บ่วงรักคุณมาเฟียเถื่อน

ปั้ง! ปั้ง!! เสียงปืนดังขึ้นสองนัดติดกัน ร่างชายท้วมทรุดลงกับพื้น เลือดสีเข้มค่อย ๆ แผ่ออกใต้ร่างไร้ลมหายใจ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีความกลัว มีเพียงชายร่างสูงในชุดสูทสีดำที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนัง มือหนึ่งวางปืนลงบนโต๊ะกระจกใส อีกมือพาดโซฟาอย่างผ่อนคลาย สีหน้าเรียบเฉย… ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องน่าเบื่อในเเต่ละวัน "เอามันออกไป" คำสั่งสั้น ๆ ทำให้ลูกน้องรีบเข้ามาลากศพออกจากห้องโดยไม่กล้าสบตาใคร ตึ๊ก…ตึ๊ก…ตึก… เสียงส้นรองเท้าสูงดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนหญิงสาวในเสื้อสูทรัดรูปก้าวเข้ามา ภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงัก ทั้งเลือด ทั้งปืนบนโต๊ะ เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่ลดระดับเสียง "คุณคิดว่าการฆ่าคนต่อหน้าคนอื่น เป็นเรื่องปกติขนาดนั้นเลยหรอคะ" ชายบนโซฟาหันมาช้า ๆ สายตาคมเข้มไล่มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้า "เธอเป็นใคร" น้ำเสียงทุ้มต่ำ ไม่ดัง…แต่กดอากาศในห้องให้หนักอึ้ง ลูกน้องคนสนิทรีบก้มกระซิบข้างหูเขา "ทนายครับ คนที่ผมบอกให้ไปหามา" คิ้วเข้มขยับขึ้นเล็กน้อย "ทนาย?" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ใช่ ฉันเป็นทนาย และฉันจะบอกคุณไว้ตรงนี้ ไม่ว่าคุณจะมีอำนาจแค่ไหน การฆ่าคนก็ยังผิดกฎหมาย" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาเย็นเฉียบ "มันทรยศฉัน" "ต่อให้เขาผิดจริง คุณก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินชีวิตใคร" คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท …ไม่เคยมีใคร กล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน เขาจ้องเธออยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก "ฉันบอกให้ไปหาทนายเก่ง ๆ มา ไม่ได้ให้ไปหาคนที่คิดว่าโลกนี้ขาวสะอาด" หญิงสาวไม่ถอย "ถ้าคุณไม่อยากติดคุก คุณควรฟังคนที่รู้กฎหมายมากกว่าความโกรธของตัวเอง" ความเงียบกลับมาอีกครั้ง คราวนี้…สายตาที่มองเธอ เปลี่ยนไป "เธอเป็นทนายจริง ๆ สินะ" "ใช่" ชายหนุ่มลุกจากโซฟา เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างใกล้พอจะได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากร่างบาง "งั้นฉันต้องการให้เธอเป็นทนายส่วนตัวของฉัน" "แล้วฉันควรตอบตกลง เพราะอะไร" เขายกปืนขึ้นหมุนช้า ๆ ในนิ้ว ก่อนจะพูดเรียบ ๆ "เพราะถ้าเธอไม่ช่วยฉัน เธออาจต้องเป็นคนให้การในคดีฆาตกรรมแทน" หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะกำลังชั่งน้ำหนัก นี่มันไม่ใช่แค่คดี…แต่เหมือนเอาชีวิตไปเสี่ยงด้วย เธอมองปืนในมือเขาเพียงเเวบเดียว ก่อนจะเบนสายตามายังใบหน้า เธอไม่ได้มีความกลัวปืนในมือเขาเลยสักนิด "คุณกำลังขู่ฉันหรอ" เขาหยุดหมุนปืน ดวงตาคมจ้องมองเธอ ราวกับต้องการคำตอบที่ตรงใจ "ฉันไม่ได้ขู่ ฉันเเค่บอกเพื่อให้เธอได้เลือกนะ...คุณทนาย" เธอเม้มริมฝีปาก ในหัวคำนวณความเป็นไปได้ ทั้งการที่จะปฏิเสธ หรือเดินออกจากห้องนี้ มันก็เหมือนจะจบลงด้วยภาพเดียวกัน "ฉันไม่ได้มีเวลามากพอมารอคำตอบเธอนะ" นํ้าเสียงนั้นกดดันเธอ เเถมยังยืนอยู่ต่อหน้าเเบบนี้อีก … "ได้" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "ฉันจะเป็นทนายให้คุณ แต่จำไว้ ฉันไม่ใช่พวกเดียวกับคุณ" มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย "ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ต้องการพวก…ฉันต้องการคนที่จะช่วยฉันชนะคดีได้" เขาหันหลังเดินออกไป ก่อนจะทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมา "เตรียมตัวให้ดี คุณทนาย ตั้งแต่วันนี้ ชีวิตคุณจะไม่เหมือนเดิมอีก" หญิงสาวกำมือแน่น "เเต่ละคดีของคุณ…ทำคุณติดคุกหัวโตได้เลยนะ" เขาหยุดก้าว หันมายิ้มตอบ "ก็เพราะงั้น ฉันถึงเลือกเธอ" ! หลังประตูเหล็กปิดลง