WHO AM I?

Run! Hindi ko alam kung gaano na ako katagal tumatakbo—ang alam ko lang, hindi pa puwedeng huminto. Dumidikit ang putik sa mga paa ko, hinihila ako pababa sa bawat hakbang, pero mas malakas ang takot kaysa sa pagod. Hingal na ako, pero hindi ako puwedeng huminto, lalo na't rinig na rinig ko pa ang mga yapak ng mga taong humahabol sa akin. Hindi ko sila nakikita, pero naroon sila—yung mabibigat na yabag sa likod ko, maingat pero sigurado. Parang alam na nila kung saan ako pupunta, kahit ako mismo ay hindi ko rin alam. "Doon!" may sumigaw sa likod ko. Nanikip ang dibdib ko. Sa sobrang takot ko na baka maabutan nila ako, hindi ko na napansin ang matalim na sanga na nakaharang sa dadaanan ko. Sumabit ang damit ko, at para hindi ako maabutan, hinatak ko na lang ito. Hindi ko na pinansin kung masira man ang damit ko. Ramdam ko ang lamig ng simoy ng hangin sa exposed kong balikat at mga braso. My feet hurt from constant running barefoot, and my legs are trembling in fear. I want to escape this prison of hell; I don't want to go back and suffer the same pain again. I want to be free. May narinig akong putok sa likuran ko na nagpadala ng matinding takot sa buong sistema ko. Pagkatapos—katahimikan. Nilibot ko ng tingin ang paligid. It's a silence that screams danger, not relief. It's strange how everything suddenly went quiet. Magpapatuloy na sana ako sa pagtakbo nang makarinig na naman ako ng isa pang putok. Then I felt a pang of pain course through my body. A bullet pierced my chest. Naramdaman ko ang lamig ng metal na bumaon sa balat ko. I froze in place. I wanted to scream in pain. I wanted to move, to keep running, but my body wouldn't obey. Bumagsak ako. And I heard them laughing. "Taya," Tommy mocked me laughing. Tinapik pa niya ang balikat ko. "What? I told you a hundred times—'wag mo nang subukan," sabi naman ni Brandon habang hawak ang baril na ginamit nila sa akin. This demon of a duo. "I will never forget everything you did to make me suffer," sabi ko, hinahapo ako pero alam kong nakikita nila ang galit ko. Tumawa lang sila. "I promise... to... kill.. both of... you... when I... finally.... escape... this hell," Mahaba at hirap na litanya ko. I can feel the effect of the bullet in my body. Kaya hirap na kong magsalita. Makakatakas na sana ako kung hindi lang ako nagpadala sa mga distractions sa paligid ko. Lumapit sa akin si Brandon at sinabunutan ako. "Kung makakatakas ka pa," sabi niya nang seryoso. May mas malalim na kahulugan ang mga salita niya—it is as if, my end has come to an end. Nanlamig ang buong katawan ko, pero kailangan kong maging matapang para mabuhay. I promised myself that I would get my revenge on these two idiotic demons. "Iyan ang siguraduhin n'yo—na hindi ako makakatakas. Dahil kapag nangyari 'yon... ako ang makikita n'yo bago kayo lagutan ng hininga," I gathered my last bit of energy to say those final threat. hindi ko pinansin ang sakit na nararamdaman ko gusto kong maramdaman nila yung galit at puot na nararamdaman ko. Both looked at me menacingly. then... BANG! I heard a loud gunshot, and then I felt myself losing consciousness. I couldn't feel the pain anymore; my body was already numb from the first bullet. Kaya hindi ko rin naramdaman nang sa akin pala bumaon ang pangalawang bala. This time, Tommy puuled the trigger. Then I heard him laugh. Psycho. "This is a nice toy," sabi niya, tinutukoy ang baril sa kamay niya. He looked at me with a smile on his face. Maniac. He rub my face. "Pretty." he mouthed. Ipinikit ko ang mga mata ko habang unti-unti akong nawawalan ng malay, pero may narinig akong isa pang boses—isang pamilyar na boses. I felt relieved. Akala ko, ligtas na ako. "Quit playing, dumbass," sabi ng lalaki. "Gago ka. Ba't mo kasi siya pinatakas, Akihiro?" tanong ni Brandon. "Nothing. I'm bored," sagot ni Akihiro nang walang emosyon. Nabigla ako. Akala ko tutulungan niya ako, pero ang totoo— Bored lang siya. Goddamn it. Why am I so gullible? Lumapit sakin si Akihiro at hinaplos ang mukha ko, tsaka siya ngumiti. Nanggalaiti ako sa galit dahil sa ginawa niya. "Liar." paos na sabi ko. kahit hinang-hina ako ay pinilit ko siyang tignan sa mata para makita niya ang galit aa mga mata ko. I promise to my corps that I will have my revenger to this guy. "A little reminder, not everyone is your friend, dumbass. You're so gullible and stupid. In this kind of situation you still have the guts to trust some, what a dumb." tumatawang saad niya. This is the first time he spoke that long. And it's straight insult. "Fuck....yo..u!" with gritted teeth I curse him. For the last time, before my life ends I want to curse him to death. "Goodluck on your journey. Remember my reminder. Never trust anyone.Because even the person you cherish the most can tear you apart." Like a cue my eyes starts to close and my body feels numb.