สาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี

เสียงล้อลากของกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ที่ครูดไปกับพื้นคอนกรีตหน้าบ้าน ทำเอา 'เกื้อหนุน' นิสิตบัญชีปี 4 ที่กำลังตั้งสมาธิอยู่กับงบการเงินในไอแพดถึงกับต้องละสายตาออกมา เขาขมวดคิ้วมองออกไปนอกรั้วบ้าน เห็นร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดเข่ากำลังพยายามยัดเยียดกระเป๋าใบที่สามผ่านประตูเล็กหน้าบ้าน 'ป้าอัญ' เพื่อนบ้านที่สนิทกับแม่ของเขามานาน "นิตา! ทางนี้ลูก มาๆ ป้าช่วย" เสียงป้าอัญร้องเรียกอย่างดีใจ เกื้อหนุนจำชื่อนั้นได้ดี 'นิตา' ยัยเด็กแสบลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของป้าอัญ ที่ชอบมาวิ่งเล่นแถวนี้ตอนปิดเทอมสมัยประถม ยัยเด็กที่เคยเอาดินน้ำมันมาแปะที่กระจกรถจักรยานคันแรกของเขาจนล้างไม่ออก ตอนนี้โตขึ้นจนกลายเป็นสาวน้อยผมสั้นกุดสไตล์เด็กถาปัตย์ เอ๊ย... ไม่ใช่ เห็นชุดช็อปสีกรมท่าที่พาดอยู่บนกระเป๋า นั่นมัน วิศวะโยธา ชัดๆ "สวัสดีค่ะป้าอัญ หนูนึกว่าจะมาไม่ถึงซะแล้ว กรุงเทพฯ รถติดสมคำร่ำลือจริงๆ" นิตายกมือไหว้พลางปาดเหงื่อ "เข้าบ้านก่อนเถอะลูก เดี๋ยวป้าจะแนะนำให้รู้จักกับพี่เกื้อหนุนบ้านข้างๆ จำได้ไหม? เมื่อก่อนเราชอบไปแกล้งเขาน่ะ" นิตาหันขวับมาตามปลายนิ้วของป้าอัญ สายตาของเธอประสานเข้ากับสายตาคมกริบหลังกรอบแว่นของเกื้อหนุนที่ยืนกอดอกมองอยู่จากระเบียงบ้านชั้นสอง "อ๋อ... พี่เกื้อหนุน" นิตาเน้นเสียงชื่อเขาพลางทำหน้าปูเลี่ยน "จำได้สิคะ ลุง... เอ๊ย พี่ที่ชอบหวงของเล่นคนนั้นใช่ไหมคะ?" เกื้อหนุนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่ยิ้มด้วยความเอ็นดู แต่เป็นยิ้มแบบ 'เตรียมรับมือ' "นึกว่าใครที่ไหน ยัยเด็กขี้มูกโป่งที่เคยร้องไห้ตอนผมไม่แบ่งขนมให้วันนั้นนี่เอง สอบติดวิศวะโยธาได้ยังไงเนี่ย? หรือเขาเปลี่ยนเกณฑ์วัดคะแนนจากความรู้เป็นความดื้อ" "พี่เกื้อ!" นิตาเท้าสะเอว "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ปากยัง 'น่ารัก' เหมือนเดิมเลยนะคะ สงสารสาวๆ บัญชีจังที่มีรุ่นพี่ปากกรรไกรแบบนี้" "ขอบคุณที่ชมครับ แต่เสียใจด้วยนะที่คุณต้องมาเห็นหน้าผมบ่อยขึ้น เพราะป้าอัญฝากผมให้คอยดูแล 'พฤติกรรม' ของคุณในช่วงปีหนึ่งด้วย" นิตาอ้าปากค้าง หันไปมองป้าอัญที่ยิ้มแหยๆ "ป้าอัญคะ! หนูโตแล้วนะ หนูเรียนวิศวะนะป้า หนูดูแลตัวเองได้!" "ไม่ได้หรอกลูก ทางมันเปลี่ยว แล้วอีกอย่างเกื้อเขาก็เรียนที่เดียวกันพอดี ให้พี่เขาไปส่งน่ะดีแล้ว" นิตามองค้อนคนบนระเบียงที่ตอนนี้กำลังเลิกคิ้วมองเธออย่างผู้ชนะ ศึกระหว่างสาววิศวะปี 1 จอมรั้น กับ หนุ่มบัญชีปี 4 จอมเนี๊ยบ ดูเหมือนจะเริ่มต้นเร็วกว่าที่คิดเสียแล้ว