เสียงฝีเท้าของลูกน้องก็หายไปพร้อมกับความอึดอัดที่ยังค้างอยู่ในอากาศ หญิงสาวยืนอยู่กลางห้องที่เพิ่งถูกชำระล้างอย่างรวดเร็ว คราบเลือดถูกเช็ดออกจนแทบไม่เหลือร่องรอย เหมือนไม่เคยมีใครตายตรงนี้มาก่อน เธอยืนคิดอยู่ไม่นานเกี่ยวกับการตัดสินใจในครั้งนี้เธอรู้ ว่าหลังจากนี้เธอจะต้องทำงานกับเขา โดยที่ไม่สามารถถอนตัวได้อีก ... ... อีกฝั่งของทางเดิน ชายหนุ่มเดินด้วยสีหน้านิ่งขรึม ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ลูกน้องคนสนิทเดินตามหลังมา ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงตํ่า "นายครับ...เราจะไว้ใจเธอได้หรอครับ" ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับมา เเต่นํ้าเสียงยังคงนิ่ง "เธอเป็นทนาย ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป" ลูกน้องขมวดคิ้วลงเล็กน้อย "เเต่ดูท่าทางเธอ ไม่น่ามาเห็นด้วยกับเรานะครับ" มุมปากของเขายกขึ้น คล้ายรอยยิ้มที่เหมือนมองเห็นอะไรบางอย่างในตัวเธอ "ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอมาเห็นด้วยกับเรา เเค่ให้เธอช่วยเราชนะดีก็พอเเล้ว" เขาหยุดเดินชั่วครู่ สายตาคมเข้มทอดมองไปข้างหน้า ราวกับมองเห็นอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น "ส่วนเธอจะไว้ใจได้หรือไม่… เดียวเราก็รู้เอง" ... ... เช้าอีกวัน... รถหรูสีดำจอดสนิทหน้าคอนโดตั้งเเต่ฟ้ายังไม่สร่าง หญิงสาวที่พึ่งออกจากคอนโดมาก็ต้องพบกับคนสองสามคน ที่มายืนรออยู่หน้าคอนโด เเต่เธอก็พอจะเดาออกได้ว่า คนพวกนี้เป็นคนของใคร "นายให้มารับคุณครับ" เธอเงยหน้ามอง คนตรงหน้าที่พูดขึ้นมา "เเต่ฉันมีงานยังต้องทำ" "นายบอกต้องให้คุณไปโดยด่วนครับ" หญิงสาวทำหน้าคิด พร้อมกับความรู้สึกสงสัยเเละระเเวง เเต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมไป! อยากจะขัดเเต่ก็คงไม่ทันเเล้ว ... ประตูรถเปิดออก พร้อมลูกน้องที่พยักหน้าให้เธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทุกอย่างมันเป็นระบบ เหมือนคนพวกนี้เคยชินกับคำสั่งของเขา หญิงสาวถูกพาไปยังตึกสูงกลางเมือง ชั้นบนสุด ไม่มีชื่อป้าย ไม่มีเเม้เเต่ชื่อบริษัท มีเพียงความเงียบเเละกลิ่นกาเเฟอ่อน ๆ ชายร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า สูทสีเข้มเเผ่นหลังนิ่งราวกับหุ่น ตึ๊ก ตึ๊ก... เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้หันมา เพียงเเต่เอ่ยพูดขึ้นเท่านั้น "ตรงเวลาดีนิ" ชายหนุ่มพูดขึ้น พร้อมจิบกาแฟ ในมือ "คุณให้คนไปคอยดูฉันหรอ" "รู้ตัวด้วยหรอ...มันก็เพื่อความปลอดภัยของคุณ" "เเต่ฉันรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว" เขาหันกลับมาหาเธอ พร้อมสายตาเข้มกวาดมองเธอช้า ๆ "วางใจได้ ฉันเเค่ให้คนไปคอยดูความปลอดภัย" หญิงสาวก้มหน้าไม่สบตาเขาสักนิด "เเล้วคุณเรียกฉันมามีอะไร" ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เธอ ก่อนจะวางเเก้วกาเเฟลงบนโต๊ะทำงาน... เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเธออยู่ไม่ห่างมากนัก "เธอชื่ออะไร" เสียงทุ้มพูดขึ้น ทำเธอรู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก "คุณอยากรู้ชื่อฉันหรืออยากรู้ว่าฉันจะช่วยคุณรอดยังไง" ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก เเละพอจะรู้ได้ว่าเธอก็เองก็ไม่ใช่คนโง่ "ทั้งสองอย่าง" เธอกวาดมองใบหน้าเขาเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะพูดตอบไป "ณิชา" หญิงสาวเว้นระยะคำพูดสั้น ๆ "ทนายณิชา” "ชื่อเพราะดี" เขาพยักหน้าลงเล็กน้อย เหมือนจดจำชื่อนี้ไว้ในใจ ก่อนจะเดินไปหยิบเเฟ้มหนาเล็มนึง จากตู้ด้านหลังมาไม่ไกล "เเล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร" เธอเอ่ยเสียงตามหลังเขาไป ชายหนุ่มหันมามองเธอพร้อมกับเเฟ้มในมือ "ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย" "ฉันเเค่อยากรู้ไว้เฉย ๆ " "คณิน" เขาพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเรียบ ๆ 'คณินหรอ?'