รัญจวนใจ N35+

ณ หมู่บ้านกลางป่าเทือกเขาลำเนาไพร มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง อยู่ห่างจากในตัวเมืองผู้คนอาศัยกันแบบชาวบ้าน ปลูกผักแลกเปลี่ยนกันในหมู่บ้าน ปกครองกันด้วยระบบชาวบ้านโดยมีผู้ใหญ่บ้านเป็นเสาหลักของหมู่บ้าน และแน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดและทันสมัยที่สุด ด้วยค้าขายกับคนในเมือง ผู้ใหญ่บ้านนำผลไม้ที่ปลูกในไร่ของตัวเองขายส่งให้พ่อค้าแม่ขายในเมือง ทุกอาทิตย์จะมีรถเข้ามารับซื้อของในหมู่บ้านไปขายตลอด ผู้คนมักเรียกว่าของป่า และได้ราคาดี แต่อยู่ที่แห่งนี้บ้านดงขามเงินไม่มีผลต่อการใช้ชีวิต แต่น้ำใจของผู้คนในหมู่บ้านต่างหากล่ะที่สำคัญสำหรับคนในหมู่บ้านดงขามแห่งนี้ “พี่เทพๆ รอบัวด้วยจ้า” สาวสวยหน้าหวานนุ่งผ้าถุงพันผ้าแถบรอบอกวิ่งถือสายบัวที่ตัวเองเพิ่งไปเก็บมาจากสระประจำหมู่บ้าน “อะไรบัว” เทพหยุดเท้าที่กำลังเดิน แล้วหันมาถามคนที่วิ่งเหนื่อยหอบมาหยุดข้างๆ ตัวเอง “ฉันให้จ้ะ สายบัวฉันเพิ่งเก็บมาสดๆ เลยพี่เทพ” “แล้วบัวไม่เอาไปกินเหรอ” “เก็บไปเมื่อวานเย็นก็ยังกินไม่หมดเลยพี่” “ขอบใจมากบัว” เทพหนุ่มหล่อใจดี อ่อนโยนประจำหมู่บ้านวัย 29 ปี ลูกชายคนโตของผู้ใหญ่บ้าน เป็นที่หมายตาของสาวเล็กสาวน้อยในหมู่บ้าน หมู่บ้านแห่งนี้ใช้ชีวิต ใช้คำพูดกันเองไม่ได้ใช้คำประดิษฐ์ประด้อยแบบในเมือง แต่ทุกคำพูดก็ล้วนจริงใจ เพราะผู้คนนั้นมีน้ำใจให้กันเสมอมา หมู่บ้านดงขามหากผู้คนเมืองเข้ามาจะเหมือนกับว่าหลุดมาอีกยุคเลยก็ว่าได้ เพราะหมู่บ้านนี้ผู้คนแต่งตัวนุ่งผ้าถุง ห่มผ้าแถบกัน ส่วนผู้ชายก็นุ่งโจงกระเบนและกางเกงผ้าฝ้ายผูกเอว เปลือยอกกันสวนใหญ่ และมีผ้าขาวม้าพาดไหล่กันคนละผืนเท่านั้นประจำกาย “แล้วไอ้ขวัญมันไปไหนล่ะบัว ตั้งแต่เช้าพี่กับพ่อตามหามันไม่เจอ” เทพถามถึงขวัญน้องชายที่อายุน้อยกว่าตัวเองหนึ่งปี ทั้งสามคนเติบมาด้วยกัน ส่วนบัวนั้นเป็นเด็กข้างบ้านที่ปีนี้เพิ่งจะอายุได้ 19 ปี หล่อนสวยหวานเป็นที่หมายปองของผู้ชายในหมู่บ้าน แต่ใครจะคิดล่ะว่าลูกชายของผู้ใหญ่บ้านคนโตจองแล้วและเหมือนว่าบัวเองก็มีใจหายหนุ่มเหมือนกัน “อย่าไปถามหาไอ้ขวัญมันเลยจ้ะพี่เทพ” พอพูดถึงขวัญแล้วบัวก็เบ้หน้าทันที แม้อีกฝ่ายจะอายุเยอะกว่าตัวเองแต่หล่อนก็ไม่เคยคิดเคารพอีกฝ่าย ให้ตายสิขวัญกับเทพเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่ทำไมนิสัยกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง “ก็เห็นทุกวันมันตามบัว แล้วทำไมวันนี้ไม่เห็น พี่กับพ่อไม่เห็นมันตั้งแต่เช้าแล้วเลยคิดว่ามันอยู่กับบัว” “กลับกันเถอะพี่เทพ อย่าถามหามันเลย” หล่อนไม่อยากพูดถึงคนที่เกลียด “ไปกันเถอะ พี่เองก็ไปทอดแหมาเมื่อตอนเช้ามืดได้มาตั้งเยอะ เดี๋ยวแบ่งที่บ้านไว้ไปทำกินนะ” “จ้ะพี่” “แล้วเนี่ยพี่เทพไปไหนมาจ้ะ” “ก็ออกมาตามหาขวัญนั่นแหละ พ่อให้พี่มาตามบอกมีเรื่องจะใช้ขวัญให้ไปทำ” “ออ” หล่อนทำแค่พยักหน้าแล้วก็เดินนำหน้าชายหนุ่มไปทันที ส่วนเทพก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดูเด็กสาวที่ตัวเองชอบ อีกมุมของพุ่มไม้ คนที่ทุกคนถามถึงนั้นยืนกำมือแน่น ขวัญเกลียด เกลียดการที่บัวชอบและชื่นชมพี่ชายตัวเอง ไม่เข้าใจว่าตัวเองด้อยกว่าคนเป็นพี่ตรงไหนทั้งๆ ที่หน้าตาก็ไม่ได้หล่อน้อยไปกว่ากันเลยสักนิด เผลอๆ เขาหล่อกว่าด้วยซ้ำ ผิวเข้มครามแดด ใบหน้าคมเข้ม ร่างกายสูงใหญ่กำยำ อกแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ สาวๆ ในหมู่บ้านก็ต่างหลงใหลในตัวเขา แล้วทำไมกับบัวถึงไม่เป็นแบบนั้น หล่อนเกลียดชังเขาเพราะอะไรเขาเองก็ยังไม่รู้เลย “ไอ้เทพ มึงไม่มีทางได้อีบัวเป็นเมียหรอก อีบัวมันต้องเป็นของกู ของกูคนเดียว” พึมพำกำมือแน่นแล้วเดินตามหลังทั้งสองกลับบ้านไป เมื่อแน่ใจแล้วว่าทั้งสองเดินทิ้งระยะห่างตัวเองไปไกลแล้ว “ไปไหนมาไอ้ขวัญ” พอก้าวเท้าขึ้นเรือนมาพ่อก็ร้องถามทันที “ไปตีกระหรี่มา” ตอบเพียงสั้นๆ แล้วเดินไปตักน้ำฝนในตุ่มขนาดเล็กที่มุมเสาขึ้นมาดื่มแก้กระหาย “มึงไปในเมือง” “แล้วพ่อมีอะไรหรือเปล่า” ถามคนเป็นพ่อพร้อมกับเดินไปนั่งข้างๆ พ่อ “พ่อว่าจะใช้มึงไปในเมืองให้” “แล้วทำไมพ่อไม่ใช้ไอ้เทพมันบ้างล่ะ” “พี่เขาไม่ว่าง” “แล้วพ่อคิดว่าฉันว่างเหรอ” “เออ มึงก็ลอยไปลอยมาวันๆ ไม่ก็เข้าในเมืองไปมั่วสาวๆ ในเมือง มึงมีอะไรให้ยุ่งไอ้ขวัญ” ผู้ใหญ่ชัดเอ่ย “ก็...