ไม่เคยบอกนะว่าจะเป็นเพื่อน

Introduction : เพื่อนคนแรกของน้องยาหยี กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย บ้านรัฐพลเตชะมณี "เฮ้อ...จนจบมัธยมปลายแล้วฉันก็ยังไม่มีเพื่อนกับชาวบ้านเขาเลยสักคน" ฉันออกปากบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อได้เห็นว่าในวันนี้เพื่อนนักเรียนร่วมห้องเดียวกันได้พากันไปดื่มฉลองให้กับวันสำเร็จการศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลาย ซึ่งจริง ๆ แล้วพวกนั้นก็ออกปากเชิญชวนให้ฉันไปด้วยอยู่นะ แต่...มันติดอยู่ตรงที่ว่าฉันนั้นดันเป็นคนที่โคตรจะขี้อายที่มักจะกลายเป็นผู้บกพร่องทางด้านการพูดและได้ยินในทันทีที่ต้องยืนรวมตัวอยู่กับคนหมู่มากนะสิ! ถ้าหากทุกคนกำลังสงสัยว่าแล้วแบบนี้ฉันจะมีเพื่อนเหมือนกับชาวบ้านเขาไหม? คำตอบคือไม่ค่ะ! ฉันไม่เคยที่จะมีเพื่อนสนิทมาก่อนตลอดทั้งชีวิตนี้ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย เพราะมันจะอายแทบบ้าในทุกทีที่ต้องเปิดปากพูดคุยกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน สุดท้ายก็เลยได้แต่มานั่งเหงา ๆ อยู่แบบนี้ เฮ้อ... ไม่รู้จะสมน้ำหน้าหรือสมเพชตัวเองก่อนดียาหยีเอ๊ย! ใช่สิ...ลืมบอกไปเลยว่าฉันชื่อ 'ชนิดา รัฐพลเตชะมณี' หรือทุกคนจะเรียกง่ายๆ ว่า 'น้องยาหยี' ก็ได้ค่ะ ก็อย่างที่เคยพูดไปว่าฉันน่ะพึ่งจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายมาหมาด ๆ และเพราะความเข้าสังคมไม่เก่งนี่แหละที่เป็นสาเหตุให้ฉันต้องนั่งเหงาอยู่คนเดียว แทนที่จะได้ไปร่วมเลี้ยงฉลองกับชาวบ้านเขา... 'หากคุณกำลังมองหาใครสักคนมาพูดคุย คลิกมุมซ้ายด้านล่างเพื่อเริ่มต้นได้เลยค่ะ' "มันจะง่ายขนาดนั้นจริง ๆ นะเหรอ...?" ฉันเพ่งเล็งไปยังข้อความโฆษณาของแอปพลิเคชั่นหนึ่งที่ปรากฎขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความสงสัยและเกิดความรู้สึกอยากจะลองคลิกเม้าท์เข้าไปตามคำเชิญชวนนั้นขึ้นมา กริ๊ก... ก็ไม่รู้หรอกนะว่าถ้าหากกดเข้าไปแล้วจะกลายมาเป็นมิจฉาชีพหรือเปล่า... แต่เอาเถอะถ้าเกิดมันดีจริงฉันก็จะได้มีเพื่อนกับชาวบ้านชาวช่องเขาสักที... "อ่า...ชื่อเหรอ" หลังจากที่กดเข้ามาตามคำแนะนำนั้นก็มีแบบฟอร์มให้ฉันลงทะเบียนสำหรับเข้าใช้งานขึ้นมาให้เห็น ก่อนฉันจะมาติดแหง็กอยู่กับชื่อบัญชีผู้ใช้อยู่อย่างตอนนี้... 'Sunshine' "อ่า...เอาชื่อนี้แหละ" หลังจากที่ลังเลอยู่นานสองนานฉันก็เลยกรอกชื่อตามที่นึกขึ้นมาได้พอดิบพอดี ก่อนจะจัดการใส่รูปน้องแมวขนฟูแทนรูปหน้าจริงของตัวเอง ครืด... Mateo-teo : Hi~ "เอาไงดี...