ของอคิณ

“อคิน” เสียงเรียกดังมาจากหน้าห้องตั้งแต่ยังไม่ทันเจ็ดโมงเช้า คนที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวเหมือนพยายามทำเป็นไม่ได้ยิน “อคิน กูรู้ว่ามึงตื่นแล้ว” เงียบ “เปิดประตู” เสียงเคาะดังขึ้นอีกสองครั้ง อคินลืมตาขึ้นในที่สุด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ 06:47 น. เขาเดินไปเปิดประตูทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนอน คนที่ยืนอยู่หน้าห้องยิ้มกว้างทันที “กูรู้อยู่แล้วว่ามึงต้องตื่น” “แล้วมึงมาทำไมแต่เช้า” “หิว” อคินมองหน้าอีกฝ่ายอยู่สองวินาที “ร้านข้าวเปิดตั้งแต่หกโมง” “แต่กูอยากกินร้านนั้น” “ร้านไหน” “ร้านเดิม” อคินถอนหายใจอีกครั้ง ภีมยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรเลย พวกเขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านอยู่ห่างกันไม่ถึงสองซอย โตมาด้วยกัน เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยม และถึงมหาวิทยาลัยจะแยกกันเรียน แต่สุดท้ายก็ยังวนกลับมาอยู่ละแวกเดียวกันอยู่ดี สำหรับภีม การเดินเข้าห้องอคินโดยไม่ต้องเคาะประตูเป็นเรื่องปกติ ส่วนสำหรับอคิน... เขาชินกับมันไปนานแล้ว “รอสิบนาที” “ทำไม” “กูจะอาบน้ำ” “งั้นกูเข้าไปนั่งรอ” พูดจบภีมก็เดินผ่านเขาเข้าไปในห้องทันที อคินมองตามหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปิดประตู “มึงนี่นะ...” ไม่มีคำตอบ เพราะเจ้าของชื่อกำลังเปิดตู้เย็นของเขาอยู่ “อคิน!” “อะไร” “นมหมดแล้ว” “มึงกินเมื่อคืนไปสองกล่อง” “เหรอ” “อืม” “งั้นซื้อให้ด้วย” “ได้” ตอบง่ายเกินไปจนภีมหันกลับมามอง “มึงไม่เคยปฏิเสธกูเลยหรือไง” อคินหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบ่า “มีอะไรให้ปฏิเสธ” “ก็หลายอย่าง” “เช่น?” ภีมทำท่าคิด “ไม่รู้” อคินมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ “งั้นก็ดีแล้ว” ประตูห้องน้ำปิดลง ภีมยืนอยู่กลางห้องคนเดียว ก่อนยิ้มออกมา นี่แหละอคิน พูดน้อย แต่ไม่เคยทำให้เขาต้องลำบาก --- ร้านอาหารที่ภีมอยากกินอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก ทั้งสองนั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่าง ภีมก้มหน้าดูเมนู ส่วนอคินนั่งตรงข้ามและกำลังตอบข้อความในโทรศัพท์ “กูเอาข้าวกะเพราไก่” “เหมือนเดิม?” “อืม” “ไม่ใส่พริก?” ภีมเงยหน้าขึ้น “ใส่นิดเดียว” “เมื่อวานมึงบอกไม่กินเผ็ด” “เมื่อวานกับวันนี้มันไม่เหมือนกัน” อคินพยักหน้า แล้วหันไปสั่งอาหาร ภีมมองเขาอยู่พักหนึ่ง “มึงจำได้ด้วยเหรอ” “อะไร” “กูชอบกินแบบไหน” “ก็เห็นกินอยู่ทุกวัน” “แต่มึงจำได้หมดเลย” “เรื่องแค่นี้เอง” ภีมยิ้มแล้วก้มหน้าดูโทรศัพท์ต่อ “เออ จริงสิ” “อะไร” “เมื่อคืนกูคุยกับคนหนึ่ง” อคินเงยหน้าขึ้น “ใคร” “คนที่กูเจอในร้านวันก่อน” “คนไหน” “คนตัวสูง ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้า” อคินนิ่งไปนิดหนึ่ง “จำไม่ได้” “มึงเห็นเขา” “เห็นหลายคน” “ก็คนที่กูขอไอจีเขาไง” “อืม” ภีมยิ้มกว้างขึ้น “เขาทักมาก่อนด้วย” “แล้ว?” “ก็ยังไม่รู้ว่าจะคุยต่อดีไหม” อคินไม่ได้ตอบ อาหารมาเสิร์ฟพอดี เขาเลื่อนจานของภีมไปให้ ก่อนหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา “ลองคุยดู” “จริงเหรอ” “อืม” “มึงไม่หวงกูเหรอ” คำถามนั้นออกมาแบบล้อเล่น ภีมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่อคินกลับหยุดมือ เขามองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ “ทำไมต้องหวง” “ก็ไม่รู้ เห็นมึงชอบทำเหมือนกูเป็นเด็ก” “มึงดูแลตัวเองได้?” “ได้สิ” อคินมองหน้าเขา ภีมยิ้ม “...