ทะลุมิติมาเป็นเมียตัวร้าย แต่สามีกลับคลั่งรักฉัน

กลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ หญิงสาวพยายามขยับเปลือกตา แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ศีรษะปวดตุบ ๆ คล้ายกับมีใครใช้ของแข็งกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงบางอย่างดังอยู่ข้างหู “ฮูหยิน…” เสียงนั้นแผ่วเบาและสั่นเครือ “ฮูหยินเจ้าคะ ได้ยินบ่าวหรือไม่เจ้าคะ?” หญิงสาวขมวดคิ้ว ฮูหยิน? ใครกำลังเรียกใคร? เธอพยายามลืมตาอีกครั้ง คราวนี้เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดออกทีละน้อย สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายตาคือม่านสีแดงเข้ม มันไม่ได้เป็นม่านธรรมดา แต่ถูกปักด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายดอกเหมยอย่างประณีต ตรงมุมม่านมีพู่สีแดงห้อยลงมาเบา ๆ ตามแรงลม หญิงสาวนิ่งงัน เธอกะพริบตาหลายครั้ง ภาพตรงหน้าไม่เปลี่ยนไป ไม่มีเพดานสีขาว ไม่มีหลอดไฟ ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีโทรศัพท์มือถือที่เธอมักวางไว้ข้างหมอนก่อนนอน มีเพียงห้องกว้างที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้ม เชิงเทียนสองข้างกำแพง และฉากกั้นไม้แกะสลักลายดอกเหมย กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ลอยปะปนอยู่กับกลิ่นยาสมุนไพร หญิงสาวพยายามยันตัวลุกขึ้น “โอ๊ย…” ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากท้ายทอยจนต้องยกมือกุมศีรษะ “ฮูหยิน!” หญิงสาวข้างเตียงรีบเข้ามาประคอง “อย่าเพิ่งลุกเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าฮูหยินต้องพักให้มาก” หญิงสาวชะงัก เธอหันไปมองคนตรงหน้าอย่างช้า ๆ อีกฝ่ายเป็นเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี สวมชุดสีเขียวอ่อน ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวมองนางอยู่นาน ก่อนถามออกมาอย่างระมัดระวัง “คุณ…เป็นใคร?” สาวใช้ตรงหน้าตัวแข็ง “ฮูหยิน?” “แล้วที่นี่คือที่ไหน?” อีกฝ่ายมีสีหน้าตกใจยิ่งกว่าเดิม “ฮูหยินจำไม่ได้หรือเจ้าคะ?” หญิงสาวไม่ได้ตอบ เพราะเธอเองก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน จำได้เพียงว่าเมื่อคืนเธอนั่งอยู่บนเตียง อ่านนิยายเล่มหนึ่งจนเกือบตีหนึ่ง เธอยังจำได้ว่ากำลังบ่นตัวละครหญิงในเรื่องอยู่เลย จากนั้น… เกิดอะไรขึ้น? เธอจำไม่ได้ หญิงสาวก้มมองมือตัวเอง มือเรียวขาวปรากฏอยู่ตรงหน้า นิ้วมือเรียวยาว เล็บถูกตัดแต่งอย่างประณีต และมีหยกสีเขียวอ่อนสวมอยู่บนข้อมือ นี่ไม่ใช่มือของเธอ หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้น “กระจก…” “เจ้าคะ?” “ต้องการกระจก” สาวใช้รีบลุกขึ้น “อยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ” นางเดินไปหยิบกระจกทองเหลืองจากโต๊ะเครื่องแป้งแล้วนำมาวางตรงหน้า หญิงสาวรับมันมา ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้เธอถึงกับนิ่งค้าง หญิงสาวในกระจกมีใบหน้าที่งดงามอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน คิ้วเรียว ดวงตากลมโต จมูกเล็ก ริมฝีปากแดงระเรื่อ ผมดำยาวสลวยตกลงมาตามแผ่นหลัง เธอยกมือแตะแก้มตัวเอง หญิงสาวในกระจกก็ทำตาม เธอเลื่อนมือไปแตะริมฝีปาก หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ “นี่…ไม่ใช่ฉัน” เสียงที่เปล่งออกมาสั่นเล็กน้อย สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าเศร้าลง “ฮูหยินอย่าทำให้บ่าวกลัวเลยเจ้าค่ะ” “เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?” “ฮูหยิน…” “บอกข้า” สาวใช้เม้มริมฝีปาก ก่อนตอบเสียงเบา “ท่านคือคุณหนูหลินหว่านชิง บุตรีของเสนาบดีหลิน และเป็น…” นางหยุดไปครู่หนึ่ง “เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพเซียวเจ้าค่ะ” “เซียว…” เพียงได้ยินนามสกุลนั้น ความปวดศีรษะก็แล่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน “อึก!” ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในหัว ประตูจวนขนาดใหญ่ ขบวนเจ้าสาวสีแดง เสียงประทัดดังสนั่น มือของชายคนหนึ่งที่ยื่นมาให้นาง จากนั้นภาพก็ตัดไป หญิงสาวนั่งอยู่ในห้องหอเพียงลำพัง เทียนมังกรคู่กำลังไหม้จนเหลือเพียงครึ่งเล่ม ไม่มีเจ้าบ่าว ไม่มีใครมา มีเพียงเสียงสาวใช้ที่กำลังพูดปลอบ “ฮูหยิน ท่านแม่ทัพติดภารกิจอยู่ที่ค่ายทหารเจ้าค่ะ” ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวหอบหายใจ เธอเอามือกุมหน้าอก “ข้า…” สาวใช้รีบเข้ามาประคอง “ฮูหยินเจ้าคะ” “ข้าชื่อหลินหว่านชิง?” “เจ้าค่ะ” “แล้วสามีของข้าคือแม่ทัพเซียว?” “เจ้าค่ะ” หญิงสาวหลับตาลง สมองของเธอพยายามเรียบเรียงทุกอย่าง หลินหว่านชิง เซียว แม่ทัพ จวน คำเหล่านี้เหมือนคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่เธอกลับจำไม่ได้ว่าคุ้นมาจากไหน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้อง ตึก… ตึก… ตึก… เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังเข้ามาใกล้ สาวใช้รีบลุกขึ้นยืน สีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “ฮูหยิน…” “อะไร?” “ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวหันไปมองประตู หัวใจกลับเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล ประตูไม้ถูกเปิดออก ชายร่างสูงในชุดสีดำก้าวเข้ามา เขาไม่ได้สวมเกราะเต็มยศ มีเพียงชุดคลุมสีดำสนิทที่ปักลายเมฆสีเงินตรงชายแขน เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นด้วยปิ่นหยกสีดำ ใบหน้าคมคายสงบนิ่งจนแทบไม่มีอารมณ์ใดปรากฏ เขาหยุดอยู่ตรงประตู สายตาคมกวาดมองทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่หญิงสาวบนเตียง ดวงตาของทั้งสองสบกัน ไม่มีใครพูดอะไร หลินหว่านชิงรู้สึกแปลก เธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายกลับมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น หวาดกลัว คุ้นเคย และเจ็บปวด ราวกับเจ้าของร่างเดิมรู้จักเขาเป็นอย่างดี ชายหนุ่มเดินเข้ามาช้า ๆ “ฟื้นแล้วหรือ?” เสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นชา หลินหว่านชิงมองเขา เธอไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร “เจ้าค่ะ” คำตอบหลุดออกจากปากอย่างเป็นธรรมชาติ ชายหนุ่มมองนางนิ่ง “หมอบอกว่าเจ้าอาจมีอาการสับสนหลังจากตกบันได” หลินหว่านชิงก้มมองมือของตัวเอง “ข้า…ตกบันไดหรือเจ้าคะ?” “จำไม่ได้?” นางส่ายหน้า ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากเตียง สาวใช้เห็นบรรยากาศแปลก ๆ จึงรีบเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ทัพ บ่าวจะไปนำยาเข้ามาให้ฮูหยินเจ้าค่ะ” “อืม” สาวใช้ก้มศีรษะแล้วเดินออกไป ประตูปิดลง ภายในห้องจึงเหลือเพียงคนสองคน หลินหว่านชิงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไร ความเงียบทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เธอจึงเป็นฝ่ายถามก่อน “ท่านคือ…” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าไม่รู้จักข้า?” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวชะงัก “ข้า…” เธอไม่รู้จริง ๆ ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “เซียวเหยียนเฉิน” เพียงชื่อเดียว ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมา ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่กลางสนามรบ เลือดเปื้อนปลายดาบ ธงกองทัพสีดำปลิวท่ามกลางสายลม เสียงผู้คนตะโกนเรียก “ท่านแม่ทัพ!” ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง ห้องโถงในพระราชวัง ชายคนเดิมกำลังคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ ภาพสุดท้ายคือใบหน้าของเขาที่เย็นชาอยู่ท่ามกลางหิมะ หลินหว่านชิงเบิกตากว้าง “เซียวเหยียนเฉิน…” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “จำได้แล้ว?” หญิงสาวยังคงจ้องเขา ชื่อของเขา… เธอเคยเห็นชื่อนี้ที่ไหน? ไม่ใช่แค่เคยเห็น แต่เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยรู้สึกเกลียดผู้ชายคนนี้มาก “นิยาย…” เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่ได้ยิน “อะไร?” หลินหว่านชิงเงยหน้าขึ้น เธอเริ่มจำได้แล้ว เมื่อคืน… นิยายที่เธออ่าน เรื่องราวของแคว้นโบราณ องค์ชายสาม นางเอก แม่ทัพใหญ่ผู้ถูกเรียกว่าเป็นตัวร้าย และภรรยาที่น่าสงสารของเขา… หลินหว่านชิง เธอก้มหน้าลงทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก ถ้าเธอจำไม่ผิด… ผู้หญิงที่ชื่อหลินหว่านชิงในนิยาย… ก็คือภรรยาของเซียวเหยียนเฉิน และจุดจบของนาง… “ฮูหยิน?” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น หลินหว่านชิงเงยหน้ามองเขา เซียวเหยียนเฉินยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเย็นชาเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้เธอกลับมองเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะเธอเริ่มนึกออกทีละน้อย เธอไม่ได้แค่ทะลุมิติมาอยู่ในโลกโบราณ เธอกำลังอยู่ในโลกของนิยายที่เธอเพิ่งอ่านจบเมื่อคืน และร่างที่เธอเข้ามาอยู่… คือร่างของผู้หญิงที่มีจุดจบเลวร้ายที่สุดคนหนึ่งในเรื่อง หลินหว่านชิงกลืนน้ำลาย แต่เธอยังไม่กล้าบอกใคร ไม่กล้าพูดว่าเธอรู้อนาคต และยิ่งไม่กล้าพูดว่า… ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า คือชายที่ในนิยายจะกลายเป็นตัวร้ายผู้ถูกทุกคนทอดทิ้ง ตอนนี้เธอยังจำเรื่องราวได้ไม่ครบ รู้เพียงเศษเสี้ยว รู้เพียงว่าอนาคตของเจ้าของร่างนี้ไม่ดีนัก ส่วนรายละเอียดที่เหลือ… เธอต้องค่อย ๆ นึกมันออกมา หลินหว่านชิงสูดหายใจเข้าลึก ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การหนี ไม่ใช่การหย่า และไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่อง แต่คือ… เธอต้องรู้ให้ได้ก่อนว่า ตอนนี้เรื่องราวเดินทางมาถึงช่วงไหนแล้ว เพราะหากจำไม่ผิด… นิยายเรื่องนั้นมีเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นก่อนที่หลินหว่านชิงจะตาย และบางที… ชะตาของเธออาจเริ่มเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่วันที่เธอลืมตาขึ้นมาในร่างนี้ “ท่านแม่ทัพ” นางเรียกชายตรงหน้าเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “มีอะไร?” หลินหว่านชิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามคำถามที่ง่ายที่สุดออกมา “วันนี้…คือวันอะไรหรือเจ้าคะ?” เซียวเหยียนเฉินนิ่งไปเล็กน้อย “วันที่สิบสอง เดือนห้า” หลินหว่านชิงกำมือแน่น วันที่สิบสอง เดือนห้า… เธอพยายามค้นความทรงจำจากนิยายอย่างสุดกำลัง ก่อนที่หัวใจจะค่อย ๆ เย็นวาบ เธอจำได้แล้ว นี่คือช่วงเวลา… สามเดือนก่อนเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ชะตาของเซียวเหยียนเฉินเปลี่ยนไปตลอดกาล และนั่นหมายความว่า… เธอยังมีเวลา อีกสามเดือนเต็ม ก่อนที่เรื่องราวในนิยายจะเริ่มเดินเข้าสู่เส้นทางเดิม หลินหว่านชิงเงยหน้าขึ้นมองชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ในนิยาย เขาคือคนที่ถูกเรียกว่า “ตัวร้าย” แต่ในเวลานี้… เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวเม้มริมฝีปาก บางทีสิ่งแรกที่เธอต้องทำอาจไม่ใช่การหนีจากเขา แต่คือการค้นหาความจริงว่า… เหตุใดชายผู้นี้จึงกลายเป็นตัวร้ายในตอนจบของเรื่องกันแน่