คุณอดีตสามี กรุณาอย่าวุ่นวาย

ในความมืดมิด พวกเขากอดรัดฟัดเหวี่ยง น้ำฟ้าตัวร้อนรุ่ม ความคิดสับสนวุ่นวาย ดวงตากลมโตชุ่มชื้นปิดลงครึ่งหนึ่ง “คุณ ฉันเจ็บ...” เธอมองเห็นเค้าโครงของชายคนนั้นไม่ชัดนัก แต่ด้วยสัญชาตญาณที่คิดว่าอีกฝ่ายคือสามี จึงออดอ้อนอย่างอ่อนโยน เอวบางของเธอถูกจับไว้ รอยจูบอันเร่าร้อนรุกรานทุกส่วนของร่างกาย ลากเธอลงสู่ห้วงเหวลึกอย่างทารุณ! ความโหดร้าย ไร้ปราณี ทั้งยังอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยา เธอถูกบังคับให้ทนทุกข์ทรมานกับเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ปราการสุดท้ายของเธอถูกนิ้วมือเรียวยาวของชายหนุ่มแยกออก เส้นขนสีดำปรากฏชั้นตรงหน้ำ เผยให้เห็นก้อนเนื้ออวบอูม… “เชื่อฟังหน่อย แล้วฉันจะให้รางวัล ว่าไง?” วินาทีต่อมา มือของเธอถูกคว้าไว้ และกดลงไปจนสัมผัสกับหัวเข็มขัดโลหะเย็นเยียบ เธอพยายามดึงมือออก แต่ชายคนนั้นกลับบีบมือแน่นขึ้น เธอไม่มีโอกาสหนีแล้ว! “หลบอะไรกัน? ลองเปิดดูดูสิว่ามันพอดีไหม เธอชอบหรือเปล่า” เขาหัวเราะเบาๆ ราวกับสนุกที่ได้แกล้งให้เธอกังวล น้ำเสียงใสกระจ่างของเขาทั้งอันตรายและเย็นชา น้ำฟ้ารู้ว่าเธอหนีไม่พ้น เอวบางถูกดึงกลับไปด้านหลัง มือของเธอตอนนี้ก็เหมือนกุญแจไขกล่องสมบัติของมังกร! แกร๊ก หัวเข็มขัดถูกปลด มือของเธอถูกตรึงไว้แน่นจนไม่อาจขัดขืน เอวบางถูกดึงไปด้านหลัง ผิวของเธอแดงก่ำ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา… ร่างกายถูกปิดผนึกไว้อย่างสมบูรณ์แบบเช่นเคย ช่างแปลกประหลาด ไม่เหมือนจริง ดวงตาของชายคนนั้นลึกล้ำ ก้มจูบใบหูอันบอบบางของเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนริมฝีปาก ถามอย่างมาดร้ายว่า "ของขวัญชิ้นนี้ ฟ้าชอบไหม?" เมื่อโดนเขาลากลงเหวลึก เธอก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย ช่างพร่ามัว แสนเย้ายวนใจ เต็มไปด้วยความวาบหวาม ทุกสิ่งทุกอย่างวุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง… เมื่อแสงสว่างสาดส่องเข้ามา น้ำฟ้าก็ได้สติกลับคืนมา! สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอสับสน เธอไม่ได้อยู่ที่บ้านหรอกเหรอ? ที่นี่ที่ไหน? ในชั่วพริบตา ความทรงจำที่กระจัดกระจายของเมื่อคืนก็ปะติดปะต่อกันอย่างรวดเร็ว! พื้นห้องที่ไม่เป็นระเบียบ และความเจ็บปวดที่ปวดร้าวของร่างกาย ทำให้เธอนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นออก! ปัง! ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง! แม่สามีและน้องสาวสามีพุ่งเข้ามา! "น้ำฟ้า! ยัยผู้หญิงหน้าด้าน! กล้าดียังไงมานอกใจณคุณไปกับผู้ชายคนอื่น?!" นุชนาถ แม่สามีตะโกนเสียงดัง พร้อมกับโยนเอกสารใส่น้ำฟ้า! "นี่คือหนังสือหย่า ถ้ารู้ความก็รีบเซ็นซะ!" ผู้ชายเมื่อคืน ไม่ใช่ณคุณสามีของเธอเหรอ?! น้ำฟ้าถึงกับหายใจไม่ออก ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ ร่างกายเย็นเฉียบ ถึงว่าเมื่อวานแม่สามีถึงได้เอาใจเธอมากขนาดนั้น คอยมองดูเธอจิบนมแก้วนั้นจนหมด ตอนเธอตื่นขึ้นมาถึงได้มาอยู่ที่โรงแรมแทนที่จะอยู่บ้าน! ที่แท้ เธอก็โดนหลอก! แม่สามีหลอกให้เธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น วางแผนให้เธอเซ็นใบหย่า! ถ้างั้นณคุณรู้เรื่องนี้หรือเปล่า? เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการนี้ด้วยไหม? ยังไงซะ เขาก็แต่งงานกับเธอตามคำสั่งของคุณปู่ แต่งเพื่อรับมรดกทั้งหมดของตระกูลพิพัฒนากร! สรรพเสียงดังระงมอยู่ในหัวของเธอ คล้ายตาบอดหูดับไปชั่วขณะ เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีโยนสัญญาทิ้งไปด้านข้าง “ฉันต้องโทรหาณคุณ!” เธอต้องโทรไปยืนยันกับณคุณ! ณารา น้องสาวสามีสะใภ้ลุกขึ้นทันที ตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า “พี่ชายฉันเลี้ยงดูปูเสื่อเธอมาอย่างดีตั้งห้าปี แต่เธอกลับเป็นแม่ไก่ไม่ออกไข่ กล้านอกใจเขาไปนอนกับผู้ชายคนอื่น! คิดว่าเขาจะยังรับสายเธออยู่เหรอ? เลิกคิดไปได้เลย!” ไม่! ก่อนที่จะยอมแพ้ เธออยากให้โอกาสการแต่งงานครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย! น้ำฟ้าบีบมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ เล็บที่ตกแต่งอย่างสวยงามจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดทำให้เธอยิ่งมีสติมากขึ้น! "ฉันบอกแล้วว่าฉันจะโทรหาณคุณ เอาโทรศัพท์ฉันคืนมา!" น้ำฟ้าแค่นเสียงพูดออกมา แต่หัวใจกลับเจ็บปวดเจียนตาย ราวกับมีใครบางคนกำลังฉีกหัวใจของเธอออกเป็นชิ้นๆ เธอต้องการฟังคำตอบของณคุณด้วยตัวเอง! "โทรสิ!" นุชนาถเยาะเย้ยพลางโยนโทรศัพท์ลงตรงหน้าเธออย่างดูถูก "ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเธอจะพูดว่าอะไร! บอกกับลูกชายฉันว่าเธอนอกใจเขาแล้วไปนอนกับคนอื่นงั้นเหรอ?!" น้ำฟ้าคว้าโทรศัพท์ไว้ทันที กดหมายเลขโทรศัพท์ของณคุณด้วยมือสั่นเทา สายปล้วสายเล่า ไร้คนรับสาย… สุดท้าย โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องไปเอง! มือของเธออ่อนแรง พละกำลังสูญหาย โทรศัพท์หล่นลงพื้น ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอก็แหลกละเอียด นุชนาถกอดอก สีหน้าเย้ยหยัน “น้ำฟ้า ทำตัวทุเรศแบบนี้ สนุกหรือไง?" สนุกสิ การโทรหาเขาครั้งนี้ ทำให้เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยรักเธอแม้แต่น้อย ทั้งยังเป็นคำตอบยนยันว่าแผนการชั่วร้ายครั้งนี้ เขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง! ที่จริง เขาคงอยากหย่ากับเธอมานานแล้วสินะ เพราะคนที่เขารักคือพรีม ไม่ใช่เธอ! ห้าปีของชีวิตคู่นานพอตัว เธอคิดว่าเธอจะทำให้ณคุณเห็นความรัก เห็นความดีของเธอได้… แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดเพ้อฝันของเธอ ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขาได้แม้แต่น้อย น้ำฟ้าสองตาแดงก่ำ จ้องมองคนทั้งสองตรงหน้า “เพื่อที่จะให้ฉันหย่า พวกคุณถึงกับใช้วิธีการน่ารังเกียจแบบนี้มาใส่ร้ายฉัน!” “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้าดียังไงมาใส่ความพวกฉัน!” ณาราขึ้นเสียงอย่างโมโห พุ่งเข้าใส่ ยกมือขึ้นจะง้างตบ! แต่ในวินาทีต่อมา น้ำฟ้าคว้ามือเธอไว้แน่น ก่อนจะดึงเธอเข้ามาอย่างแรง! ณาราเหมือนสุนัขหน้าจมอึ ล้มหน้าคว่ำลงบนเตียง! “ถ้าอยากให้ฉันเซ็น ก็สุภาพกับฉันหน่อย! ไม่อย่างนั้น เรื่องหย่าก็คงจะยืดเยื้อไปเรื่อยๆ!” น้ำฟ้ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก หัวใจเจ็บปวดไม่เหลือชิ้นดี จะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร? นี่คือผู้ชายที่เธอรักมาสิบปี… แต่ถึงแม้จะยากลำบาก เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง เธอไม่อาจปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตเหมือนตัวตลกได้ นุชนาถเหลือบตาไปมา เธอวางแผนทุกอย่างนี้ ก็เพื่อให้น้ำฟ้าเซ็นใบหย่า ถ้าหากในช่วงเวลาสำคัญนี้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น แผนการทั้งหมดของเธอก็จะสูญเปล่า นุชนาถส่งสัญญาณให้ณาราหุบปาก “เซ็นชื่อเถอะ” เธอหันไปมองน้ำฟ้าอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย น้ำฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้นุชนาถเห็นความอ่อนแอของตน เธอหยิบสัญญาขึ้นมาอ่าน ข้อกำหนดต่างๆ ละเอียดชัดเจน และคำว่า “จากไปตัวเปล่า" คล้ายมีดกรีดตาเธอ บางทีการหย่าในวันนี้ อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เธอทำมาในห้าปีของการแต่งงานก็ได้ เมื่อเห็นน้ำฟ้าเซ็นเอกสาร ณาราก็ยิ้มเยาะพลางพ่นคำหยาบคายอย่างที่สุดออกมา “นกกระจอกต่อให้บินขึ้นไปบนยอดกิ่งไม้ก็ไม่มีวันกลายเป็นนกฟีนิกซ์ได้! คนบ้านนอกอย่างแก ควรอยู่แต่ในสลัมกับยายแก่ๆ ของแกไปจนวันตายนั่นแหล่ะ!” ดวงตาของน้ำฟ้าเย็นชาลงทันที เธอคว้าแก้วนมร้อนๆ มาเทราดลงหัวของณารา! “ดูถูกฉันได้ แต่อย่ามาดูถูกยายของฉัน!” คุณยาย คือเกล็ดย้อนของเธอ! “อ๊าย!” ณารากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “น้ำฟ้า แกมันนางสารเลว!”