พระเอกคะ .. ฉันบอกให้เกลียดไม่ใช่มารัก

ตีสองสิบเจ็ดนาที เสียงพัดลมจากเครื่องคอมพิวเตอร์ดังเบา ๆ อยู่ภายในห้องเช่าขนาดเล็ก บนโต๊ะทำงานมีทั้งหนังสือเรียนแพทย์ ชีทเรียน ปากกาไฮไลต์ แก้วกาแฟ และขนมถุงหนึ่งที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ตั้งแต่หัวค่ำ เจ้าของห้องนั่งตัวตรงอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาคู่สวยจ้องหน้าจออย่างไม่กะพริบ นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความสุดท้ายลงไป หนึ่งประโยค สองประโยค แล้วก็หยุด พิมพ์ดาวอ่านสิ่งที่ตัวเองเขียนซ้ำอีกครั้ง เธอขยับเมาส์เลื่อนกลับขึ้นไปเล็กน้อย อ่านย่อหน้าสุดท้า อ่านอีกครั้ง และอ่านเป็นครั้งที่สาม จากนั้นจึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เธอหลับตาลงช้า ๆ “ จบแล้ว...” เสียงแหบพร่าของคนอดนอนดังขึ้นในห้อง พิมพ์ดาวยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะมองหน้าจออีกครั้ง ตัวอักษรที่อยู่ตรงกลางหน้าจอมีเพียงคำเดียว จบบริบูรณ์... หญิงสาวจ้องมันอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ ในที่สุด ” เธอยกมือขึ้นทั้งสองข้าง “ เสร็จสักที ” ถ้ามีใครเดินเข้ามาเห็นตอนนี้ อาจคิดว่านักศึกษาแพทย์ปีสี่คนหนึ่งกำลังดีใจที่อ่านหนังสือสอบเสร็จ ... แต่ไม่ใช่ เธอเพิ่งเขียนนิยายเรื่องหนึ่งจบ นิยายที่ใช้เวลาหลายเดือน นิยายที่เธอต้องแบ่งเวลาเขียนระหว่างการเรียนแพทย์ นิยายที่ทำให้เธอแทบไม่ได้พักผ่อน และนิยายที่เธอรู้สึกว่า... ตัวละครตัวหนึ่งในเรื่องนี้น่าสงสารเกินไปหน่อย ตัวละครนั้นชื่อว่า พิมพ์ดาว ชื่อเดียวกับเธอ “ เอาจริง ๆ ฉันก็ไม่น่าใช้ชื่อของตัวเองเลย ” พิมพ์ดาวบ่นกับหน้าจอ เธอเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์มาหลายปีแล้ว นามปากกาของเธอเป็นที่รู้จักในหมู่นักอ่านพอสมควร นิยายหลายเรื่องได้รับความนิยม รายได้จากการเขียนช่วยให้เธอสามารถส่งตัวเองเรียนได้ เพราะพิมพ์ดาวไม่ได้มีครอบครัวคอยสนับสนุนเหมือนคนอื่น ตั้งแต่จำความได้ เธอก็ต้องพึ่งพาตัวเองมาตลอด เธอจึงรู้ดีว่าเงินทุกบาทมีค่าแค่ไหน ค่าเทอม ค่าหอพัก ค่าอาหาร ค่าหนังสือ ค่าเดินทาง รวมถึงค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกมากมาย ทั้งหมดมาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง บางครั้งเพื่อนถามว่าเหนื่อยมั้ย เธอมักตอบว่าไม่เหนื่อย แต่ความจริง...เหนื่อย เหนื่อยมาก โดยเฉพาะช่วงที่ต้องขึ้นปีสี่ของคณะแพทยศาสตร์ ตารางเรียนแน่นขึ้น งานมากขึ้น การฝึกปฏิบัติเพิ่มขึ้น เวลาว่างน้อยลง แต่รายได้จากการเขียนก็ยังเป็นสิ่งที่เธอต้องรักษาไว้ พิมพ์ดาวจึงทำทุกอย่างพร้อมกัน ตอนกลางวันเรียน ตอนเย็นอ่านหนังสือ ตอนกลางคืนเขียนนิยาย บางคืนเขียนจนตีสาม บางวันนอนเพียงสามถึงสี่ชั่วโมงแล้วตื่นไปเรียน เธอเคยบอกตัวเองว่า ถ้าอดทนอีกหน่อย ถ้าเรียนจบ ทุกอย่างจะง่ายขึ้น แต่คืนนี้... อย่างน้อยเธอก็ทำงานอีกหนึ่งชิ้นสำเร็จ พิมพ์ดาวยกมือขึ้นบิดขี้เกียจ “ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก ” เธอเหลือบมองนาฬิกา ตีสองสิบแปด “ หรือพูดให้ถูก...อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องไปเรียน ” หญิงสาวถอนหายใจืก่อนจะหันกลับมามองนิยายบนหน้าจอ ชื่อเรื่องปรากฏอยู่ด้านบน รักนี้...มีแค่เธอ พิมพ์ดาวยิ้มขำ “ ชื่อเรื่องก็บอกอยู่แล้วว่ามีแค่เธอ ” เธอหัวเราะกับตัวเอง นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกดราม่า พระเอกเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชา นางเอกเป็นหญิงสาวแสนดี ส่วนตัวร้าย... ก็เป็นผู้หญิงที่เธอใช้ชื่อเดียวกับตัวเอง พิมพ์ดาวในนิยายเป็นคุณหนู ที่ถูกครอบครัวร่ำรวยรับมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เหมือนกันของพิมพ์ดาวในชีวิตจริงกับพิมพ์ดาวในนิยายคือ เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน แต่นิสัยและฐานะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง พิมพ์ดาวในนิยายถูกครอบครัวของพระเอกรับไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมตั้งแต่เด็ก เธอได้รับการตามใจมาตั้งแต่เด็กแต่เพราะถูกเลี้ยงดูแบบตามใจ ทำให้เธอมีนิสัยเอาแต่ใจ ขี้อิจฉา จนกระทั่งแม่ของพระเอกตั้งท้องลูกสาวอีกคน สร้างความอิจฉาให้ตัวร้ายมากมาย และที่สำคัญ... ตัวร้ายแอบรักพระเอก แต่ปัญหาคือพระเอกไม่ได้รักเธอ และเกลียดความร้ายกาจของเธอที่สุด ยิ่งเมื่อพระเอกพบกับนางเอก... ความสัมพันธ์ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป พิมพ์ดาวตัวร้ายรับไม่ได้ เธอเริ่มกลั่นแกล้งนางเอกและน้องสาวแท้ๆของพระเอก จากเรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ ทำให้นางเอกเสียหน้า ทำให้นางเอกร้องไห้ พยายามสร้างความเข้าใจผิด พยายามแยกทั้งสองคนออกจากกัน และทำทุกอย่างเพื่อให้พระเอกหันมามองตัวเอง แต่ยิ่งทำ... พระเอกก็ยิ่งเกลียดเธอ จนในที่สุดตัวร้ายก็สูญเสียทุกอย่าง ครอบครัวผิดหวัง เพื่อนหายไป พระเอกไม่เหลียวแล และจุดจบของเธอ... คือตาย พิมพ์ดาวมองหน้าจอแล้วเงียบไป เธอเป็นคนเขียนเอง เธอเป็นคนกำหนดทุกอย่างเองดังนั้นเธอรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่พอเขียนฉากสุดท้ายจริง ๆ... เธอกลับรู้สึกใจหาย “ ก็สมควรอยู่หรอก ” เธอพึมพำ “ ทำตัวเองทั้งนั้น ” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น... เธอก็อดสงสารไม่ได้ เพราะพิมพ์ดาวตัวร้ายไม่ได้เป็นคนเลวโดยกำเนิด อย่างน้อยในความคิดของคนเขียนอย่างเธอ... เด็กผู้หญิงคนนี้เพียงแค่รักคนผิด และจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่เป็น เมื่อรักแล้วไม่ได้ครอบครอง เธอจึงพยายามแย่งชิง เมื่อรู้สึกแพ้ เธอจึงพยายามทำร้ายคนอื่น สุดท้ายสิ่งที่เธอทำก็ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง พิมพ์ดาวถอนหายใจ “ ถ้าเป็นฉันนะ...” เธอมองตัวละครในจอ “ ฉันไม่ทำหรอก ” หญิงสาวพูดอย่างมั่นใจ “ ผู้ชายไม่รักก็ปล่อยไปสิ ” เธอหยิบขนมขึ้นมากิน “ จะไปตื๊อเขาทำไม ” เคี้ยวไปได้สองคำ เธอก็ชะงัก “ แต่ถ้าหล่อมาก...” พิมพ์ดาวทำหน้าครุ่นคิด “ ก็อาจจะตื๊อนิดหนึ่ง ” พูดจบเธอก็หัวเราะ “ ไม่ได้ ๆ ฉันมีสติ ” หญิงสาววางขนมลง เธอเลื่อนหน้าจอกลับไปอ่านฉากสุดท้ายอีกครั้ง ตัวละครพิมพ์ดาวกำลังยืนอยู่เพียงลำพัง ไม่มีใครอยู่ข้างเธอ ไม่มีใครเชื่อเธอ ไม่มีใครช่วยเธอ จากนั้นเรื่องราวก็จบลง พิมพ์ดาวถอนหายใจ “ ฉันนี่ใจร้ายจริง ๆ ” เธอพูดกับตัวละครที่ตัวเองสร้าง “ แต่ช่วยไม่ได้นะ เธอร้ายเอง ” จากนั้นก็ยื่นมือไปที่เมาส์ หน้าจอขึ้นข้อความถาม คุณต้องการเผยแพร่ตอนจบหรือไม่ ? พิมพ์ดาวมองปุ่มเผยแพร่ นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือเมาส์ นี่เป็นช่วงเวลาที่เธอรอคอยมานาน คนอ่านจะได้รู้เสียทีว่าเรื่องราวจบอย่างไร เธอสูดหายใจเข้า แล้วคลิก เผยแพร่ หน้าจอโหลดอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นข้อความก็ปรากฏขึ้น เผยแพร่นิยายเรียบร้อยแล้ว พิมพ์ดาวยิ้มกว้าง “ เยี่ยม! ” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แจ้งเตือนจากนักอ่านเริ่มเข้ามาเรื่อย ๆ บางคนบอกว่ารออ่านตอนจบ บางคนบอกว่าอยากรู้ว่านางเอกจะได้แต่งงานกับพระเอกหรือไม่ บางคนด่าตัวร้าย และบางคนก็สงสารตัวร้าย พิมพ์ดาวอ่านแล้วหัวเราะ “ สงสารก็ไม่ทันแล้ว ” เธอวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ จบแล้วจริง ๆ ” ความรู้สึกโล่งอกค่อย ๆ แผ่ไปทั่วร่าง เธอปิดโปรแกรมเขียนนิยาย ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ ร่างกายที่ฝืนมานานเริ่มประท้วงทันที ปวดคอ ปวดไหล่ ปวดหลังืดวงตาแห้งจนแทบลืมไม่ขึ้นืพิมพ์ดาวยกมือขึ้นนวดต้นคอ “ พรุ่งนี้หยุดเขียนหนึ่งวัน ” เธอประกาศกับตัวเอง “ ไม่เขียน ” เงียบไปสองวินาที “ อาจจะเขียนนิดเดียว ” เธอหัวเราะ “ ไม่ได้ ห้ามเขียน ” พิมพ์ดาวลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปเก็บหนังสือเรียนที่กองอยู่บนพื้น เธอเหลือบมองตารางเรียนของวันรุ่งขึ้น แล้วถอนหายใจ “ต้องตื่นหกโมง” เธอมองนาฬิกา ... ตีสองยี่สิบห้า “ เหลือเวลานอนสามชั่วโมงกว่า ๆ ” หญิงสาวทำหน้าเหนื่อย “ ชีวิตฉัน...” เธอส่ายหัว ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จ พิมพ์ดาวเดินกลับออกมาพร้อมผมเปียก เธอไม่ได้มีแรงจะเป่าผม จึงใช้ผ้าขนหนูเช็ดแบบลวก ๆ แล้วเดินไปที่เตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน ห้องทั้งห้องเงียบสนิท พิมพ์ดาวมองเพดาน ความคิดของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับนิยาย โดยเฉพาะตัวร้ายที่ชื่อเดียวกับตัวเอง “ พิมพ์ดาว...” เธอพูดเบา ๆ “ ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ทำแบบเธอหรอก ” หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ “ ถ้าฉันเข้าไปอยู่ในเรื่องนี้นะ...” เธอหยุดคิด แล้วพูดเล่น “ ฉันจะไม่ยอมตายเด็ดขาด ” พูดจบก็หัวเราะออกมา “ เพ้อเจ้อแล้วเรา ” พิมพ์ดาวดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว หลับตาลงและภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที... เธอก็หลับสนิท