เสียงเรียกจากห้องริม

ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวและมืดสลัวของหอพักเก่าแห่งหนึ่ง ความเงียบสงัดมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ไม่มีที่มา... แจม และ อั้ม คู่รักที่หวังจะสร้างรังนอนอันแสนสุขในห้องพักราคาถูก กลับต้องเผชิญกับบรรยากาศขวนลุกที่คืบคลานเข้ามาในทุกคืน แจมมักจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้แว่วมาจากผนังห้อง ในขณะที่อั้มพยายามใช้เหตุผลปลอบประโลมว่ามันเป็นเพียงแค่เสียงท่อประปาเก่าๆ ทว่า... ความจริงเริ่มสั่นคลอนเมื่อ ทัช นักศึกษาหนุ่มผู้มาใหม่ย้ายเข้าสู่ห้อง 403 ห้องที่ติดกับประตูเหล็กซึ่งถูกคล้องโซ่เส้นหนาไว้อย่างแน่นหนา มันคือ "ห้องริมสุด" ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอ่ยถึง ทัชไม่ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องไห้ แต่มันคือเสียงกระซิบเรียกชื่อที่ชัดเจนราวกับมีคนมาเป่าหู และดวงตาที่จ้องมองผ่านรูกุญแจสนิมเขรอะ ภายหลังบานประตูที่ปิดตายนั้น วิญญาณของ แตงโม หญิงสาวผู้ถูกทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยวและทรมานกำลังเฝ้ารอ... เธอไม่ได้ต้องการเพียงคำขอโทษ หรือการกรวดน้ำทำบุญ แต่น้ำเหลืองที่ไหลซึมใต้ธรณีประตูและรอยเล็บที่ขูดขีดผนังห้องบอกชัดเจนว่า เธอต้องการ "ใครสักคน" เข้าไปแทนที่ความอ้างว้างในห้องมืดนั้น "ได้ยินไหม?... เสียงเรียกที่ดังมาจากห้องริมสุดทางเดิน... ถ้าเธอเผลอขานรับเพียงครั้งเดียว ประตูห้องนั้นจะไม่มีวันปิดลงอีกเลย"