จะมีเพื่อนคนแรกทั้งทีแกเล่นเป็นฝรั่งเลยจริง ๆ นะเหรอยาหยี" ข้อความที่ถูกส่งเข้ามาโดนฝรั่งตาสีเขียวมรกตคนหนึ่งทำฉันเกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมาว่าจะตอบการสนทนานั้นหรือกดบล็อกบัญชีผู้ใช้อีกฝ่ายไปดี Mateo-Teo : Can we talk? (เราพอจะคุยกันได้ไหม?) Mateo-Teo : 🥹 Sunshine : Um... OK เพียงแค่ตอบกลับไปเท่านั้นอีกฝ่ายที่แนะนำตัวกับฉันว่าเขาชื่อ 'มาเตโอ แอบิเกล ซิลเวอร์โน' ก็ส่งข้อความเข้ามาหาแบบติดกันจนฉันตอบไม่ทันกันไปเลยทีเดียว... เพื่อน 'ออนไลน์' คนแรกในชีวิตของฉัน เอาเข้าจริงฉันเริ่มจะไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วสิว่าจะเอ็นดูหรือเวทนาตัวเองดี หึ... นี่มันบ้าชะมัดเลยยัยยาหยี Mateo-Teo : Could I ask where are you live?(ขอถามได้หรือเปล่าว่าคุณอาศัยอยู่ที่ไหน) "ถ้าตอบว่าอยู่นอกโลกจะได้ไหมละ?" ประโยคคำถามล่าสุดที่อีกฝ่ายส่งมาทำเอาฉันที่ไม่อยากจะเปิดเผยตัวตนมากนักถึงกับเริ่มจะเกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ "แต่เอาเถอะ...คนไทยมีตั้งกี่ล้านคน แล้วเขาก็อยู่ไกลถึงแคนาดา ก็คงจะไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง" Sunshine : Thailand ที่สุดแล้วฉันก็ตัดสินใจที่จะตอบกลับไปตามความเป็นจริง อ่อ...บอกไปหรือยังว่าฉันแทนตัวเองว่า 'ซัน' ในตอนที่คุยกันกับเขา Mateo-Teo : Thailand?! 😲 That’s so cool! I can speak Thai too! 🙌 (ประเทศไทยอย่างนั้นนะเหรอ! เจ๋งมาก! ฉันพูดภาษาไทยได้ด้วยแหละจะบอกให้!) Sunshine : Are you bragging?🤭 Come on, say something. (อวดเก่งงั้นเหรอ! ไหนลองพูดมาสิ!) Mateo-Teo : ชื่อ ผม มาเทโอ สวัสดี ครับ Sunshine : Cute! But the correct way is สวัสดีครับผมชื่อมาเตโอ! 🥰 (น่ารักมากแต่แบบนี้ต่างหากที่ถูกต้อง!) Mateo-Teo : Oh… I messed up. Thanks for telling me. (โอ้...ฉันทำพลาดไปแล้วสิ ขอบคุณที่บอกกันนะ) Mateo-Teo : สวัสดีครับผมชื่อมาเตโอ is this correct? (แบบนี้ถูกหรือยังนะ?) Sunshine : Exactly! That’s correct, very good! (แบบนี้แหละถูกแล้ว เก่งสุดๆ ไปเลย!) Mateo-Teo : ขอบคุณ ครับ จากนั้นพวกเราก็ชวนกันคุยกันไปในเรื่องสัพเพเหระ และนับได้ว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่เขาอยากจะพูดคุยกันด้วยภาษาไทยมากกว่า จึงทำให้เราสองคนคุยกันได้สนุกกว่าที่ฉันคิดเอาไว้ซะอีก แต่ช่างน่าเสียดายที่ตามเวลาในประเทศไทยตอนนี้ได้เข้าสู่ช่วงสามทุ่มซึ่งตรงกับเวลาที่ฉันเข้านอนแล้ว ในขณะที่ออตตาวาบ้านเขาพึ่งจะสิบโมงเช้า ใช่สิ...ลืมบอกไปเลยว่ามาเตโอเขาเป็นชาวออตตาวา ประเทศแคนาดาโดยกำเนิดแต่พอจะพูดภาษาไทยได้อยู่บ้างเพราะทางบ้านของเขาสอนน่ะ ว่าแต่...