ว่าแต่พ่อจะใช้ฉันไปทำอะไรให้ในเมือง” “ก็ให้ไปรับเงินค่าผลไม้ไง พอดีร้านในตลาดติดเงินเราอยู่” “พรุ่งนี้ฉันไปให้ ว่าแต่แม่ลำดวนไปไหนพ่อ” “ในครัว ทำมื้อเย็นอยู่” “แล้วไอ้เทพ” “พี่มึงไปส่งหนูบัวที่บ้าน” หึ! “บ้านติดกันก็ไปส่ง อีบัวมันไม่หลงหรอกพ่อ” “ก็คนเขารักชอบพอกันจะส่งกันมันก็ปกติ มึงเถอะไปตีกระหรี่ในเมืองบ่อยระวังจะติดโรค” “ฉันใส่ถุงยางนะพ่อ ถึงจะอยู่บ้านป่าแต่ฉันก็รู้ว่าคนเมืองเขาใช้ชีวิตยังไง” “เออ มึงจะไปไหนก็ไปเถอะ พรุ่งนี้อย่าลืมไปเอาเงินค่าผลไม้ล่ะ” “ค๊าบ...” ตอบลากเสียงยาวแล้วลุกเดินไปยังครัวของบ้านทันที บ้านเป็นเรือนไทยโบราณมีครัวบนบ้านแยกเป็นสัดส่วนน่าอยู่ เทพนั่งดื่มน้ำเย็นๆ ที่เรือนของบัว เขามองไปยังบ้านหลังเล็กที่เห็นมาตั้งแต่เด็ก เพราะที่นี่คือที่ที่เขามักมาประจำ และแน่นอนมาเพราะมาหาน้องสาวข้างบ้าน และเมื่อตอนนี้อยู่กันลำพังกับบัว เพราะพ่อกับแม่ของบัวช่วยกันทำมื้อเย็นในครัว เขาจึงคว้ามือเล็กเปราะบางที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักทำสวนช่วยพ่อแม่ของบัว อุ้ย! บัวตกใจจะชักดึงมือกลับแต่ก็ถูกดึงรั้งไว้ “พี่มีอะไรจะพูดกับบัว” “จ๊ะพี่เทพ” หล่อนบิดหน้าเอียงอาย สองแก้มนวลก็แดงระเรื่อขึ้นมาให้เห็นทันตา ดีที่ฟ้ายังไม่มืดเลย ทำให้เทพเห็นสีแก้มระเรื่อนั้นจนต้องยื่นมือไปเชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วหันมาสบตาตนเอง “ไม่ต้องอายพี่บัว” “ก็บัว...” “บัว....พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะ ถึงเวลาที่พี่ต้องพูด” “อะไรจ๊ะ?” “พี่ว่าพี่รักบัว บัวแต่งงานกับพี่นะ” เขาบอกรักเด็กสาวที่เห็นตั้งแต่เด็ก “พี่เทพ...” “พี่รู้ว่าบัวคิดยังไงกับพี่” “พี่เทพรักบัวจริงๆ เหรอจ๊ะ” “พี่รักบัว รักมานานแล้ว” เขาบอกย้ำให้เด็กสาวตรงหน้าฟังอีกครั้ง “บัวล่ะรักพี่บ้างไหมและจะแต่งงานกับพี่ได้ไหม” “บัวก็รักพี่เทพ พี่เทพดีกับบัวมาตลอด บัวจะแต่งงานกับพี่เทพ” สาวน้อยตอบอายๆ “บัว...” แล้วเทพก็ดึงรั้งร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดแน่นก่อนจะผละออกแล้วพูดต่อ “พี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะบอกพ่อกับแม่ให้มาสู่ขอบัว” “จ้ะพี่เทพ ขอบคุณนะจ๊ะ” “พี่ต่างหากต้องขอบคุณบัวที่ตกลงแต่งงานกับพี่ พี่กลับก่อนนะ” แล้วเทพหนุ่มอ่อนโยนใจดีที่หล่อนเฝ้าฝันจะได้เป็นเจ้าสาวของเขามาตลอดวัยเด็กก็ใกล้เป็นจริงแล้ว เมื่อเขาขอเธอแต่งงาน บัวนั่งยิ้มมองตามคนตัวโตเดินลงบันไดไปจนพ้นสายตาก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปยังครัวเพื่อบอกข่าวดีกับพ่อและแม่ของตนเอง