เอ่ยปากพูด เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืนที่เขานั่งเล่นอยู่ที่บ้านของอาทิตย์ เมื่อชายหนุ่มหันมองนาฬิกาจึงขอตัวกลับก่อน อาทิตย์อาสาไปส่งที่บ้านแต่ตนจะเรียกรถกลับเองเพราะไม่อยากรบกวนเพื่อนพักผ่อน "กูกลับละ" "เจอกัน" เช้าวันต่อมาอาทิตย์โทรหาวายุเพื่อจะชวนเพื่อนมาช่วยติวหนังสือให้น้องชายตัวเอง ชายหนุ่มที่เพิ่งตื่นจากนอนก็รับปากไปแบบส่ง ๆ โดยไม่ทันได้คิดอะไร ทันใดนั้นเองเขานึกขึ้นได้ว่าน่านฟ้าไม่พอใจตัวเองอยู่กับเรื่องเมื่อวานจึงรีบแต่งตัวและเดินทางออกไปยังบ้านของเพื่อนทันที ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นน่านฟ้าลุกออกมาเปิดก็พบว่ามีชายหนุ่มที่ตนเพิ่งเจอมาเมื่อคืนกำลังยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมขนมเต็มไม้เต็มมือไปเสียหมด เธอยิ้มให้กับชายหนุ่มตรงหน้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ว่าเขาคือคนที่พี่ชายจะให้มาช่วยติวหนังสือ "อะขนม กูซื้อมาฝาก" "พี่มาหาพี่อาทิตย์เหรอ" "พี่มึงให้กูมาติวหนังสือให้" "ห้ะ พี่เองเหรอ" ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่แววตาแสดงออกมาช่างร้ายกาจยิ่งนัก แววตาของเขาเหมือนมีอะไรแอบแฝงราวกับว่าตัวร้ายจะขย้ำเหยื่ออย่างนั้นเลย อาทิตย์เดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นและหยิบหนังสือของน่านฟ้ามาดู เขาพยักหน้าเหมือนเยินยออีกฝ่ายว่าเก่ง แต่เมื่อเห็นน่านฟ้าเดินมาชายหนุ่มกลับเปลี่ยนสีหน้าทันที "น่านเอาขนมมาให้ เดี๋ยวน่านไปตามพี่อาทิตย์ให้นะ" "อื่ม" เมื่อน่านฟ้าหันหลังกลับไปตนก็จ้องมองไปยังเรือนร่างของเธอก่อนที่เผยรอยยิ้มอันน่าหลงใหลออกมา รอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์ ที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน ผ่านไปเพียงไม่นานอาทิตย์ก็ตามออกมานั่งกับเพื่อนสนิท ตอนนั้นน่านฟ้ากำลังเดินไปที่ห้องครัวแต่อาทิตย์เรียกสกัดเอาไว้ก่อน "น่าน มานั่งนี่สิ" วายุได้ยินเพื่อนเรียกน้องชายให้มานั่งด้วยกันตนก็หันมองตามไปดูน้องเขาทันที