ตอนนี้ฉันชักจะง่วงขึ้นมาแล้วสิ ฝันดีนะทุกคน ฝันดีนะมาเตโอ...เพื่อนคนแรกในชีวิตของน้องยาหยี *** หนึ่งเดือนต่อมา... นับตั้งแต่วันนั้นที่ฉันตกลงจะพูดคุยกับมาเตโอ เชื่อไหมว่าไม่มีสักวันเลยที่เขาจะปล่อยให้ฉันเหงา ล่าสุดเมื่อปลายสัปดาห์ก่อนเขาบอกฉันด้วยแหละว่ากำลังเข้าคอร์สการเขียนภาษาไทยขั้นพื้นฐานแบบจริงจังอยู่... เราสองคนคุยกันผ่านช่องแชทเท่านั้นนะคะ เพราะฉันเองที่เขินเกินกว่าที่จะบอกให้เขารับรู้ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายอย่างที่โกหกเขามาตลอด.. "คุยกับใครอยู่คะน้องยาหยี" ผู้หญิงสวย ๆ ชื่อเสียงเรียงนาม 'ยี่หวา' ที่มีศักดิ์เป็นคุณหญิงเก่าพ่วงด้วยตำแหน่งคุณแม่ของฉันพร้อมกับ 'อันวา' คุณพ่อสุดหล่อที่มีหน้าที่การงานรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ พร้อมใจกันส่งสายตาเชิงคำถามมายังฉันที่ระยะหลัง ๆ มานี้เอาแต่อมยิ้มอยู่กับหน้าจอมือถือ "เพื่อนค่ะคุณแม่...เขาชื่อมาเตโอ เป็นชาวแคนนาดาค่ะ" จริง ๆ แล้วนี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะคะที่คุณแม่เอ่ยถามไปถึงใครอีกคนที่ทำให้ฉันยิ้มอยู่กับโทรศัพท์ได้ตลอดทั้งวัน เพราะฉันรู้สึกเขินอายเกินกว่าที่จะบอกท่านไปตรง ๆ พวกท่านถึงไม่มีโอกาสได้รับรู้เสียที "ยอมบอกได้สักทีนะ...ว่าแต่หนูรู้จักกันได้ยังไงครับ พอจะบอกพ่อได้ไหมเอ่ย?" เสียงทุ้มนุ่มของพ่อถามขึ้นบ้างพลางทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ฉัน "เขาละลาบละล้วงลูกสาวคนดีของพ่อหรือเปล่าครับ ถ้าหากเขาปฏิบัติต่อลูกไม่ดี...สัญญานะครับว่าลูกจะบอกให้พ่อรับรู้ในทันที" มาถึงตอนนี้แล้วฉันมั่นใจได้เลยว่าหลายคนคงจะแอบขมวดคิ้วในความหวงห่วงจนเกินความพอดีทั้งที่ลูกสาวของพ่ออายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์แล้ว ดังนั้น! ฉันจะเฉลยให้ก็ได้นะคะว่ามันเป็นเพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาฉันไม่เคยที่จะมีเพื่อนคู่คิดมิตรคู่ใจเลยแม้แต่คนเดียวนั่นเองจ้ะ "ค่ะพ่อ...น้องยาหยีรับทราบ!" ฉันขานรับความห่วงใยที่พ่อมอบให้ด้วยน้ำเสียงสดใส พลางพิงตัวลงบนไหล่แข็งแรงนั้นโดยมีวงแขนของคุณแม่ที่โอบกอดเราสองพ่อลูกมาจากด้านหลังอีกชั้นหนึ่ง ครืด... "หนูขอตัวก่อนนะคะคุณพ่อ...คุณแม่ เดี๋ยวหนูจะลงมาทานข้าวเย็นพร้อมกันนะคะ" เมื่อเห็นว่าแจ้งเตือนการส่งข้อความจากเพื่อนชาวแคนนาดาปรากฎขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ ฉันจึงก้มไหว้ลาพ่อกับแม่อย่างสุภาพก่อนจะเร่งความเร็วของการเดินไปยังห้องพักเพื่อที่จะได้พูดคุยกับมาเตโอได้อย่างสะดวก... ___