มั้ง” “นั่นไง” ภีมหัวเราะออกมา “กูโตแล้วนะ” “รู้” “แล้วถ้ากูมีแฟนจริง ๆ มึงจะยังดูแลกูอยู่ไหม” อคินเงียบไปอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าปกติ ภีมไม่ได้สังเกต เขากำลังตักข้าวเข้าปาก “ก็เหมือนเดิม” คำตอบสั้น ๆ ทำให้ภีมยิ้ม “กูรู้อยู่แล้ว” อคินก้มหน้ากินข้าวต่อ ไม่มีใครพูดอะไรอีก --- ช่วงบ่าย ภีมกลับมาที่ห้องของอคินอีกครั้ง เขานอนเล่นอยู่บนโซฟา เปิดโทรศัพท์เลื่อนดูรูปไปเรื่อย ๆ “อคิน” “ว่า” “คืนนี้มึงว่างไหม” “ว่าง” “ไปกินเหล้ากัน” “กับใคร” “พวกไอ้ต้น” อคินพยักหน้า “กี่โมง” “ประมาณสามทุ่ม” “กินที่ไหน” “ร้านเดิม” “กลับยังไง” ภีมเงียบไปสองวินาที “เดี๋ยวค่อยคิด” อคินเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์ “อย่าขับรถ” “กูไม่ขับ” “ถ้าดื่มก็โทรหากู” “รู้แล้ว” “อย่ากลับคนเดียว” “รู้แล้วน่า” ภีมหัวเราะ “มึงเป็นพ่อกูเหรอ” อคินไม่ตอบ เขาหันกลับไปทำงานต่อ ภีมมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายแล้วหัวเราะเบา ๆ “แต่ถ้ากูเมา มึงก็ไปรับอยู่ดีใช่ไหม” มือที่กำลังพิมพ์หยุดไปชั่วครู่ “อืม” “เห็นไหม” ภีมยิ้มอย่างพอใจแล้วกลับไปเล่นโทรศัพท์ต่อ สำหรับเขา มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับอคิน มันไม่เคยธรรมดาเลย เพียงแต่เขาไม่เคยพูดออกมาเท่านั้น --- สามทุ่มกว่า โทรศัพท์ของอคินสั่นอยู่บนโต๊ะ เขามองชื่อคนโทรเข้าเพียงแวบเดียวก่อนกดรับ “ว่า” ปลายสายมีเสียงเพลงดังจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง “อคิน...” “อยู่ไหน” “ร้าน...” “ร้านไหน” ภีมบอกชื่อร้าน อคินหยิบกุญแจรถทันที “อยู่กับใคร” “ไอ้ต้น...แล้วก็...” เสียงอีกฝ่ายขาด ๆ หาย ๆ “ภีม” “หือ” “นั่งอยู่ตรงนั้น อย่าไปไหน” “อื้อ” สายถูกตัดไป อคินคว้ากระเป๋าสตางค์กับกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้อง เขาไม่ได้ถามตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมต้องไป เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ภีมโทรหา เขาก็ไปรับ แค่นั้นเอง --- เกือบสี่สิบนาทีต่อมา อคินเดินเข้าไปในร้าน เสียงเพลงดัง คนเต็มร้าน และเขาใช้เวลาไม่นานก็เห็นภีม อีกฝ่ายกำลังนั่งกอดคอเพื่อนอยู่กับโต๊ะ “อคิน!” ภีมเห็นเขาก่อน เจ้าตัวลุกขึ้นทันที แต่เกือบล้ม อคินเดินเข้าไปจับแขนไว้ “ไหวไหม” “ไหว” “ยืนยังไม่ตรง” “กูไหวจริง ๆ” อคินมองหน้าแดง ๆ ของคนเมาแล้วไม่ได้เถียง เขาหันไปบอกเพื่อนของภีม “เดี๋ยวกูพากลับ” “ฝากมันด้วยนะ” “อืม” ภีมเดินตามออกมาอย่างว่าง่าย พอขึ้นรถได้ไม่ถึงห้านาที เจ้าตัวก็เอนหัวมาพิงไหล่อคิน “อคิน” “หืม” “มึงดีที่สุดเลย” “เมาแล้วพูดมาก” “จริงนะ” “รู้แล้ว” “ถ้ากูไม่มีมึง กูจะทำยังไง” อคินมองถนนข้างหน้า “ก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม” “ไม่ได้” ภีมส่ายหน้าไปมา ก่อนซบลงบนไหล่เขาอีกครั้ง “กูมีมึงคนเดียว” อคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงขับรถต่อไปเงียบ ๆ มืออีกข้างเอื้อมไปดึงเข็มขัดนิรภัยของคนข้าง ๆ ให้เข้าที่ ภีมหลับไปแล้ว อคินมองใบหน้าที่หลับสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองถนน เหมือนทุกครั้ง เขายังอยู่ตรงนี้ และก็คงอยู่ตรงนี้ต่อไป เพียงแต่คืนนี้... ประโยคหนึ่งที่ภีมพูดเล่น ๆ กลับติดอยู่ในหัวเขานานกว่าปกติ “ถ้ากูไม่มีมึง กูจะทำยังไง” อคินไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าวันหนึ่งภีมไม่ต้องการเขาแล้วจริง ๆ ได้เลย ตอนที่ 1 จะเปิดเรื่องแบบ ชีวิตประจำวันก่อนที่ภีมจะเริ่มมองหาแฟน ให้เห็นความสนิทของทั้งคู่ก่อน และให้คนอ่านเริ่มสังเกตความรู้สึกของอคินเอง โดยยังไม่เฉลยตรง ๆ ว่าเขารักภีม เขาจะทำยังไง เรื่องนั้น... เขายังไม่เคยคิดถึงมันเลย