เธอคือรักครั้งสุดท้าย

ลำแสงจากไฟหน้ารถทอดยาวไปตามทาง ก่อนรถยนต์สีดำสัญชาติญี่ปุ่นระดับไฮเอนด์จะเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้าน ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอไว้สองเม็ดก้าวลงจากเบาะหลัง กางเกงสแล็กส์สีดำเข้ารูปยิ่งขับให้รูปร่างสูงโปร่งดูเด่นชัด เขายืดตัวพลางบิดเอวไปมาสองสามครั้ง คลายความเมื่อยล้าหลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่บนเครื่องบิน ซ้ำยังต้องนั่งรถต่ออีกเกือบชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน “ลุงผันครับ ฝากช่วยยกกระเป๋าเข้าบ้านให้ผมด้วยนะครับ” พูดจบ ธีรุตม์ ฉัตรสุรัตน์ก็คว้ากระเป๋าเอกสารที่ใส่ไอแพดติดมือ ก่อนสาวเท้าเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว เกือบสิบวันที่ต้องเดินทางไปสัมมนาต่างประเทศทำให้เขาคิดถึงน้องใบเตย ลูกสาววัยสองขวบจับใจ แม้ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางจะยังไม่จาง แต่ทันทีที่กลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่อยากทำคือไปเห็นหน้าลูกสาวตัวน้อยให้หายคิดถึง ธีรุตม์วางกระเป๋าเอกสารลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ก่อนจะตรงขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของลูกสาวทันที ทันทีที่เปิดประตูห้องลูกสาวเข้าไป ธีรุตม์ก็ต้องชะงัก เมื่อภายในห้องมีเพียงเตียงนอนว่างเปล่า อีกทั้งอากาศยังอบอ้าวราวกับไม่มีใครเข้ามาอยู่ในนี้พักใหญ่ ความแปลกใจแล่นผ่านสีหน้า ก่อนชายหนุ่มจะนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวอาจอ้อนขอไปนอนกับแม่ เขาจึงรีบตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของตนกับภรรยา ทว่าเมื่อผลักประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นกลับไม่ต่างกัน ไม่มีทั้งภรรยาและลูกสาว คราวนี้ความแปลกใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัย ธีรุตม์หมุนตัวกลับ ก่อนเร่งฝีเท้าลงบันไดไปยังห้องของป้านิ่ม แม่บ้านสูงวัยที่อยู่ดูแลบ้านให้เขามานาน หลังเคาะประตูอยู่สองสามครั้ง ป้านิ่มก็เปิดประตูออกมาด้วยท่าทางงัวเงีย สีหน้ายังเต็มไปด้วยความง่วงจากการถูกปลุกกลางดึก “ป้าครับ เอยกับน้องใบเตยไปไหนครับ กลับไปบ้านพ่อแม่เอยหรือเปล่า” ธีรุตม์ถามทันทีที่เห็นหน้าแม่บ้านสูงวัย “คุณเอยพาน้องใบเตยกลับไปบ้านคุณพ่อคุณแม่ตั้งแต่วันที่คุณธีเดินทางไปต่างประเทศแล้วค่ะ” ป้านิ่มตอบ ก่อนจะนึกถึงคำสั่งที่อีกฝ่ายฝากเอาไว้ “เธอบอกป้าแค่ว่า ถ้าคุณธีกลับมา ให้ไปดูเอกสารในห้องนอน แล้วคุณธีก็จะรู้เองค่ะ” “เอกสาร?” “ค่ะ หลังจากวันนั้นคุณเอยก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย ป้าเองก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกันค่ะ” “เอยบอกไว้แค่นั้นหรือครับ” ธีรุตม์ซักต่อ “แค่นั้นค่ะ อ้อ...วันนั้นคุณอิฐมารับถึงที่บ้านด้วยนะคะ คุณเอยเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไปด้วย” ป้านิ่มเล่า ก่อนมองสีหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่สบายใจ “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะ คุณธี” คิ้วเข้มของธีรุตม์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เขาไม่ได้ตอบคำถาม เพียงส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่มีอะไรหรอกครับป้า เดี๋ยวผมโทรหาเอยเอง ป้าไปนอนต่อเถอะครับ ขอโทษที่มารบกวนดึก ๆ” พูดจบ ธีรุตม์ก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ฝีเท้าที่มุ่งกลับไปยังชั้นบนเร็วกว่าตอนขามาอย่างเห็นได้ชัด ธีรุตม์กลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง หลังเปิดไฟจนสว่างทั่วห้อง สายตาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาเปิดดู ก่อนสีหน้าจะชะงักไปเมื่อเห็นข้อความบนเอกสารด้านใน บันทึกข้อตกลงการหย่า คิ้วเข้มขมวดแน่น ธีรุตม์กวาดสายตาอ่านข้อความตรงหน้าอย่างรวดเร็ว คล้ายต้องการยืนยันให้แน่ใจว่าตนไม่ได้เข้าใจอะไรผิด จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาชาลิสาทันที ไม่มีคนรับสาย เขากดโทรซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเป็นครั้งที่สาม ทว่าปลายสายยังคงเงียบ ไม่มีแม้แต่การตอบกลับ ธีรุตม์จึงเปลี่ยนเป็นส่งข้อความแชตหาเธอแทน ธีรุตม์ส่งข้อความไปพร้อมกับแนบภาพถ่ายบันทึกข้อตกลงการหย่า รออยู่ไม่นาน หน้าจอโทรศัพท์ก็ปรากฏข้อความตอบกลับจากภรรยา ชายหนุ่มนิ่งมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปทันที ข้อความถูกส่งออกไป แต่หลังจากนั้นกลับไม่มีคำตอบจากชาลิสาอีก ธีรุตม์ยืนรออยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียง โทรศัพท์ยังคงอยู่ในมือ ขณะที่สายตาเลื่อนไปยังบันทึกข้อตกลงการหย่าตรงหน้า ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่เคยรู้สึกก่อนหน้านี้หายไปจนหมด เหลือเพียงความสับสนกับคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัว ตลอดเกือบสิบวันที่เขาไม่อยู่บ้าน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง ชาลิสานั่งมองข้อความที่สามีส่งมา ก่อนถอนหายใจยาวราวกับยอมรับกับตัวเองว่า ในที่สุดเรื่องที่หลีกเลี่ยงมาตลอดก็มาถึงวันนี้ หญิงสาววางโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วทอดสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ความคิดค่อย ๆ ย้อนกลับไปยังวันแรกที่เธอกับเขาได้พบกันอย่างเป็นทางการ ถ้าวันนั้น เธอไม่ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบเข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจ บางทีเส้นทางชีวิตของเธอกับธีรุตม์อาจไม่มาบรรจบกันตั้งแต่แรก และคงไม่เดินมาไกลถึงวันนี้...วันที่ความสัมพันธ์ของคนสองคนกำลังจะจบลง พร้อมกับความเจ็บปวดที่ดูเหมือนจะตกอยู่กับเธอเพียงฝ่ายเดียว ##########